Waarom heb ik toen niets gezegd?

PREMIUM

Marjolein (25): “Ik weet niet of ik ben vreemdgegaan of verkracht”

Waarom heb ik toen niets gezegd?Beeld Libelle

Grensoverschrijdend gedrag is – helaas – van alle tijden en daarom iets waar we het over moeten blijven hebben. Als les voor daders, als steun voor slachtoffers, en omdat victim blaming écht moet stoppen. In deze wekelijkse rubriek delen lezeressen grensoverschrijdende situaties waarin ze verstijfden en (onterecht) zichzelf iets kwalijk namen. Deze week Marjolein (25), die tot op de dag van vandaag twijfelt of ze is vreemdgegaan of verkracht.

Eva BredaLibelle

“Weer krijg ik een gin tonic in mijn handen gedrukt. Alanay danst dichtbij me. Zijn handen zwiepen nonchalant - expres? - langs mijn lijf. ‘Ben ik een beetje je type?’, vraagt hij me veel te vrijpostig voor een man die ik voor de eerste keer ontmoet en die een relatie heeft met een vriendin van me. ‘Geen idee’, antwoord ik zo ongeïnteresseerd mogelijk. Dat hoef ik niet te spelen. ‘Ik hoef in ieder geval niets van je’, voeg ik er met dubbele tong aan toe. Mag ik dat zeggen als ik wel zijn drankjes aanneem? ‘Hoezo niet?’, vraagt Alanay. Hij kijkt om zich heen en zoekt zijn vriendin Bodine. ‘Heeft Bo gezegd dat je niets met me mag doen?’ Ik moet moeite doen om mijn ogen te focussen als ik hem aankijk. ‘Hoe bedoel je?’

‘Nou, heeft Bo gezegd dat je bij me uit de buurt moet blijven of heeft ze gezegd dat je iets met me mag doen?’

Mijn brein is te wazig om zijn vraag te begrijpen. ‘Bo heeft helemaal niets gezegd.’

‘Dan is het goed’, lacht hij geniepig. Het lukt me niet om tegen te stribbelen als hij me naar zich toe trekt.

Slechte invloed

Ik kende Bodine altijd als een ontspannen, enthousiaste vriendin. Maar sinds Alanay was ze terughoudender en stiller. Soms zat ze plotseling met een blauwe kaak aan mijn keukentafel, mompelde ze iets over onenigheid. Het leek me goed om weer eens met z’n tweetjes te stappen in Amsterdam. Ik hoopte dat de fysieke afstand tussen haar en Alanay haar aan het praten zou krijgen. Ik was onaangenaam verrast toen hij plotseling de club in liep die avond. Blijkbaar gingen hij en een aantal vrienden van hem ook mee.

Zijn haar, vol gel, achterovergekamd. Zijn strak gestijlde baardje. Zijn scherpe blik. Alles aan hem bevestigde mijn slechte voorgevoel. Toch zei ik vriendelijk gedag, maakte ik een oppervlakkig praatje en nam ik de hele avond drankjes aan van hem en zijn vrienden. Omdat de cocktails à 12 euro per stuk mij te duur waren? Omdat ik mijn ongemak probeerde weg te drinken nu ik hier verloren en alleen tussen onbekenden in een veel te luxe club stond, terwijl Bodine enkel met Alanay en zijn vrienden danste? Of om de problemen in mijn eigen relatie te vergeten?

Zeven herinneringen aan die avond

Dat gesprek met Alanay is het laatste dat ik van de avond weet. Mijn volgende herinneringen bestaan uit een aaneenschakeling van losse flitsen, als stills uit een film. Flits één: ik zit in een auto met Bodine, Alanay en zijn vrienden. Flits twee: ik eet pizza in Bodines huis en Alanay biedt me een drankje aan. Flits drie: ik lig in bed en Alanay bevredigt me. Ik heb pijn tussen mijn benen. Flits vier: drie naakte lichamen in één bed. Flits vijf: een gebroken glas op de grond. Flits zes: pijn tussen mijn benen. Flits zeven: Bodine zit huilend onder de douche. Verder is er alleen maar zwart.

De volgende ochtend werd ik wakker in mijn eigen bed. Voor het eerst tijdens een kater moest ik klappertanden. Verward liep ik de tuin in, waar ik glas in mijn voet voelde prikken. Met trillende vingers probeerde ik het eruit te halen om vervolgens met diezelfde trillende vingers het telefoonnummer van Bodine in te toetsen. Op haar ‘Hoi schat’ reageerde ik niet. Ik had maar één vraag: ‘Wat is er gisteravond gebeurd? Ik voel me raar.’

‘Schat, stel je niet aan. We hebben een trio gehad', antwoordde Bodine laconiek.

‘Ik voel me schuldig.’

‘Jij wilde het ook!’, riep ze lachend uit.

Toen ik herhaalde dat ik me raar voelde, veranderde haar toon. ‘Mar, nu niet de schuld afschuiven hoor. Je wilde dit zelf. We hebben je echt niet gedrogeerd, als je dat soms denkt.’

Een stoer verhaal

Wat doe je als je niet weet of je je eigen herinneringen en je eigen gevoel kunt geloven? Of je ergens wel of geen schuld in had? Ik koos ervoor het verhaal van Bodine over te nemen. Het was overzichtelijk. Tegen mijn vriend zei ik niets, ook niet toen onze relatie strandde. Maar als het moment zich voordeed, zei ik later wel stoer tegen vriendinnen dat ik een trio had gehad. Dat ik me waziger dan ooit voelde, nooit vreemd had willen gaan, de man in kwestie een walgelijk en zelfs gevaarlijk persoon vond waar ik nuchter nooit het bed mee zou willen delen en dat ik me het trio - laat staan mijn instemmen - amper kon herinneren, liet ik achterwege. Mijn nieuwe verhaal was overzichtelijker dan de realiteit. En uiteindelijk had ík toch die drankjes aangenomen? Was dat voldoende instemming voor seks?

Het was de vrouw van de soa-kliniek die me voor het eerst liet inzien dat wat er gebeurd was, misschien niet klopte. Op haar vraag of ik anale seks had gehad, kon ik geen antwoord geven. Ze schrok hoe weinig ik wist van die ene avond. Ze vroeg naar de pijn die ik had. Ik vertelde haar over de blauwe plekken die ik de ochtend na het trio op mijn dijen vond. Ze vroeg of ik dit had gewild. Ik twijfelde, maar zei ja en probeerde dat gevoel vol te houden en de avond daarna te vergeten.

Het schuldgevoel blijft

Maar in de media bereikte het onderwerp grensoverschrijdend gedrag dit jaar een kookpunt. Daarmee begon ook mijn herinnering weer te sudderen. En zo kwam ook weer het schuldgevoel tegenover mijn toenmalige vriend, de twijfels over mijn instemmen. Ik googelde ‘wanneer ben je verkracht?’, maar realiseer me dat niemand me daar antwoord op kan geven. Het enige wat ik weet is dat ik steeds sterker voel dat wat die ene avond gebeurde niet oké was. Maar het schuldgevoel, dat blijft.”

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden