null Beeld

Column

"Mijn lieve jongen moet sinds zijn vader en ik uit elkaar zijn alles delen”

Hanneke Mijnster (aanstormend 40’er) leest, praat en schrijft het liefst over de liefde. Co-oudert vol overtuiging en vindt cola bij de lunch helemaal niet gek. Ze woont vlak bij de kust en zoekt al jaren een hobby.

“Ik wil rechts!” roept Guus en hij gooit zijn knuffels op het XXL-hotelbed en springt er daarna zelf bij. We logeren samen een nachtje in Villa Augustus (#nonspon, gewoon een gratis tip), in een kamer op het water en we eten pizza en chocola in bed.

Brugklas

Sinds mijn ex en ik uit elkaar zijn, organiseren we minstens één keer per jaar een 1-op-1-dag met de helft van ons kroost. En vandaag mag ik met de twaalfjarige rakkebakker. Van de twee lijkt hij het meest op zijn vader. Hij houdt van LEGO en van games en praat graag over het heelal. Hij gaat na de zomer naar de brugklas en komt al tot mijn jukbeen. Soms zie ik hem door mijn wimpers wegglippen. Mijn vleugels gebruikt hij liever als trampoline dan als warme deken en ik kan het hem ook niet kwalijk nemen.

En nu gaan we dus samen logeren in een fancy pancy hotel in Dordrecht. Freek is met zijn vader op een ons nog onbekende plek. “Ik heb er zo’n zin in,” riep Guus toen we de auto instapten. “Eindelijk weer eens een geluksdag.” De rit over de A2 doet meteen wat-ie moet doen: herinneringen maken. Muziek hard, cola in blik en schateren maar.

Middelbare school

“Ik vind het zo leuk, mama,” glundert Guus. “Volgend jaar op school ga ik wel echt mijn best doen hoor. Want dan gaan de toetsen tenminste ergens over. Hoeveel jaar moet ik eigenlijk naar de middelbare school? Vond jij het leuk op jouw middelbare school? En ben je blij met je werk nu? Wilde jij altijd al schrijver worden? Waarom zie ik nooit een boek van jou in de winkel liggen?”

We zijn pas bij Vinkeveen. Mijn lieve, mooie, dappere jongen moet sinds zijn vader en ik uit elkaar zijn alles delen. Zijn moeder, zijn aandacht, zijn huis. En als ‘ie dan bij mij is, dan is de hele tijd zijn broer er ook, moet ik vaak toch nog even werken en komt soms mijn verkering ook nog logeren. Het woordje ‘huis’ staat daar zo nonchalant in de vorige zin, maar jeetje. Zijn huis, zijn thuis is altijd meervoud.

Niet één thuis

Al mijn gescheiden vriendinnen weten precies wat ik bedoel: ik kan er met mijn gevoel niet eens naartoe. Ik durf er niet heen, naar het besef dat mijn jongens iedere week met een tasje met een laptop en wat knuffels heen en weer gaan van huis Pa naar huis Moe. Dat ze moeten rusten, wortelen, zijn op twee plekken tegelijk. Ze doen het goed, die brakken, maar echt voelen dat zij niet één thuis hebben, is ondraaglijk. Je hoort weleens over birdnesting, waarbij niet de kinderen, maar juist de ouders om de week van huis wisselen, maar dat zou ik nog geen maand volhouden. Wat ik zelf niet aankan, doe ik dus wel mijn kinderen aan. Zie je? Wegblijven bij dat stuk. Natte ogen, nu alweer.

Dus op dagen als deze, wanneer ik Guus in volle glorie zie glunderen en iedereen in de wereld de jan tandjes kan krijgen behalve hij en ik, ben ik me daar alleen maar meer van bewust. Zo vaak komt er werk, een broertje of een co-ouderregeling tussendoor. En zo vaak praten we vooral over wat hij op TikTok ziet of wat ik voor het avondeten heb verzonnen.

Maar vandaag is alles anders. Vandaag bepaalt Guus wat we eten, waar we over praten en aan welke kant van het bed hij ligt. Dit is mijn geluksdag.

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden