null Beeld Petronellanitta
Beeld Petronellanitta

Marions zoon is nu een vrouw: “Soms voel ik nog weleens verdriet over dat jongetje dat nooit meer terugkomt”

Marion van de Laar (61) uit Tilburg is de moeder van Eva van de Laar (34). Eva is geboren als man en gaat sinds negen jaar als vrouw door het leven.

Marion: “Mijn man en ik kregen eerst een zoon en toen een dochter. Onze zoon Frank was een lief en sociaal kind, maar het ging lange tijd niet goed met hem. Hij had een ontwikkelingsachterstand en ADHD. Zo rond zijn achttiende zat hij echt slecht in zijn vel. Tegen de orthopedagoog zei hij dat hij liever een meisje wilde zijn. Die orthopedagoog heeft het ons verteld.”
Eva: “Ik schaamde me voor mijn gevoelens en vond het moeilijk om het zelf aan mijn ouders te vertellen, maar ik was enorm opgelucht toen ze het wisten.”
Marion: “Het was overrompelend nieuws. Frank was geen jongen die van voetbal hield, maar ik had dit niet zien aankomen. Ik maakte me meteen zorgen: wordt ze wel gelukkig? Krijgt ze geen spijt? En wat dan? Ik dacht ook dat Eva misschien een meisje wilde zijn om een andere reden.” (Tegen Eva:) “Mag ik het vertellen? Eva is als jongen misbruikt.”
Eva: “Maar dat had er niets mee te maken. Daarvoor wist ik al dat ik een meisje wilde zijn. Ik had die gevoelens ook al eerder aangekaart bij de orthopedagoog, maar die nam ze in eerste instantie niet serieus. Ik voelde me lang heel eenzaam, ook al had ik vriendinnetjes.”
Marion: “Omdat Eva al zo lang had rondgelopen met dat verlangen, kon het transitieproces haar niet snel genoeg gaan. Mijn man en ik waren nog niet bekomen van de schrik of ze wilde al aan het traject beginnen. De vriendin die je destijds had, wist nog van niks.”

null Beeld

Eva (lachend): “Ik had haast, ja. Maar papa en mama moesten natuurlijk aan het idee wennen.”
Marion: “Mijn man was er makkelijker in. Hij zei: ‘Als hij dat wil, moet hij dat doen.’ Ik wilde, ondanks mijn zorgen, jouw geluk natuurlijk ook niet in de weg staan. Een kind mag zijn zoals het zich voelt.
Eva: “Veertien jaar geleden ging ik naar de transgender-afdeling van de VU in Amsterdam. Ik was eenentwintig en heb vijf jaar over de geslachtsverandering gedaan.”
Marion: “Dan heb je opeens een dochter en moet je als moeder je beeld bijstellen, dat is niet gemakkelijk, maar we zijn samen haar eerste behaatje gaan kopen.”
Eva: “De eerste keer dat we dameskleding gingen kopen, was papa ook mee. Hij kwam met een rokje aanzetten. Dat heb ik toen gekocht. Een zwart rokje en een paars topje. Jij kwam de paskamer in om te kijken hoe het stond.”
Marion: “Niemand anders mocht het nog zien, maar op een gegeven moment riep je toch ook de verkoopster erbij. Zij was zo leuk en goed. Stonden we met zijn drieën in het pashokje.”
Eva: “Bij jullie thuis durfde ik die kleren niet te dragen. Totdat jij zei: ‘Ga je omkleden, hup.’ Dat was makkelijker gezegd dan gedaan, maar papa zei: ‘Het is goed.’ Heel lief. In de familie is er ook niet moeilijk over gedaan. Mijn zusje, mijn ooms en tantes; iedereen heeft mij meteen geaccepteerd.”
Marion: “Er was wel iemand anders in onze omgeving en een werkgever die Eva niet accepteerden vanwege haar vrouw zijn.”
Eva: “Dat heb ik naast me neergelegd, mama. Ik ben heel gelukkig nu. Elke dag als ik voor de spiegel sta, straal ik van oor tot oor en sinds acht jaar heb ik een vriend.”
Marion: “Dat was ook even wennen na de vriendinnen die je vroeger had.”
Eva: “Maar ik denk dat je je inmiddels geen betere schoonzoon kunt wensen, toch?”
Marion: “Hij is een fantastische schoonzoon. Als ik zie hoe gelukkig Eva is, maakt mij dat ook heel gelukkig en ik ben supertrots op haar. Soms voel ik nog weleens verdriet over het feit dat het jongetje dat ik had niet terugkomt. Daar praat ik over met lotgenoten.”
Eva: “Ik ben trots op mama. En op papa net zo.”
Marion: “Nu word ik emotioneel. Ik ben net als mijn man dankbaar dat we Eva’s transitie van heel dichtbij hebben mogen meemaken. Daardoor hebben we de transseksualiteit goed kunnen aanvaarden en hebben we een respectvolle, open band met elkaar gekregen.”
Eva: “Onze band is beter dan ooit.”

  • Productie: Marije Ribbers. Styling: Maartje Bodt. Haar en make-up: Astrid Timmer en Wilma Scholte. Met dank aan: River Island (jurk), Masai Copenhagen (bloes en broek)
Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden