Michelle (49) brak met haar beste vriendin: “Vanaf de balustrade begon ik tegen haar te gillen” Beeld Getty Images
Michelle (49) brak met haar beste vriendin: “Vanaf de balustrade begon ik tegen haar te gillen”Beeld Getty Images

PREMIUM

Michelle (49) brak met haar beste vriendin: “Ik gilde tegen haar vanaf de balustrade”

Michelle (49, therapeut) kreeg knallende ruzie met haar beste vriendin Anna, die ze al vanaf de middelbare school kent.

Merel BronsGetty Images

“De bom barstte toen we samen op vakantie gingen. We hadden allebei een moeilijke tijd achter de rug en besloten een week door te brengen in het vakantiehuis van Anna’s ouders in Italië, met alle kinderen. Dat leek een goed idee tot er oude, negatieve patronen inslopen. Er was namelijk iets mis met het water van het zwembad en dat trok Anna niet. Ze liep te tieren en te schelden. Niks was goed. En ook mijn kinderen moesten het ontgelden. In de tuin schreeuwde ze tegen ze dat ze eens een keer moesten ophouden met hun gegil. Terwijl er volgens mij vrij weinig aan de hand was.

Onafscheidelijk

Anna en ik leerden elkaar kennen op de middelbare school. Vanaf dat moment waren we superhecht en deelden we álles met elkaar. Perikelen over ouders, vriendjes, school – zoals dat gaat op die leeftijd. We waren zo onafscheidelijk dat we zelfs voor dezelfde studie kozen én bij elkaar in huis gingen wonen. En ook na die studententijd bleven we bevriend en liepen onze levens vrij parallel aan elkaar. We kregen allebei een relatie, gingen in dezelfde buurt wonen en onze drie kinderen hebben zo ongeveer dezelfde leeftijden – nu tussen de elf en zestien jaar. Anna wist misschien nog wel meer van me dan mijn man.

Klagen en roddelen met beste vriendin

Toch merkte ik dat onze vriendschap begon te veranderen. Waar ik het eerst altijd heerlijk vond om uren met haar te praten en samen te klagen over de dingen in het leven die niet vlekkeloos verliepen, begon haar geklaag me op een gegeven moment te irriteren. We woonden toen bij elkaar in de straat en ze belde om de haverklap bij me aan. Dan volgde er een emotioneel verhaal, waarin haar man of kinderen het nooit goed konden doen en ze nooit de schuld zocht bij zichzelf. Zelf was ik toen al een paar jaar bezig met bewustzijnsontwikkeling. Waar we vroeger samen lekker zaten te klagen en roddelen was ik daar inmiddels mee gestopt. En toen viel het me pas op. Ook als ik voor mijn werk in de auto zat met een klant, belde ze regelmatig. Wanneer ik dan probeerde duidelijk te maken dat het niet goed uitkwam, begon ze toch te ratelen en was ik te schijterig om het gesprek af te breken. Omdat ik tegelijkertijd ook medelijden had en omdat ik van oudsher een helper (in het kwadraat) ben. Oude patronen doorbreken is bovendien superlastig. Ook voor mij. Vooral bij bekenden.

Ik merkte dat ik doodmoe was na haar bezoekjes en telefoontjes. En dat ik ook mijn eigen ei maar nauwelijks kwijt kon, terwijl mijn relatie ook niet over rozen ging. Ik probeerde afstand in te bouwen, nam steeds vaker de telefoon niet op of deed de deur niet open. Ik heb zelfs geprobeerd aan te kaarten dat ik de vriendschap steeds minder prettig vond, maar ik geloof niet dat die boodschap echt overkwam. Ik zei dat het meer over haar dan over mij ging. Ze was het er niet mee eens.

Grenzen aangeven

Ondertussen was ik bezig met allerlei opleidingen omdat ik therapeut wilde worden. Daar kwam ook een heleboel persoonlijke ontwikkeling bij kijken, waarbij ik ook zelf met de billen bloot moest. Ik leerde dat ik soms meer voor mezelf moest opkomen en mijn grenzen aan moest geven, duidelijk moest zijn. Dat probeerde ik ook steeds meer in mijn privéleven toe te passen, ook in de vriendschap met Anna.

Maar toen het noodlot toesloeg en Anna’s man overleed na een motorongeluk, verloor ik mezelf weer totaal in onze vriendschap. Natuurlijk liet ik haar op dat moment niet stikken. Ik hielp haar waar ik maar kon. Van het regelen van de uitvaart tot het opvangen van de verdrietige familie. Dat kostte me veel energie, want ik leek even te vergeten dat ik zelf nog middenin een rouwproces zat met mijn kinderen, omdat mijn man en ik kort ervoor gescheiden waren. In die periode kwamen we wel weer wat dichter bij elkaar. Ik vond het zo erg wat er was gebeurd dat ik uit een soort schuldgevoel toch de band weer aanhaalde, en bij alles dacht: ze heeft het moeilijk. Maar dat de bom een keer moest barsten was onvermijdelijk. En dat gebeurde dus toen we, anderhalf jaar na het overlijden van haar man, samen op vakantie gingen.

Triomfantelijk gevoel

Het bleek de druppel. Ik was er he-le-maal klaar mee. Vanaf de balustrade van het vakantiehuis gilde ik tegen haar dat ze eindelijk eens naar zichzelf moest gaan kijken en mij niet zo op de huid moest zitten. Dat ze eens een eigen leven moest gaan leiden in plaats van te parasiteren op dat van mij. Ik hield niet op. Ik had mezelf nog nooit zo gezien en mijn kinderen ook niet. In no time gristen we onze spullen bij elkaar en sprongen in de auto. Snel weg van hier. ‘Goed gedaan, mama,’ zei mijn jongste. En bij mijzelf overheerste eigenlijk ook het triomfantelijke gevoel dat ik eindelijk mijn mond had opengetrokken.

Anna heeft nog heel vaak geprobeerd contact met me te leggen. Ik heb nog een keer toegegeven en koffie met haar gedronken. Maar ik wil haar niet meer zo dichtbij hebben. Ik heb haar lang genoeg over mijn grenzen laten gaan. We zijn elkaar voorbij gegroeid, is mijn conclusie. Ik heb genoeg fijne vrienden om me heen, ik heb haar niet langer nodig in mijn leven.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden