Borstreconstructie Beeld Privébeeld Wendy Troost
BorstreconstructieBeeld Privébeeld Wendy Troost

PREMIUMPowervrouw

Mede dankzij Wendy (52) hoeven vrouwen geen blootfoto’s naar verzekeraars te sturen: “Het is vernederend en onmenselijk”

Een foto van je borsten sturen naar een wildvreemde medewerker van de zorgverzekeraar? Tot nu toe was dat nodig als vrouwen na een mislukte borstreconstructie een nieuwe operatie vergoed wilden krijgen of als er langere tijd zat tussen de behandeling en de reconstructie. Wendy Troost (52) wist niet wat ze meemaakte toen ze zelf in die situatie belandde. Ze maakte zich hard tegen de procedure, en met resultaat.

Eva BredaPrivébeeld Wendy Troost

Wendy: “Een polonaise aan je lijf is wel het laatste wat je wil na borstkanker, een borstamputatie én een reconstructie. Als ik had kunnen kiezen, had ik nooit nog een keer onder het mes gewild. Maar de borstreconstructie was mislukt en mijn nieuwe borst zag er niet uit. Ik was verminkt en vroeg een tweede borstreconstructie aan. ‘Of ik daarvoor eerst even foto’s van mijn borsten wilde doorsturen?’, vroeg de zorgverzekeraar. Wat? Moest ik naar een wildvreemde medewerker van Menzis een foto van mijn borsten, waarover ik al zo onzeker was, toesturen? Geen denken aan.

Plooien en bobbels

Ik wilde graag een borstreconstructie om me na mijn borstkanker weer wat vrouwelijker te voelen. Ik heb respect voor vrouwen die het plat houden, maar zelf hecht ik waarde aan een mooi decolleté als ik in de zomer een jurkje draag. Ik hoopte dat de ingrijpende operatie die ik onderging daarvoor zou zorgen, maar nee. Kort na de ingreep draaide het implantaat. Mijn borst zat vol plooien en bobbels, mijn tepel zat veel te hoog en aan de zijkant van mijn borst was een harde rand te zien. Ik droeg alleen maar hooggesloten tops. Het decolleté dat ik zo graag wilde, liet ik liever niet zien. En alles deed nog pijn ook. Ik wilde zo snel mogelijk weer onder het mes.

‘Verminkt genoeg’

Mijn chirurg zei meteen dat ik in aanmerking kwam voor een extra operatie. Met een kleiner implantaat met water en liposuctievet uit mijn dijen, zou mijn borst veel mooier worden. Ik moest alleen nog even bij de zorgverzekeraar zorgen dat de peperdure operatie werd vergoed. Het lijkt me duidelijk dat een vrouw na zoveel borstkanker- en operatieleed echt niet voor haar lol nog een operatie aanvraagt, maar zo werkte het niet. Pas als de zorgverzekeraar foto’s van je borsten heeft gezien, bepaalt hij of je ‘verminkt genoeg’ bent voor een vergoeding.

Foto’s van je borsten

Ik twijfelde of ik een foto moest sturen. Ik wilde de operatie zo graag, maar alles in me schreeuwde ‘nee’. Ik zocht uit waar de foto terecht zou komen als ik hem opstuurde. Dat was helemaal niet bij een arts of iemand met geheimhoudingsplicht. Via een algemeen mailadres dat ik kreeg, zouden mijn borstfoto’s zomaar bij een willekeurige uitzendkracht terecht kunnen komen. En na wat onderzoek kwam ik er ook nog eens achter dat er regelmatig wordt gelachen onder deze medewerkers om alle foto’s die ze binnenkrijgen. Dat voelde zo naar, zo vernederend en zo onmenselijk. Dat wilde ik niet. Ik besloot mijn aanvraag in te dienen zonder foto’s om te proberen die operatie toch vergoed te krijgen. Dat was haast onmogelijk.

Groot probleem

Het werd me duidelijk hoe groot dit probleem is. Vrouwen als ik, die zo veel hebben doorstaan, moesten vernederende foto’s sturen of vechten om hun operatie vergoed te krijgen. Dat moest anders kunnen. Ik zocht de media op. Mijn interviews kwamen bij de politiek terecht en uiteindelijk kwam Fleur Agema van de PVV met een motie om deze procedure te veranderen. Hij werd door alle partijen aangenomen! Maar toen viel het kabinet en werd de minister die verantwoordelijk was voor deze zaak demissionair. Vaarwel vooruitgang.

Ernst Kuipers

Ik had niet verwacht dat er nog iets ging gebeuren, tot er eergisteren toch nieuws kwam. De nieuwe minister van zorg, Ernst Kuipers, gaat er werk van maken. Nu al! Ondanks alle coronadrukte en het feit dat hij net actief is in zijn nieuwe functie. Volgens de berichten gaat hij zich storten op nieuwe regelgeving rondom tweede borstreconstructies. Als dat ingaat, hoeven vrouwen in de toekomst alleen nog maar blootfoto’s te sturen via beveiligde, medische omgevingen naar artsen met geheimhoudingsplicht. Niet meer naar willekeurige werknemers via gedeelde mailboxen.

Opgelucht

Ik was zo opgelucht. Hier deed ik het voor. En ook goed nieuws: mij is het uiteindelijk ook gelukt. Maandenlang bestookte ik Menzis met e-mails en telefoontjes. Op een gegeven moment kreeg ik het voorstel om langs te komen en daar mijn borsten in het echt te laten zien. ‘Geen denken aan’, zei ik. Ik stelde voor dat de verzekeraar mijn chirurg zou bellen. Die wist als geen ander dat ik in aanmerking kwam voor de procedure. Waarom kon dat niet gewoon?

Ik heb de zorgverzekeraar platgebeld en uiteindelijk heeft iemand contact opgenomen met mijn chirurg, Marjoleine de Lange. Zij is goud waard: ze heeft het voor me opgenomen en Menzis er telefonisch van overtuigd dat ik echt die operatie vergoed moet krijgen.

Eindelijk dat decolleté

Vorige week ging ik onder het mes. Ik ben nog herstellende. De boel is bont en blauw en pimpelpaars. Maar zelfs bont en blauw en pimpelpaars is het al mooier dan het was. Mijn borst voelt eindelijk weer zacht en warm. Ik heb mijn lijf terug. Maar ook mijn vrijheid. Als ik straks een mooie borst heb, kan ik mezelf eindelijk weer laten zien. Ik ben al aan het kijken naar leuke zomerjurkjes met een mooi decolleté. Het was de strijd meer dan waard, maar ik ben blij dat vrouwen na mij die strijd niet meer hoeven voeren. Hallo, ze hebben borstkanker doorstaan! Ze hebben hun rust wel verdiend.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden