hersenbloeding

Mascha: “Het was niet ‘gewoon’ hoofdpijn, ik had een hersenbloeding én een tumor”

Getty Beeld Getty Images/Johner RF
GettyBeeld Getty Images/Johner RF

Mascha Kamphuis (50) werd ’s nachts wakker met heftige hoofdpijn. In de dagen erna zakte het af, maar door de hevigheid van de pijn besloot ze via een mailtje toch haar huisarts op de hoogte te stellen. ‘En toen ging het snel; die hoofdpijn bleek een hersenbloeding veroorzaakt door een tumor in mijn brein.’

Annemieke RiesebosGetty Images/Johner RF

“Ik had eerder helemaal nergens last van. Al besefte ik me achteraf, toen ik er echt over ging nadenken, dat ik al zo’n anderhalf jaar af en toe hoofdpijn had. Dat was nooit blijvend, met wat pijnstillers en een hoofdmassage verdween het weer. Ik had een drukke baan als medisch directeur en werkte door corona thuis. Dat kon de hoofdpijn veroorzaken of misschien waren het overgangsklachten. Ik besteedde er niet veel aandacht aan.”

Extreme pijn

“Toen ik op 15 april heel hevige hoofdpijn kreeg dacht ik dan ook niet meteen aan iets ergs. De pijn ’s nachts was extreem en onverwachts, ik moest er zelfs van huilen en die eerste ochtend spugen, maar in de loop van de dag knapte ik weer op. Ook de dagen erna ging het beter, ik kon gewoon werken. Omdat de pijn zo hevig was besloot ik toch de huisarts een berichtje te sturen. Ik had al wel gebeld, maar de praktijk was gesloten. Ik kreeg de hoofdpijn op donderdagnacht, dinsdag belde de huisarts terug. Die noemde voor het eerst het woord bloeding. Hij vertrouwde het niet en verwees me door naar de eerste hulp in het ziekenhuis. Op de scan was een tumor te zien.”

Kort, maar hard gehuild

“Godzijdank was mijn man bij me toen dat verteld werd. We hebben samen zitten huilen. Heel hard, maar kort. We zaten vol ongeloof, maar gingen ook snel naar ‘en nu?’ Ook voor de artsen kwam de ontdekking van een tumor in mijn brein totaal onverwachts. Ik had een hersenbloeding gehad, maar geen klachten. Er waren testjes gedaan; alles was normaal. Wel zeiden ze dat er snel gehandeld moest worden. Al de volgende ochtend werd ik geopereerd. Veel tijd om na te denken of me druk te maken had ik niet.”

Kraakhelder brein

“Hard gelag is dat ik na de operatie wél klachten kreeg. Verschijnselen die horen bij niet-aangeboren hersenletsel: trage spraak, motorisch onhandig, wiebelig. Ik moet alles weer opbouwen en kan bijvoorbeeld niet goed lopen. Al liep ik de eerste weken met een rollator en nu al met een stok. Alles wat ik doe gaat langzamer. Maar ook al praat ik heel traag, mijn brein is kraakhelder. Dat ik deze verschijnselen zou krijgen wist ik voor de operatie niet. Het enige waar ik rekening mee moest houden was dat slikken moeilijk kon worden omdat de tumor in dat gebied zat. Gelukkig valt het mee. Ik verslik me wat vaker, maar ik kan alles eten en drinken. Waarom ik deze klachten heb is niet duidelijk; het komt door het snijden in mijn brein of ik heb tijdens de operatie toch een beroerte gehad waardoor mijn hersenen een tijdje geen zuurstof kregen.”

Tumor van 5 bij 5 centimeter

“Het is onbekend hoe lang de tumor in mijn hoofd heeft gezeten. Misschien wel vijftien tot twintig jaar. Dat idee is bizar. Het zat precies in het midden van allerlei structuren in mijn brein en heeft rustig kunnen groeien tot een tumor van 5 bij 5 centimeter. Als ik eraan denk dat ik waarschijnlijk zo lang met een tumor in mijn hersenen heb rondgelopen, lijkt het alsof het over iemand anders gaat. Niet over mezelf, het is gewoon niet te bevatten.”

“Ik heb ups en downs met een hoop verdriet en boosheid. Toch denk ik vooral: ‘ik ben er nog’. Voor hetzelfde geld had ik die hersenbloeding niet gehad en was de tumor nog groter geworden. Dan was ik misschien wel dood of verlamd geweest. Ook was de tumor goedaardig. Als hij kwaadaardig was geweest dan was het misschien een uitzaaiing en hadden ze moeten zoeken naar kanker ergens anders in mijn lichaam. Alles is relatief. Ik heb vijftig jaar lang niets gehad, dit is gewoon pech. Niemand kan van tevoren bedenken hoe je met zoiets omgaat. Ik ook niet, maar je doet het gewoon. Ik wil verder. Niet alleen voor mezelf, maar ook voor mijn man en zoon van twaalf.”

Veel meer knuffels dan eerst

“Of het beter wordt weet ik niet. Het kan. Gelukkig heb ik een nuchter, realistisch en ‘handen uit de mouwen’ thuisfront. Ik word zo geholpen en gesteund. Zowel door mijn familie als vrienden. Ik heb een app-groep aangemaakt waar familie, vrienden, kennissen en collega’s in zitten en de steun die ik daar krijg helpt me enorm. Mijn zoon is bezorgd, maar ook kind dus flexibel. Het is al bijna ‘normaal’ dat ik zo langzaam praat. Hij wacht rustig tot ik klaar ben en we maken er grapjes over. En, heel fijn, ik krijg veel meer knuffels van hem dan eerst.”

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden