null Beeld

Margje: “Hoe ben ik zo dik geworden?”

Na zeven ‘vette jaren’ is het tijd om af te vallen. Onze eigen ‘Bridget Jones’ Margje deelt hier elke maandag haar ervaringen.

Redactie Libelle.nl

"Ik herkende je dochter meteen, ze lijkt sprekend op je. Ze is alleen wat minder, ehm.... ", ze valt even stil. "Minder dik?", grinnik ik om de ongemakkelijke stilte te doorbreken. Ze lacht met me mee. "Ja, precies." "Gelukkig wel zeg," ga ik verder, "dat zou anders wel heel sneu zijn."

Mijn dochter speelde mee met de jaarlijkse theatervoorstelling van haar middelbare school. Ze was een muis in het deel voor de pauze en een geest in het deel na de pauze. Ze is twaalf jaar en tenger, net als haar broertje. Geen grammetje overbodig vet aan die lijfjes van hen. Ik hoop maar dat ze de lichaamsbouw van hun vader hebben. Die is lang en dun. Ik ben kort en dik.

Kort en heel dik zelfs. Maar dat 'heel dik' kwam pas nadat ik op mijn achttiende het huis uit ging. Als scholier fietste ik elke dag bijna dertig kilometer langs Friese weilanden om bij mijn middelbare school te komen. Veertien kilometer heen en veertien kilometer terug, voor mijn gevoel hadden we bijna altijd tegenwind. Alleen als er sneeuw lag of als het noodweer was, ging ik met de bus. Op alle andere dagen stond ik om kwart over zeven klaar aan de rand van het dorp om aan te sluiten bij de stoet pubers die in een colonne door de ochtend zoefden.

Toen ik een jaar of veertien was, brak ik mijn arm. Daarom kon ik een paar weken niet fietsen en ging ik met de bus naar school. Mijn moeder weet het nog goed: "Je zag in die paar weken je arm boven dat gips dikker worden." Ik had dus aanleg om dik te worden. Een erfenis van mijn oma aan vaders kant. Toen het gips eraf mocht en ik weer elke dag op de fiets zat, verdween het vet als sneeuw voor de zon.

Ik was als puber misschien wel de rondste van mijn klas (denk: ronde heupen en borsten, of, zoals dat tegenwoordig heet: curves), maar ik was zeker niet obees. Dat kwam pas later. Toen ik ging studeren. In plaats van elke dag een eind fietsen en een regelmatig leven bij mijn ouders thuis (met alleen chips in het weekend), kwam ik terecht in een reuzegezellig studentenhuis, boven een notenbar, op honderd meter van de faculteit. Eettechnisch bleek ik geen maat te kunnen houden en sporten was ook niet mijn ding. In zes jaar tijd kwam ik dertig kilo aan. Bye, bye goedgevormde Margje, hallo obesitas.

Ik speel graag toneel. De liefde voor die activiteit hebben mijn kinderen weer van mij meegekregen. Net als ik zijn ze dol op theater maken. Als ik foto's van mezelf op het toneel zie, dan zie ik een Annet Malherbe van vóór haar operatie (je weet wel, Aaf van Gooische vrouwen). Terwijl ik in gedachten toch meer een Cheryl ben (het personage van Linda de Mol).

Ik hoop dat mijn dochter nooit het lijf krijgt dat ik nu heb. En dat het mij lukt een positief voorbeeld voor haar te zijn. Misschien moet ik maar gewoon weer elke dag dertig kilometer gaan fietsen...


null Beeld

Meer weten? Margje zit ook op Facebook en heeft een eigen site.

Beeld: iStock en uit Margjes privécollectie

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden