Waarom heb ik toen niets gezegd? Beeld Libelle
Waarom heb ik toen niets gezegd?Beeld Libelle

PREMIUMWaarom heb ik toen niets gezegd?

Monique (48): “Hij liep het klaslokaal in en gaf me ongevraagd een striptease”

Grensoverschrijdend gedrag is - helaas - van alle tijden en daarom iets waar we het over moeten blijven hebben. Als les voor daders, als steun voor slachtoffers. Omdat victim blaming écht moet stoppen. In de wekelijkse rubriek ‘Waarom heb ik toen niets gezegd?’ delen lezeressen grensoverschrijdende situaties waarin ze verstijfden. Deze week Monique (48) die op haar werk zomaar een striptease kreeg.

Eva BredaLibelle

“Ik sta in het lokaal waar tientallen vrachtwagenchauffeurs binnendruppelen. Als veiligheidsinstructeur in de technische sector begeef ik me in een echte mannenwereld. Een ‘lekker kort rokje’-opmerking of vrouwonvriendelijke grap ben ik wel gewend en doet me weinig. Ik kaats de grap net zo hard terug.

Ongevraagde striptease

Ik ben midden in mijn les als een bezoeker van het bedrijf waar ik lesgeef mijn lokaal binnenkomt. Hij bekijkt mij van top tot teen en ik voel me door zijn ogen uitgekleed. Nog geen tien tellen later begint hij mij te trakteren op een striptease.

Als in een film wiegt hij zijn heupen heen en weer, maakt hij zijn gulp los en trekt hij zijn broek naar beneden. Hij heeft gelukkig nog een onderbroek aan maar ik zie alles zitten. Verbouwereerd staar ik hem aan als hij zijn ellebogen naast zijn heupen houdt en seksbewegingen naar me maakt. Een halve minuut lang sta ik bevroren tegenover hem. Het enige wat ik kan denken is: hoe háál je het in je hoofd om zoiets te doen?

Gevat grapje

95% van de mensen die ik lesgeef zijn mannen. Mannen uit de bouw, steigermonteurs, glazenwassers. Ik begrijp het wereldje en vind dat prima. Meestal negeer ik het als weer iemand zegt dat ze ‘wel zouden weten wat ze met me zouden doen als ik hun leidinggevende was’. Maar soms, als het me te veel wordt, maak ik een grap terug. Een oude klassieker die het altijd goed doet: ‘Weet je waarom vrouwen niet kunnen inparkeren?’ zeg ik dan tegen zo’n schunnige vent. ‘Omdat jullie mannen denken dat dit twintig centimeter is’, zeg ik dan, terwijl ik met mijn handen een afstand van nog geen tien centimeter aangeef. Het raakt hun ego als ze zich beseffen dat ook hun geslachtsdeel geen twintig centimeter is, waardoor ze vaak een toontje lager zingen.

Ook tegenover deze ‘stripper’ werkte de grap perfect. Ik betrok de groep vrachtwagenchauffers aan wie ik lesgaf bij de situatie: ‘Jongens, jullie zijn vrachtwagenchauffeur. Hebben jullie enig idee waarom vrouwen zo slecht kunnen inparkeren?’ En ik maak de grap. De stripper weet niet hoe snel hij weg moet komen. Ik herpakte mij weer en zette mijn les voort.

Trillen van woede

Later in de auto merkte ik pas hoe boos ik was. Steeds als ik mijn gedachten probeerde te verzetten, schoot de striptease weer door mijn hoofd en trilde ik haast van woede. Hoe komt deze man erbij dat dit gedrag normaal is? Dat je zoiets gewoon kunt doen? Ik voelde zoveel onrecht. Gelukkig waren de andere mannen in de les het roerend met mij eens en lachten ze hartelijk toen ik die gevatte grap maakte. Maar wat als de situatie anders was geweest? Ik stond daar wel hartstikke kwetsbaar, als vrouw alleen. Ik ben nog nooit zo boos geweest als de twee dagen na het incident. Als de ‘stripper’ in kwestie op dat moment voor me had gestaan, was ik zeker niet bevroren, maar had ik hem een flinke lel verkocht.

‘Dat had je moeten doen’, zeiden mensen om me heen. Ze gaven allemaal suggesties voor wat ik had moeten zeggen. Maar op het moment zelf ben je zo verbijsterd dat je amper kunt reageren. Toch besloot ik dat ik mijn woede ergens moest ventileren. Ik mailde mijn opdrachtgever wat er was voorgevallen. ‘Heel vervelend’, was de reactie. Ze zouden het noteren. Prima. Ik was mijn verhaal kwijt en daarmee was het voor mij klaar. Ik kende deze man niet, ik zou hem nooit meer zien. Het zou toch maar mijn woord tegen het zijne zijn. En daarbij: wat had ik eraan om hem nog op te zoeken en mijn punt te maken?

Grensoverschrijdend gedrag

Maar toen kwam de rel bij The voice, een paar maanden na het incident. Boos, Mark Overmars. En ineens realiseerde ik me dat dit patroon zich zal blijven herhalen als vrouwen hun mond niet opentrekken, geen melding maken en mannen nooit op hun vingers getikt worden voor hun grensoverschrijdende gedrag. Velen denken waarschijnlijk dat dit kan, dat het normaal is, omdat ze nooit iets anders is verteld! Ik besloot toch nog de politie te bellen.

Ik vind dat we als samenleving niet te snel op onze teentjes getrapt moeten zijn en geniet sinds de striptease nog altijd van mijn werk én het mannenwereldje. Een vrouwonvriendelijke grap hier en daar is in mijn ogen prima. Ik maak gewoon een manonvriendelijke grap terug. Maar wel vind ik meer dan ooit dat we het grijze gebied van waar die grens per persoon ligt wél moeten bespreken om te voorkomen dat het uit de hand loopt. Voor mij ligt die grens bij een striptease. Het had een paar meter gescheeld, of het was een aanranding. En dit was ook al heel onprettig: een man die zich zo onschendbaar waant dat hij voor mijn gezicht suggestieve bewegingen naar me maakt in zijn onderbroek. Als hij alleen had gegrapt dat hij het wilde doen, prima. Maar tussen zeggen dat je een striptease gaat geven en het daadwerkelijk doen, zit een wereld van een verschil.

Berisping van de politie

Mijn gesprek met de politie heeft dat ook bij hem duidelijk gemaakt. Ik heb geen aangifte gedaan, maar een melding gemaakt. Een strafblad of veroordeling vond ik te ver gaan, maar een flinke berisping had deze man wel verdiend. De reactie toen hij op de vingers werd getikt? Hij zei dat hij professioneel stripper was. Dat het voor hem gewoon een geintje was. Hij blijkt een vrij exhibitionistisch type te zijn die zelfs eens naakt in een realityprogramma te zien is geweest. Maar voor mij zijn dat geen excuses. Het concept van stripper zijn is dat je je op verzoek, tegen betaling, uitkleedt. Ik heb geen van beide gedaan. Ik denk dat het goed is dat hem duidelijk is gemaakt dat dit niet de manier is om met mensen om te gaan. Ik hoop dat het hem ervan weerhoudt dit nog eens te doen.

Gelukkig kun je ook jaren na een incident nog besluiten om naar de politie te stappen, want veel vrouwen, waaronder ik, houden dit soort situaties in eerste instantie voor zichzelf. Ik ben blij dat ik uiteindelijk tóch mijn mond open heb getrokken. Om een boodschap uit te zenden naar de wereld dat dit gedrag niet oké is en om te voorkomen dat deze man in de toekomst nog eens zo’n actie uithaalt of nog verder gaat.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden