dit is mijn leven

Marianne gaf een nier aan haar collega: “Ze is nu een vriendin voor het leven”

null Beeld Petronellanitta
Beeld Petronellanitta

Marianne Keehne (59) zag op Facebook dat haar collega Rieke Mertopawiro (56) op zoek was naar een donornier en meldde zich aan. “Het was heftig, maar ik zou het zo weer doen.”

Marianne (rechts): “In eerste instantie deelde ik Riekes oproep voor een donornier op Facebook. Misschien was er wel iemand in mijn vriendenkring die haar kon helpen. Maar even later dacht ik: waarom doe ik het zelf eigenlijk niet? Ik leerde Rieke kennen bij de bank waar we destijds allebei werkten. Ik op de hypotheek-afdeling, zij als adviseur dagelijkse zaken. Op donderdagavond en zaterdag vielen onze diensten samen en kwamen we elkaar tegen bij de koffieautomaat. Rieke komt net als mijn vriend uit Suriname, daardoor was er meteen een klik. Ik vond haar een vrolijk en positief mens. Dat ze kampte met gezondheidsproblemen omdat haar nieren niet goed functioneerden, wist ik pas toen ik die oproep op Facebook zag.”

Cijfers

773 Mensen staan op de wachtlijst voor een nier, de gemiddelde wachttijd is bijna 3 jaar. In 2019 vonden er 951 niertransplantaties plaats waarvan 501 (53%) met een nier van een levende donor (donatie bij leven) en 450 (47%) met een nier van een overleden donor (postmortale donatie). Bron: donorregister.nl

Herstel

“Natuurlijk moest ik erover nadenken, maar ik stond er wel meteen positief tegenover. Ik was gezond en na mijn scheiding was mijn leven in een rustiger vaarwater gekomen. In die periode was ik veel bezig geweest met mezelf, nu was het tijd om weer eens aan een ander te denken. Ik ging met mijn vriend en kinderen om de tafel om hen te vertellen wat ik van plan was. ‘Wat betekent dat voor jouw gezondheid?’, vroegen ze zich af. Toen ik uitlegde dat ik – mocht het zover komen – na de operatie en mijn herstel gewoon weer kon doorgaan met mijn leven, reageerden ze allemaal positief.

Hoe heftig het zou zijn om een nier af te staan, wist ik op dat moment nog niet. Ik belde Rieke en zei dat ik er meer over wilde weten. Haar arts vertelde me dat een nier van een overleden donor ongeveer tien jaar meegaat en die van een levend persoon twintig jaar. Hij waarschuwde ook dat zo’n operatie best pittig is. Je valt gezond in slaap, er wordt een nier uit je lijf gehaald en je wordt ‘ziek’ wakker. Het herstel duurt een paar maanden. Ondanks de nadelen vond ik dat ik het moest doen.”

null Beeld

Geen druk

“Toen ik Rieke vertelde over mijn besluit, ging ze volledig uit haar dak. Ze drukte me op het hart dat ik er toch nog eens rustig over moest nadenken en geen druk moest voelen, ook als ik het op een later moment niet meer zag zitten. Dat was een fijne gedachte. Voordat ik geopereerd kon worden, moest worden vastgesteld of ik gezond was. Ik werd drie maanden lang volledig binnenstebuiten gekeerd met allerlei scans en onderzoeken. Er was ook een gesprek met een medisch maatschappelijk werker. Mijn dochter was mee en haar werd gevraagd of zij dacht of ik dit aankon. ‘Mijn moeder is de sterkste vrouw die ik ken’, zei ze.

We kregen groen licht. Rieke en ik werden voor de operatie tegelijkertijd opgenomen. ‘Toi, toi, toi’, zeiden we tegen elkaar toen we afscheid namen. Twee dagen later zagen we elkaar weer. Rieke zat vrolijk in haar ziekenhuisbed toen ik in een rolstoel bij haar werd gebracht. Ik zag meteen dat haar gezicht een stuk minder grauw was. Ook met mij ging het goed, al kreeg ik morfine tegen de pijn. Het herstel viel me eerlijk gezegd wel tegen. Logisch natuurlijk, want die ene nier moest opeens werken voor twee. Als ik een blokje rond mijn huis liep, was ik meteen buiten adem. Naar het winkelcentrum lopen ging alleen als ik tussendoor op een bankje ging zitten om te rusten. Het duurde een maand of vijf voordat ik mijn energie weer een beetje terug had. En echt lang wandelen zoals ik voor de operatie deed, kon ik pas weer na een jaar. Toch heb ik geen dag spijt gehad van mijn beslissing.”

Donorwet

Op 1 juli 2020 is de donorwet veranderd. Dit betekent dat iedereen vanaf 18 jaar automatisch in het Donorregister komt. Wie geen keuze invult in het register, krijgt de aantekening ‘Geen bezwaar tegen orgaandonatie’ en dat betekent dat de organen na overlijden naar een patiënt kunnen gaan. De donor-keuzetool van de Nierstichting kan helpen bij het maken van een keuze. Bron: donorkeuze.nl

Verbonden

“Rieke was zo enorm dankbaar. Ik vond het best moeilijk om met die dankbaarheid om te gaan, dus daar heb ik op advies van een maatschappelijk werker met Rieke over gepraat. Daarna was het gelukkig uit de lucht. We trakteren elkaar nu op onze verjaardagen, maar daar blijft het bij. Onze ‘nierverjaardag’ vieren we elk jaar met een etentje. Ik kreeg van Rieke een kettinkje met een rood steentje, zij draagt dezelfde in het blauw – een teken van verbondenheid. Maar echt verbonden waren we natuurlijk al. In Rieke heb ik een vriendin voor het leven gevonden. De donatie heeft onze vriendschap verdiept. We gaan geregeld even met elkaar eten, ook met onze mannen erbij. Rieke grapt dan: ‘Er zit een stukje van haar in mij.’ We moeten er samen hard om lachen.”

null Beeld

Rieke: “Ik ben geboren met nierproblemen en naarmate ik ouder werd, werden die ernstiger. Ik kreeg een te hoge bloeddruk en hartklachten. Natuurlijk weet je als nierpatiënt dat er ooit een moment komt dat je moet gaan dialyseren, maar als het dan zover is, is dat toch heftig. De vier jaar waarin ik het moest doen, voelden als overleven. Drie keer per week lag ik drie uur lang aan het dialyse-apparaat dat mijn nieren spoelde. Het had een enorme impact op mijn leven, want buiten dialyseren en werken hield ik nauwelijks tijd over voor andere dingen. Er werd al een tijdje voor me gezocht naar een donornier, maar die was nog niet gevonden. Toch stond ik niet te juichen toen een collega voor mij een oproepje wilde doen op Facebook. Haar eigen vader had via die weg een donor gevonden, maar ik moest wennen aan het idee. Ik ben niet het type dat haar vuile was snel buiten hangt en zo voelde dit wel. Maar ik had weinig keus.”

Door ’t dolle

“Het telefoontje van Marianne kwam uit het niets. ‘Mag ik je helpen?’ vroeg ze. Ik wist niet goed wat ik moest zeggen, maar natuurlijk was ik blij. Die avond belde ze me al terug dat ze een afspraak had bij de arts. Het voelde vanaf het eerste moment alsof God me een engel had gestuurd. Zou het dan nu wel lukken? Ik was al een paar keer teleurgesteld doordat mogelijke donoren toch niet geschikt waren. Toen ik hoorde dat Marianne door alle onderzoeken heen was, was ik helemaal door ’t dolle. Ik heb haar en haar vriend uitgenodigd om te komen eten om kennis te maken. Ik maakte Javaanse bami en we hadden een heel fijne avond. Voor de operatie bracht ik haar naar de lift en zwaaide ik nog even naar haar. Ik heb gebeden dat ze er net zo goed uit zou komen als ze erin ging. Ik kon niet stoppen met denken: dat dit mij nou toch overkomt!”

null Beeld

Schuldgevoel

“Toen ik na de operatie mijn ogen opende, merkte ik meteen dat ik beter zag. Ook het branderige gevoel dat ik altijd rond mijn nieren voelde, was verdwenen. Het eerste wat ik vroeg was hoe het met Marianne was. Ik kon niet meteen naar haar toe, maar de volgende dag is ze naar mij gebracht door een verpleegkundige. We hielden elkaars handen vast en toen Marianne vertelde dat ze het gevoel had alsof ze door een vrachtwagen was overreden, maar ze het ondanks de pijn zo nog een keer zou doen, voelde ik de tranen in mijn ogen prikken. Ik voelde me schuldig na de operatie. De nier die Marianne mij gaf was onbetaalbaar. Nu wilde ik haar álles geven. Daar hebben we een goed gesprek over gehad en we spraken af dat zij me voor mijn verjaardag nooit iets hoeft te geven. Het mooiste cadeau heb ik tenslotte al gehad. Ik ben Marianne eeuwig dankbaar, dankzij haar heeft mijn leven weer kwaliteit.”

Dochter erbij

“Mijn lijf heeft de nieuwe nier geaccepteerd en ik kan nu het dubbele van wat ik kon voor de operatie. Heel bijzonder was dat toen ik na de operatie naar Suriname ging, Marianne daar toevallig ook was. Ik heb haar kunnen voorstellen aan mijn vader en de rest van de familie. Mijn vader zei: ‘Het voelt alsof ik er een Nederlandse dochter bij heb gekregen.’ Een jaar na ons bezoek is hij overleden. Ik ben blij dat ze elkaar nog hebben gezien.”

  • Styling: Maartje Bodt. Haar en make-up: Wilma Scholte, Tirzah Waasdorp. M.m.v. Aiahyu (bloes), Just (broek), Orelia Luxe (ketting), Zara (schoenen, sleehakken, jeans), H&M (bloes), Nümph (gilet)
Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden