Waarom heb ik toen niets gezegd?

PREMIUMWaarom heb ik toen niets gezegd?

Marjolijn (36): “Ik krijg nare reacties op de stilgeboorte van mijn zoon”

Waarom heb ik toen niets gezegd?Beeld Libelle

Soms is een situatie zo bizar, ongewenst of ongemakkelijk, dat we met onze mond vol tanden staan en niet weten hoe we moeten reageren. Iedere week vertelt een lezeres in ‘Waarom heb ik toen niets gezegd?’ over zo’n voorval. Deze week Marjolijn (36) die ongepaste reacties kreeg na de stilgeboorte van haar zoon.

Eva BredaLibelle

“Ik zit bij de doop van een kindje, maar niet het mijne. Ik denk aan Jip, onze zoon wiens hartje na 28 weken zwangerschap plotseling niet meer klopte. Ik slik mijn verdriet weg als ik in gesprek raak met een kennis. ‘Ach weet je?’, zegt ze als ik vertel over mijn doodgeboren zoon, ‘God geeft je niets wat je niet dragen kunt.’ Verbijsterd staar ik haar aan. Nog geen paar weken geleden werd mijn overleden kindje in mijn armen gelegd in het ziekenhuis en nu bagatelliseert iemand dat recht in mijn gezicht? Ik kan geen woord uitbrengen.

Geen knipperend lichtje

Een paar weken eerder, op zondagavond, riep ik mijn man bij me op de bank. ‘Voel eens, hij schopt!’ Onze jongen leek zo energiek als wat, er was geen vuiltje aan de lucht. Maar bij een controle bij de verloskundige de volgende ochtend ging het mis. Een knipperend lichtje op de plek waar het hartje van onze baby moest zitten, bleef uit. Hoopvol haalde de verloskunde er nog een verloskundige bij, vervolgens een echoscopiste. Ik voelde dat het mis was, maar hield hoop, tot ze die keiharde woorden: ‘Het hartje is gestopt.’

Alleen maar gehuild

Volgens mij heb ik nog gauw mijn werkgever ge-appt dat ik niet kwam. Daarna heb ik alleen maar gehuild. De dagen wisselden zich af met verdriet, vlagen van verstandsverbijstering, ongeloof dat dit mij overkwam en heel veel regelwerk. Ineens kregen mijn man en ik allerlei vragen die we onszelf nooit hadden gesteld. Wilden we Jip - zoals we het kindje al hadden genoemd - nog laten fotograferen? Hoe zou de uitvaart eruit zien? Welke herinneringen wilden we nog maken met hem in mijn buik? En hoe zagen we de bevalling voor ons?

Droombevalling

Het werd een droombevalling. Het voelde als het laatste grote ding dat ik nog voor Jip kon doen. In oktober 2019 kwam hij ter wereld: het kindje dat we zo graag wilden. Waarvoor we al maanden bezig waren met vruchtbaarheidstrajecten. Het kindje waarvoor de babykamer al klaarstond en waarvoor we al een hele toekomst bij elkaar hadden gedroomd. Hij was prachtig, helemaal af. Hij was alleen niet in leven.

Nare opmerkingen

En dan krijg je steunbetuigingen. Altijd goed bedoeld, maar soms heel ongepast. De opmerking bij de doop was bij lange na niet de enige nare opmerking die ik heb gekregen. ‘Gelukkig heb je hem niet gekend. Dat maakt het een stuk minder erg’, hoorde ik van een collega. Maar dat was nou juist precies waarom ik rouwde: ik zou Jip nooit leren kennen. ‘Ach, je bent nog jong. Je kunt het altijd nog eens proberen’, zeiden sommigen troostend.

Ik ben meestal goed gebekt, maar ik had de energie niet om hier tegenin te gaan. Ze wisten niet beter. Ik had achteraf graag mijn kant van het verhaal willen laten zien. ‘Hoe zou jij het vinden als je je dochter nooit had gekend?’, had ik bijvoorbeeld willen vragen. Of: ‘Hoe denk je een kindje te vervangen? Ik wil geen ander kindje, ik wil dit kindje.’ Ik had mensen wel door elkaar willen schudden tot ze het snapten.

Steun na stilgeboorte

Na een stilgeboorte zijn mensen vaak bang om de pijn erger te maken door te vragen naar het kindje. Ze proberen het verdriet te verzachten door een positieve opmerking te maken. Maar daarmee ontkennen ze het bestaan van mijn kind. Terwijl hij met 28 weken al helemaal af was. Alleen nog veel te klein. Het fijnst vond ik het als mensen zeiden: ‘Ik weet niet wat ik moet zeggen.’ Dat wisten we vaak zelf namelijk ook niet.

Een tweede zwangerschap

Toen ik zwanger werd van Jips zusje zeiden veel mensen: ‘Nu komt het goed.’ Het legde onnodig veel druk op de zwangerschap. Alsof dit kindje Jips plek zou moeten innemen en er nu niets fout mocht gaan. Tijdens de echo’s lag ik trillend in de stoel. Ik herinner me niets meer, alleen dat ik wanhopig zocht naar een knipperend lichtje op het beeldscherm. Het hartje klopte, dat was alles wat telde.

Onderdeel van het gezin

Laten uitzoeken waarom Jip plotseling overleed, heeft mijn man en mij geholpen. Het neemt de pijn niet weg, maar maakte het iets draaglijker. Jip bleek een chromosoomafwijking te hebben, pure pech. Met de komst van onze dochter zijn we intens gelukkig. Dat betekent niet dat het verdriet om onze zoon minder is. Jip zal altijd onderdeel van het gezin blijven. Een onderdeel dat we enorm missen.”

Ook zoiets meegemaakt?

Heb jij ook zo’n verhaal? Vertel ons over een bizarre situatie of opmerking uit jouw leven waardoor jij bevroor of stilviel. Wat had je achteraf willen zeggen of doen? Vul onderstaand formulier in en beschrijf je situatie zo uitgebreid mogelijk. Wie weet nemen we contact met je op en verschijnt jouw verhaal binnenkort op Libelle.nl. Dat mag uiteraard anoniem.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden