Margrets zoon (3,5) verdronk: “Ik tuurde in het water, maar zag niets. Waar was hij?” Beeld Getty Images
Margrets zoon (3,5) verdronk: “Ik tuurde in het water, maar zag niets. Waar was hij?”Beeld Getty Images

Margrets zoon (3,5) verdronk: “Ik tuurde in het water, maar zag niets. Waar was hij?”

Margrets zoontje Lars (3,5 jaar) verdronk in een meer vlak bij haar huis, waar hij in een onbewaakt moment naartoe was gefietst. “De film ging de hele dag door in mijn hoofd. Hoe had het zo vreselijk mis kunnen gaan?”

Rosa KoelemeijerGetty Images

Margret verloor haar zoontje door verdrinking, vertelde ze in een eerder interview met Libelle.

“2 juni 2010, de dag dat het gebeurde, was een prachtige dag”, vertelde Margret. “Een vriendin en ik zaten in de tuin en mijn zoontje Lars van 3,5 en haar zoontje van 4 fietsten achter ons huis. We hoorden ze plezier maken. Lars kon net fietsen en reed de hele tijd heen en weer. Hij wist dat hij mocht fietsen op het vaste stuk over de stoep achter het huis en door de steeg om het huizenblok heen. Maar die dag is hij in een onbewaakt moment een stuk verder gegaan, naar een plas op 5 minuten afstand van ons huis. Daar is het gebeurd. Waarschijnlijk heeft hij vanaf de steiger met een tak in het water gespeeld en is hij er zo in gevallen.

In paniek

Vooral het eerste jaar na zijn dood ging de film de hele dag door in mijn hoofd. Hoe had het zo vreselijk mis kunnen gaan? Op een gegeven moment kwam Lars’ vriendje de tuin in. ‘Lars is in het water gevallen!’ riep hij. We renden naar de plas, maar zagen hem nergens. Ik liep de steiger op en tuurde in het water. Ik weet nog dat ik dacht: het water is zo helder, als hij erin is gevallen, zou ik hem toch moeten zien? We keken naar het strandje, misschien was hij daar? Zijn fietsje zagen we nergens. ‘Ga het water in!’ gilde ik tegen mijn vriendin. Zelf rende ik naar huis om 112 te bellen. Ik moest voor mijn huis op de ambulance wachten, die kwam snel, maar ik zag hem vervolgens een straat verder naar de verkeerde plek rijden, terwijl ik nog had gezegd dat ze naar het watertje moesten en niet naar het zwembad met dezelfde naam. Ik was volledig in paniek en in shock, wist dat elke minuut telde.

Helpen zoeken

Ik belde opnieuw en rende terug. Er waren inmiddels allerlei mensen toegesneld die ook het water waren ingegaan om te helpen zoeken. Lief bedoeld, maar daardoor werd het water troebel en was er niks meer te zien. Ik zag de traumahelikopter over het meer vliegen en zoeken. Pas drie kwartier later vonden duikers Lars. De politie vertelde me dat hij was gevonden en dat hij werd gereanimeerd, maar ik mocht niet naar hem toe. In totale verwarring rende ik naar huis. Toen ik werd gebeld en hoorde dat Lars was overleden, heb ik alle planten van de vensterbank gesmeten. Diep vanbinnen wist ik al dat het te laat was.

Roes

De eerste maanden kon ik er simpelweg niet bij dat dit mij was overkomen. Ik leefde in een roes. Liep ’s morgens het kamertje van Lars in en kon niet bevatten waarom hij niet meer in zijn bedje lag. Ik zocht hem de hele dag, besefte niet dat hij nooit meer zou terugkomen. Dat kwam pas veel later. De dood is zo hard, zo pijnlijk. Kinderen horen niet te sterven. Hij was nog maar 3. Zo lief, zo mooi en zo geweldig. Ik leer met het verdriet om te gaan, te leven met het gemis, maar mijn leven zal nooit meer hetzelfde worden. Mijn onbezorgdheid ben ik kwijt. Ik weet nu dat iets wat je het meest liefhebt zomaar van je kan worden afgenomen.

Herdenken

Het is een vreselijk drama, maar het past niet bij mij om depressief te worden. Ik wil dóór. De eerste keer dat ik lachte, voelde ik me schuldig. Hoe kon ik dat doen, terwijl mijn kind dood was? Maar ik kan niet leven en mijn kinderen opvoeden als ik ten onder dreig te gaan. Ik wil altijd de positieve kant van dingen zien en het leven blijft voor mij, ondanks het gemis, de moeite waard. Na Lars’ dood heb ik nog 2 mooie kinderen gekregen en zij hebben me, net als mijn oudste dochter, geholpen om door te gaan. Ook mijn partner heeft me gelukkig altijd goed kunnen steunen. Lars blijft voor altijd in mijn hart en in het hart van mijn gezin. Hij zou niet gewild hebben dat ik het bijltje erbij neergooi, daarvoor genoot hij zelf te intens van het leven. Elk jaar laten we op zijn sterfdag ballonnen op en herdenken we hem. Dan sturen we hem onze liefde en denk ik: lieve Lars, tot straks.”

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden