PREMIUMDe mooiste lockdownverhalen

Marloes (45) werd fulltime lockdown-vrijwilliger: “Mijn dagen zitten propvol liefdadigheid”

Vrijwilligerswerk Beeld Getty Images/EyeEm
VrijwilligerswerkBeeld Getty Images/EyeEm

Het coronavirus dwingt het leven om andere vormen aan te nemen. Maar hoe doe je dat? Deze keer vertelt Marloes (45) haar mooiste lockdownverhaal. Toen haar werk wegviel, werd ze fulltime vrijwilliger.

Eva BredaGetty Images/EyeEm

Marloes: “Toen de eerste lockdown kwam, viel mijn werk weg. Ik kreeg nog wel betaald en ging heel af en toe nog naar het kantoor om de post op te rapen en de planten water te geven, maar mijn dagen waren verder helemaal leeg. Al gauw begon het me toch te vervelen. Ik voelde me vooral in deze pandemie geroepen om iets voor een ander te doen. Mijn handen jeukten en ik had zeeën van tijd: één plus één is twee, toch?

Gratis oppas

Vanaf dat moment legde ik me volledig toe op vrijwilligerswerk. Ik begon in mijn eigen omgeving. Ik kende talloze ouders die met de handen in het haar zaten: ze moesten thuis werken met hun kroost om zich heen. Ik heb zelf geen kinderen, maar ben dol op ze en bood me aan als oppas. Dat werd met open armen ontvangen door alle oververmoeide ouders. Maar niet alleen zij, ook ik vond het heerlijk! Terwijl zij aan het werk waren, bouwde ik blokken en bakte ik koekjes met de kinderen. Zo gezellig.

Maaltijden en cadeaus

Ook ging ik in gesprek met de mensen in mijn buurt. Sommigen bleken het niet breed te hebben. ‘s Avonds kookte ik daarom grote pannen met soep of stamppot, wat ik rondbracht bij deze huizen. En zo vrijwillig ik mezelf de lockdowns door. Via via, door oproepen in Facebookgroepen: ik vond overal wel mensen voor wie ik iets kon betekenen. Een cadeautje langsbrengen bij arme gezinnen, anoniem een klein bedrag of tegoedbon bij mensen door de bus gooien, een tas eten voor iemands deur zetten, kaarten sturen, een vriendin met prikangst naar de vaccinatiestraat rijden en haar hand vasthouden… Mijn dagen zitten propvol liefdadigheid.

Een blijvende herinnering

Mensen vragen wel eens hoe ik het volhoud om dat allemaal te doen. Maar ik krijg er zelf ook energie van. Ik heb zelf geen gezin en ik mis het best wel eens om me nodig te voelen. Ook denk ik wel eens: als ik overlijd, leef ik niet voort via mijn kinderen. Dan ben ik weg. Door vrijwilligerswerk te doen, hoop ik toch een impact in mensen hun leven te maken en zo te blijven voortbestaan in de herinnering van anderen.

Kerstbonus in de bus

Natuurlijk breekt de drukte me wel eens op. Vorig jaar stortte ik op een dag in en heb ik even een week lang niets gedaan. Ik moest opladen. Maar meestal krijg ik vooral energie door alle lieve reacties. Mensen die je omhelzen, met tranen in hun ogen een gebaar aannemen of zelfs iets terugdoen… Vorige week kreeg ik een envelop in de bus met daarmee de helft van iemands kerstbonus. 150 euro! ‘Je doet zoveel voor anderen, dit is voor jou’, stond er op een anoniem briefje. Ik was er helemaal van ondersteboven. Wat een lief gebaar! Maar iets voor mezelf doen, dat vind ik nog moeilijk. Ik heb het geld direct gebruikt om een slowcooker te kopen voor iemand die dat goed kon gebruiken maar er geen geld voor had. Iets voor een ander doen vind ik toch het allermooist.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden