null Beeld

“Met elke envelop die ik wegmoffelde, groeide mijn schaamte”

Hilde (46) hield jarenlang alle brieven van instanties verborgen, ook voor haar man. Tot de Belastingdienst bij haar werk aanklopte.

“Ik was te laat met het doen van onze belastingaangifte. De eerstvolgende brief van de Belastingdienst die binnenkwam, verdween in een la. Dat komt later wel, dacht ik. Ik zat niet lekker in mijn vel en negeerde destijds mijn problemen liever in plaats van ze aan te gaan. Ook de volgende brief ging in de la, en die daarna ook. Tot ik geen enkele brief meer open durfde te maken. Terugkijkend begrijp ik niet dat ik vijf jaar lang alle post van instanties heb kunnen negeren. Dat ik zo lang mijn kop in het zand heb gestoken, totdat de bom barstte. De brieven lagen overal verstopt: in kastjes, in tassen, in jaszakken, op zolder, onder het matras… ik had er makkelijk mijn hele huis mee kunnen behangen. De binnen- én de buitenkant. Met elke nieuwe envelop die ik wegmoffelde, groeiden mijn angst en schaamte. Ik voelde me verschrikkelijk.”

Luxaflex dicht

“Mijn man had niets door. Hij was sowieso veel aan het werk en ging ervan uit dat ik onze administratie prima regelde, zoals ik al die jaren ervoor had gedaan. Ik was continu bang dat hij zou doorkrijgen waarmee ik bezig was. Ik zorgde er altijd voor dat ik als eerste thuis was om de post te kunnen onderscheppen. Als mijn kinderen op zoek gingen naar iets in huis – een pen, een stuk speelgoed – riep ik: ‘Ik pak het wel!’ Op donderdagen hield ik de luxaflex steevast dicht en deed ik de deur niet open als er werd aangebeld. Ik kreeg namelijk door dat de deurwaarder van de Belastingdienst altijd op donderdag tussen elf en twaalf uur kwam. Zondag en maandag waren mijn favoriete dagen, omdat er dan geen post kwam. Dan kon ik enigszins ontspannen. Helemaal uit mijn gedachten waren die stapels brieven nooit. Alleen enveloppen waarop ‘dwangbevel’ en ‘inhoud meteen lezen’ stond, maakte ik met bonkend hart open en dan maakte ik het bedrag over. Ik was namelijk als de dood dat ze een inval zouden doen en onze huisraad mee zouden nemen. Ik vond mezelf een slechte moeder, een totale mislukkeling. Rationeel wist ik natuurlijk dat ik die brieven gewoon moest openen en mijn administratie op orde moest brengen, maar ik was zo bang voor wat er zou gebeuren als mijn geheim uitkwam. Mijn man zou bij me weggaan, daarvan was ik overtuigd. Mijn familie en vrienden zouden me niet meer willen zien, iedereen zou me in de steek laten. En dus duwde ik mijn kop dieper in het zand.”

Een ton loonbeslag

“Op een dag stond ik samen met mijn werkgever in haar kantoor toen ze een brief van de Belastingdienst opende. Ze trok wit weg. Er werd beslag gelegd op mijn loon van een ton: voortaan moest ze mijn salaris naar de Belastingdienst overmaken. Zij was de eerste aan wie ik huilend vertelde wat een enorme puinhoop ik ervan had gemaakt. Ik word ontslagen, dacht ik, maar mijn baas reageerde lief en steunend. De volgende die ik in vertrouwen nam, was mijn zus. Met haar ging ik door het huis, terwijl ik overal dichte brieven vandaan plukte. Hoewel ze zich te pletter schrok, reageerde ook zij liefdevol. Ze bood aan me te helpen. Mijn man was niet boos. Hij vond het vooral erg voor míj dat ik me zo akelig en alleen had gevoeld. Het was fijn dat ik zo gesteund werd, en toch ook verwarrend. Dat verstoppen van mij was niet goed geweest, maar op een bepaalde manier wel veilig. Dat kón ik, ineens was alles nieuw en eng. Alleen mijn ouders, aan wie mijn zus alles had verteld, reageerden minder begripvol. Ze vonden dat ik hén iets vreselijks had aangedaan: ‘Zo hebben we je niet opgevoed’, zeiden ze. Voor mijn ouders is aanzien heel belangrijk, wat de buitenwereld denkt. Dat is denk ik precies waarom ik zo lang mijn angst en schaamte heb laten regeren.”

null Beeld

Keurig op orde

“We zijn nu vijf jaar verder. Ik heb een accountant en heb mijn zaakjes keurig op orde. Drie jaar lang hebben we als gezin door mijn loonbeslag enorm moeten beknibbelen. Die tijd is gelukkig voorbij, mijn restschuld is kwijtgescholden. Een blauwe envelop maak ik nu gedachteloos open. Het belangrijkste is dat ik bevrijd ben van dat juk van het geheim dat ik met me meedroeg. Ik ben zo veel rustiger en vrolijker. De grootste verandering is dat ik mijn leven niet meer leef voor het oordeel van anderen, ik schaam me niet langer. Door deze ervaring kan ik mijn kinderen meegeven: wat er ook is, je kunt me altijd in vertrouwen nemen, ik ben er voor je, hoe dom je ook geweest bent. Ik wil niet zoals mijn ouders zijn.
Ik schreeuw nog steeds niet van de daken dat ik mijn brieven verstopte, maar ik hoop dat ik met mijn anonieme verhaal anderen kan helpen. Tegen iemand die op dit moment in hetzelfde schuitje zit als ik destijds, zou ik willen zeggen: neem iemand in vertrouwen. Bel desnoods een anonieme hulplijn. Práát erover. Je zult zien dat mensen je niet laten vallen. Sterker, misschien ontmoet je, net als ik, meer liefde dan je denkt.”

Alle namen in de interviews zijn om privacyredenen gefingeerd

  • Fotografie: Getty images, Stocksy.
Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden