Waarom heb ik toen niets gezegd? Beeld Libelle
Waarom heb ik toen niets gezegd?Beeld Libelle

PREMIUMWaarom heb ik toen niets gezegd?

Marion (59): “Middenin de winkel stak een onbekende man zijn vinger in me”

Grensoverschrijdend gedrag is - helaas - van alle tijden en daarom iets waar we het over moeten blijven hebben. Als les voor daders, als steun voor slachtoffers. Omdat victim blaming écht moet stoppen. In de wekelijkse rubriek ‘Waarom heb ik toen niets gezegd?’ delen lezeressen grensoverschrijdende situaties waarin ze verstijfden. Deze week Marion (59), die werd aangerand in een warenhuis.

Eva BredaLibelle

“Een klein beetje voorovergebogen sta ik bij het schap met de panty’s. Overal om me heen lopen andere V&D-klanten, op zoek naar toekomstige aankopen. Terwijl ik de pantyverpakkingen scan en zoek naar mijn gewenste maat en denier, voel ik ineens iets tussen mijn benen. Het is zo absurd, dat ik het amper kan geloven, maar toch is het echt zo: ik voel iets in mijn vagina. Een vinger? Nog voordat ik kan reageren - het duurt misschien een seconde - trekt diegene zijn hand terug vanonder mijn rok. Mijn onderbroek schiet weer op z’n plek. In een ruk draai ik me om en kijk in de ogen van een man. Een knappe man, zelfs. Een jaar of 25, iets ouder dan ik. Het type populaire rugbyspeler. Ik staar hem aan, mijn mond open. Hij kijkt triomfantelijk terug, lachend, beweegt zijn vinger naar zijn neus en tot mijn grote schaamte ruikt hij eraan. Zijn drie vrienden kijken schaterend naar hem op. Ik sta daar maar, beduusd.

Ik had hem moeten slaan

Het is 37 jaar geleden, maar ik denk nog geregeld aan die dag. Vlak erna was ik vooral in shock. De geroutineerdheid waarmee deze jongen in amper een paar seconden zijn hand onder mijn rok stak, mijn onderbroek opzij schoof en zijn vinger bij me naar binnen bracht, vertelde me dat hij dit vaker had gedaan. Op de fiets naar huis was ik woest. Ik bedacht allerlei scenario’s over wat ik had moeten doen. Ik had hem moeten slaan, dacht ik steeds.

Een verhaal dat niet waar was

Ik weigerde het me te laten raken. Lacherig vertelde ik erover aan wie het maar wilde horen. Het werd een verhaal dat ik vertelde op feesten en partijen. Het werd een verhaal dat ik vertelde aan de man met wie ik trouwde. En een verhaal dat ik aan mijn zonen vertelde, toen ze oud genoeg waren. Maar het werd een verhaal dat niet waar was. Ik vertelde namelijk nooit iemand de waarheid over die dag.

Grensoverschrijdend gedrag

Pas dit jaar realiseerde ik het me, tijdens de mediastorm rondom grensoverschrijdend gedrag. Verdorie, dacht ik toen ik vrouwen op televisie dapper hoorde vertellen over aanrandingen, ik heb dit óók meegemaakt. En net als velen van hen bevroor ik. Ik voelde me zo stom dat ik niets had gedaan, dat ik dat nooit eerlijk durfde te zeggen. Als ik mijn omgeving vertelde over de aanranding, voegde ik er namelijk altijd stoer aan toe: ‘En toen gaf ik hem een klap in zijn gezicht, waarna een werknemer van V&D de jongens wegstuurde.’

Gek genoeg ging ik zelf in mijn verhaal geloven. En dát werd het verhaal dat ik aan iedereen vertelde. Ik kon alleen over de aanranding vertellen als ik het veranderde van iets vernederends in iets stoers. Ik kreeg van anderen respect voor mijn verhaal, men vond het heel wat dat ik deze jongen had geslagen. Pas toen ik andere slachtoffers dit jaar op televisie zo eerlijk hoorde praten over wat ze was overkomen, realiseerde ik me dat bevriezen niets is om je voor te schamen.

Voor het eerst eerlijk

Een paar weken later zat ik bij keramiekles met twee vriendinnen. Er ontstond een gesprek over grensoverschrijdend gedrag. Ineens realiseerde ik me dat ik weer op het punt stond om mijn leugen te vertellen. Maar waarom? Plotseling kwam het eruit. Voor het eerst in 37 jaar vertelde ik eerlijk wat er was gebeurd, die middag in de V&D. Dat ik was bevroren, niets deed, de jongen ermee liet wegkomen. Eerlijk gaf ik toe hoe ik mijn verhaal jarenlang had verdraaid. En terwijl ik het vertelde, biggelden tot mijn verbijstering de tranen over mijn wangen. Ineens voelde ik medelijden met mijn jonge zelf, dat ze een stoer verhaal nodig had om over die dag te vertellen. En de jarenlange schuld en schaamte omdat ik was bevroren, vloeiden weg. Ik voelde zachtheid en begrip voor mezelf, nu ik voor het eerst eerlijk en kwetsbaar durfde te zijn. Mijn vriendinnen waren lief en vonden het helemaal niet stom dat ik jarenlang een leugen had verteld. Hun reactie gaf me de moed om mijn eerlijke verhaal aan anderen te vertellen. ‘Jeetje, Marion’, zei mijn zusje. ‘Weet je wel dat je technisch gezien verkracht bent?’ Nee, dat realiseerde ik me niet. Ik groeide op in de jaren 70 en 80. Een tijd van opkomende anticonceptie, hippies, strings en blote borsten op het strand, swingen, vreemdgaan en een verheerlijking van dat alles. Het was een tijd waarin veel moest kunnen. Maar dit natuurlijk niet.

Er komt veel boosheid los

Ik heb gelukkig geen trauma overgehouden aan de aanranding. Wel merk ik dat er heel veel boosheid loskomt sinds ik eerlijk ben over wat me is overkomen. ‘Hoe zou jij het vinden als je in een winkel ineens een vinger in je achterste krijgt?’, vraag ik aan iedere man met wie ik dit bespreek. Het voelt fijn om dat te zeggen, om de situatie eens om te kunnen draaien en te laten zien hoe absurd het is. Beschaamd reageren ze vaak: ‘Jeetje, je hebt gelijk.’

Het belang van #MeToo

Dit alles heeft me doen inzien hoe belangrijk de #MeToo-beweging is. Voor de huidige generatie, die leert dat sommige dingen echt niet kunnen en dat het loont om je uit te spreken. Maar ook voor mensen zoals ik, die lang geleden grensoverschrijdend gedrag hebben meegemaakt en zo met terugwerkende kracht van hun schuldgevoel afkomen. Omdat ik jarenlang een sensatieverhaal vertelde, ontkende ik lang de ernst van mijn aanranding. Maar nu zie ik in: het was niet oké. En het was niet mijn schuld.”

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden