Harriet Beeld Harriet Duurvoort Libelle
HarrietBeeld Harriet Duurvoort Libelle

Column

“Met elke streek verf was het alsof ik iets uitgumde wat moeilijk was in mijn leven”

Harriet Duurvoort (51) is freelance journalist en columnist voor onder andere de Volkskrant. Ze woont in Rotterdam met haar zoon (10) die autisme en een verstandelijke beperking heeft.

Ik kijk graag naar interieurprogramma’s als Weer verliefd op je huis, en ben dan altijd blij dat ik geen partner heb die kussentjes en frutseltjes niet kan waarderen en nog blijer dat er geen stylist komt die het oude plafond met de jugendstilelementen knalgeel verft. Een dure nieuwe designbank is in dit kind -en poezenhuishouden ook geen goed plan. Toch ben ik in mijn spaarzame vrije uurtjes ook graag bezig met huis en tuin. Goed voor mijn stemming, zeker in dit jaar van eenzame opsluiting.

Pinterest

Maar zo’n grote klus als ik een paar jaar geleden ter hand nam – toen ik in een opwelling besloot om alle houten vloeren in huis op drie verdiepingen wit te verven – heb ik dit coronajaar nog niet kunnen evenaren. De sfeer die ik nastreefde was ‘Scandinavisch beachhouse’, ontdekte ik op Pinterest. Hoewel een Scandinavisch strandhuis me vooral stervenskoud lijkt, houd ik van de lichte kleuren van Scandinavische interieurs. Ze willen altijd de zon binnen laten, geen wonder als die zich er de helft van het jaar niet eens vertoont.

Groot klus-project

Ik begon aan deze klus in een tijd dat ik niet erg goed in mijn vel zat. Ik voelde me eenzaam, uitgeput en overweldigd. Ik kreeg diagnose na diagnose over mijn kind, vaak hulpverleners over de vloer, had veel stress van mijn werk en niemand om mijn leven mee te delen. Ergens verklaarde ik mijzelf voor gek dat ik ook nog zó’n groot klus-project was begonnen, ik moest al zo veel schoteltjes in de lucht houden.

Typex

Maar het gekke was dat ik, als ik eenmaal met mijn verfroller op mijn knieën zat, het schilderen als therapeutisch ervoer. Het maakte mijn hoofd leeg. Met elke streek verf was het alsof ik iets wat moeilijk was als het ware uitgumde. Ik verfde het wit, als typex over alinea’s waar ik even geen zin in had. Ik schilderde slordig. Als het lelijk was, kon er altijd een laag overheen. Mijn zoon hielp goed mee, die had een heel eigen stijl. Hij schopte een verfblik om, liep er met zijn sokken flink doorheen voordat hij ging rollen. Het bleek een effectief systeem: waar hij bezig was geweest, was bijna altijd één laag al genoeg. Op sommige plekken stonden zijn voetjes erin. Al moet ik het regelmatig bijhouden, ik ben er nog altijd blij mee. Zelfs op loodgrijze dagen vol slagregens is het licht in huis. Bovendien herinneren mijn vloeren me aan een periode dat ik veerkracht vond. Door een klus te klaren.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden