PREMIUMOnline afkicken van drank en drugs

Marlijn (42): “Ik dacht: hoe gaat dit werken, de slijter zit hier om de hoek?!”

null Beeld Petronellanitta
Beeld Petronellanitta

Tijdens de lockdown volgt Marlijn van Ast online therapiesessies om van haar verslavingen af te komen. Dat blijkt zo zijn voordelen te hebben: “Voor het eerst durfde ik echt open te zijn.”

Eva BredaPetronellanitta

“‘Jullie gaan nu eerst allemaal het telefoonnummer van je drugsdealer verwijderen’, zegt de behandelaar op mijn scherm. Het is mijn eerste online afkicksessie. Naast me staat mijn ontbijtbord, waar ik een paar dagen geleden nog cocaïne van snoof. Ik drink water uit het glas waar eerst nog wodka in zat. Terwijl ik om me heen kijk, vraag ik me af of het me wel gaat lukken: afkicken vanuit mijn eigen omgeving vol verleidingen. Toch pak ik mijn telefoon, haal diep adem en wis de nummers. Het eerste lijntje naar mijn oude leven is doorgeknipt.”

Verkeerde mannen

“‘Hou je van me?’, vroeg ik als kind eindeloos aan mijn ouders. ‘Ook als ik een moord zou plegen? Of in de gevangenis kom?’ Altijd was ik op zoek naar liefde, naar de bevestiging dat ik goed genoeg was. Dat gevoel had ik vaak niet. Ik groeide op in Apeldoorn, samen met mijn oudere broer. Hij was mijn tegenpool: rustig en aanhankelijk, ik wilde juist nooit op schoot en was heel druk. Om te ontdekken waar mijn gedrag vandaan kwam, nam mijn moeder me mee naar allerlei pedagogen. Uiteindelijk werd geconcludeerd dat ik ADHD heb. Nu ik ouder ben, begrijp ik wel dat mijn moeder me wilde helpen. Maar als kind kreeg ik juist het gevoel dat er iets mis was met mij. Ik zocht daarom de liefde bij mijn vader. Als hij er was moest híj me naar bed brengen en mijn tosti’s maken. Maar dat was nu net het probleem: als commercieel directeur maakte hij lange

null Beeld

dagen en was hij weinig thuis. Ik snakte naar zijn aandacht. Ik denk dat daar mijn verslaving aan liefde begon. Voor mijn studie en werk verhuisde ik naar Amsterdam. Ik had geregeld afspraakjes, maar koos steeds mannen die helemaal niet voor mij konden of wilden kiezen. Ze waren getrouwd, niet monogaam of emotioneel onbereikbaar. ‘Geef mij niet je hart, want ik zal je het mijne nooit kunnen geven’, was de openingszin van een ex. Mij gaat het wél lukken, dacht ik dan. Vervolgens cijferde ik mezelf helemaal weg of liet ik me meeslepen in dingen die niet goed voor me waren. Onder het mom van ‘een leuk avontuur’ ben ik zelfs een tijdje als high class escort gaan werken. Ons geheimpje bracht mij en mijn partner dichter bij elkaar, dacht ik. Maar hij bleek alleen maar uit op geld.”

“Terwijl ik van de ene slechte relatie ging naar de andere, kregen mijn vriendinnen gezinnen. Steeds vaker hing ik alleen aan de bar. Als ik mezelf met hen vergeleek, voelde ik me mislukt. Dat gevoel ebde langzaam weg na een paar glazen wijn. En die glazen werden flessen. Op een avond zat ik angstig en wanhopig in de kroeg. Ik werd gestalkt door een ex-vriend en wist niet wat ik met de situatie aan moest. ‘Hier pep je wel van op’, zei iemand die me een lijntje cocaïne aanbood. Geen vermoeidheid, geen verdriet, het leven even helemaal vergeten: ik was metéén verkocht door het effect van de coke. Ik begon met af en toe een lijntje, maar toen mijn vader in 2019 plotseling overleed, had ik meer nodig. Het gemis was zó groot, ik durfde het niet toe te laten. En ik had net een goede baan in een hotel. Die wilde ik niet kwijt, ik mocht niet instorten. Om op de been te blijven, snoof ik elke dag. Er waren momenten dat ik totaal onder invloed voor het schap van de supermarkt stond en ik geen idee meer had wat ik daar kwam doen. Na mijn werk bedwelmde ik mezelf met alcohol om te kunnen slapen en nam ik ’s ochtends meteen een lijntje om de kater weg te snuiven. Op mijn dieptepunt snoof ik de hele dag door en nam ik wel twintig lijntjes per dag.”

null Beeld

Dubbelleven

“In de kroeg maakte ik snel nieuwe vrienden die ook gebruikten. Bij hen voelde ik me een stuk minder mislukt dan bij mijn vriendinnen van vroeger. Die zag ik nog maar een paar keer per jaar. Dan bracht ik mijn krullen in model, camoufleerde mijn wallen en deed ik alsof er niets aan de hand was. Ook bij mijn moeder, met wie ik inmiddels weer een goede band had, probeerde ik altijd fris voor de dag te komen. Maar wat zij en mijn vriendinnen niet zagen, was dat ik na een bezoekje altijd linea recta weer naar de kroeg ging om zo snel mogelijk dronken te worden. Zo’n dubbelleven houdt niemand vol. Mijn contract werd niet verlengd, mijn geld vloog de deur uit. En toen bleek ik onverwachts zwanger. Ik herinner me dat ik naar mijn buik keek en voor het eerst besefte dat ik moeder werd. Hierin zat een vruchtje dat zou uitgroeien tot mijn kind. Hoe kon ik in diezelfde buik zo veel troep stoppen? Nog één avond, nam ik mezelf voor, dan zou ik mijn wijn en coke door de wc spoelen. Maar het lukte niet. Ik weet niet of het de natuur was of mijn gebruik, maar mijn zwangerschap eindigde in een miskraam. In de maanden die volgden gebruikte ik zo veel verdovende middelen dat ik me er nauwelijks nog iets van herinner. Pas toen ik zó onder invloed was dat ik verdwaalde om de hoek van mijn huis, durfde ik toe te geven dat ik hulp nodig had. ‘Ik ben een junk’, riep ik terwijl ik huilend en in paniek op straat stond. Voor het eerst in mijn leven besefte ik: als ik zo doorga, word ik op een dag niet meer wakker. Wilde ik dat mijn moeder na haar man ook haar dochter zou verliezen?”

null Beeld

‘Je geluid staat uit’

“Ik meldde me aan bij een afkickkliniek in Portugal. Ver weg van mijn leven hier moest het lukken om te stoppen met gebruiken. Maar op de dag dat mijn vlucht zou vertrekken, ging het land op slot. Afkicken moest nu via internet. Ik had geen idee wat Zoom was, net als de rest van de groep. ‘Je geluid staat uit’, riepen we dan weer als iemand z’n microfoontje uit had staan. De moed zakte me soms in de schoenen: hoe ging dit ooit werken, de slijter zit hier om de hoek! Toch bood afkicken tijdens een lockdown ook mogelijkheden. Want hoe graag ik het soms ook wilde, ik kón niet naar de kroeg. Sterker nog, toen alles dicht ging, zag of sprak ik niemand meer. Waarom zou ik het niet proberen, dacht ik. Ik had nu toch niets beters te doen. Tijdens de online therapiesessies gaf ik mezelf helemaal bloot. Voor het eerst durfde ik open te zijn over mijn jeugd, mijn lage zelfbeeld en het verlies van mijn vader. Al het verdriet, alle emoties die ik jarenlang had verdoofd, kwamen eruit. Soms zat ik snikkend en hyperventilerend achter mijn laptop. Hoewel ik het moeilijk vond om zo veel te voelen, zag ik ook in dat ik mijn emoties best aankon zonder verdovende middelen. Dat gaf me zo’n wilskracht! Op een middag verzamelde ik alle pasjes en borden waar nog een restje coke op kon zitten. Ik had het eraf kunnen likken, maar besloot het juiste te doen en waste alles af.”

“Natuurlijk ging het niet vanzelf en waren er dagen dat ik snakte naar een fles wijn of een telefoontje van mijn laatste ex. Daar hadden de behandelaars iets op gevonden: om ondanks de lockdown een vangnet te hebben, moesten we een paar keer per dag met een medecliënt bellen. Meestal belde ik met Sandra in wie ik veel herkende. Zij was verslaafd aan heroïne én aan de man met wie ze deze drugs gebruikte. Soms belde ik haar wel vijf keer per dag. ‘San, ik hou het niet meer vol. Ik móet gebruiken’, riep ik dan wanhopig. Ga voor wat je nodig hebt, niet voor wat je wil’, gaf ze mij dan terug. Een van de beste inzichten die ik tijdens mijn therapie heb opgedaan is dat verslaving een chronische hersenziekte is. ‘Je bent niet verantwoordelijk voor die ziekte, wel voor je herstel’, zei mijn behandelaar. Alles viel toen op zijn plek. Ik was ziek en hoefde me dus niet te schamen voor mijn verslaving en voor al die keren dat ik mijn afspraken niet nakwam. Een bevrijding.”

null Beeld

Verrijking

“Ik was altijd bang dat ik zou instorten als ik zou gaan voelen, maar mijn emoties hebben mijn leven juist verrijkt. Ik voel nu niet alleen verdriet, maar ook de liefde waar ik al mijn hele leven naar op zoek was. De liefde van mijn vader, van mijn ongeboren kind en die van mijn moeder. Of zij van mij houdt als ik in de gevangenis zou zitten? Ze houdt zelfs van me als ik totaal gebroken aan het afkicken ben. Dat kan ik nu voor het eerst toelaten. Ik ben nu bijna twee jaar clean. Bang voor een terugval ben ik niet. Alle lijntjes met het verleden zijn doorgeknipt en ik werk nu hard aan mijn toekomst. Ik wil me laten omscholen en hoop in de toekomst in de verslavingszorg te gaan werken. Om ook verslaafden op afstand te helpen en te motiveren, heb ik mijn verhaal opgeschreven. In ‘Eén is te veel, duizend nooit genoeg’ deel ik waar ik doorheen ben gegaan: van het diepste dieptepunt tijdens mijn verslaving, tot wat ik leerde van mijn afkicksessies. Wel zal ik altijd een herstellende verslaafde blijven. Ik moet dus wegblijven van alcohol en drugs. Met de liefde is dat ingewikkelder. Het lijkt me fijn om een leuke vent te ontmoeten en samen een gezonde relatie op te bouwen, maar ik heb geen haast. Ik hou voor het eerst van mezelf en dat is voor nu genoeg.”

PS

Libelle mag 5 exemplaren van Marlijns boek Eén is te veel, duizend nooit genoeg (€ 20,- Paris Books) verloten. Ga naar libelle.nl/marlijnvanast en maak kans! Wil je het boek nu al bemachtigen of heb je na 14 april niet gewonnen? Je kunt het boek ook bestellen in de webshop van Marlijn.

Styling: Ronald Huisinga. | Haar en make-up: Wilma Scholte. | M.m.v.: Shoeby (jurk), Nolten (pumps), de Bijenkorf (ceintuur)

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden