null Beeld

Myrthe (32) werd verkracht: “Ik was niets meer, kon niets meer, wilde niets meer”

Het is vandaag de Dag ter Uitbanning van Geweld tegen vrouwen. Myrthe  (32) werd tijdens haar nachtdienst in het verpleegtehuis verkracht. Ze ging door een diep dal maar heeft haar trauma geaccepteerd en vertelt haar verhaal.

Online redactie Libelle

Myrthe: “Die nacht staat in mijn geheugen gegrift. De begrafenis van Michael Jackson was op tv en ik zette vast de kopjes klaar voor de volgende dag. Opeens werd ik van achteren vastgegrepen. Ik stond voor de la met bestek en ik had een mes kunnen pakken om mezelf te verdedigen, maar ik deed niets. Schreeuwde niet eens, dat zou de demente bewoners op mijn afdeling alleen maar wakker maken en voor chaos zorgen. De man greep mijn keel en sleurde me door de gang. In een spiegelende ruit zag ik dat hij helemaal in het zwart was gekleed, handschoenen droeg en een bivakmuts over zijn hoofd had getrokken. Hij had zich blijkbaar voorbereid. Op dat moment wist ik dat ik verloren was en dat hij mij zou verkrachten, misschien wel zou vermoorden. Laat maar gebeuren dan, dacht ik. Zo snel mogelijk.

In shock

In het begin was ik me overal heel helder van bewust en raasden de gedachten door mijn hoofd. Maar op het moment dat hij mij voorover duwde op de huiskamertafel, mijn broek uittrok en zei: ‘Nu heb ik je eindelijk te pakken. Het sterke, leukste zustertje van het tehuis’, vluchtte ik in mezelf. Ik dacht aan mijn trouwdag. Aan mijn twee zoontjes van negen en elf. Aan mijn man Michiel, die in bed lag en van niets wist. Aan hoe ik hem dit later moest gaan vertellen. Het duurde lang. De man bleef maar doorgaan. Toen hij klaar met me was, rende hij weg. En nóg riep ik niet om hulp. Ik was in shock. Ik liep door de gang heen en weer tussen twee wc’s waar ik me iedere keer ging wassen. Ik schaamde me kapot, ik was vernederd tot op het bot. Pas op het moment dat ik besefte dat hij nog in het gebouw kon zijn en mijn collega’s gevaar liepen, heb ik mijn afdelingshoofd gebeld.

Nee hoor, niets aan de hand

Pas toen Michiel er was, voelde ik me weer veilig. Hij heeft me heel lang, heel stevig vastgehouden en heeft uren herhaald dat alles goed zou komen. De maanden daarna leefde ik in een roes. Iedere nacht beleefde ik de verkrachting opnieuw in mijn dromen. Elke seconde en elke handeling kwam keer op keer terug in mijn nachtmerrie. Wakker worden vond ik nóg erger. ’s Ochtends voelde ik me loodzwaar en kon ik me bijna niet bewegen. Ik was zo ziek als een hond door de medicatie die ik kreeg om eventuele hiv-besmetting ongedaan te maken. Michiel deed alles: hij zorgde ervoor dat ik uit bed kwam, hield het huishouden draaiende, luisterde, praatte, hield me vast en probeerde zo veel mogelijk leuke dingen met me te doen. Hij nam me mee naar de stad en kocht alle kleren die ik mooi vond, hij nam me mee uit lunchen en naar het theater. Ons spaargeld vloog erdoorheen in onze pogingen die vreselijke gebeurtenis te compenseren, maar dat maakte allemaal niets uit. Het enige wat ik wilde, was dat alles weer normaal zou worden en dus probeerde ik net te doen alsof er niets met me aan de hand was. Een dag na de verkrachting heb ik op een barbecue gezellig met buurvrouwen wijn gedronken en grappen gemaakt. Ik probeerde weer te werken, maar na drie diensten zat ik alweer thuis. Mijn werkgever wilde dat ik zou re-integreren op dezelfde werkplek. Zonder begrip en zonder goede begeleiding. Ik kon het niet. Dat hij me zo lieten vallen, was voor mij bijna net zo erg als de verkrachting zelf.

In één klap verdwenen

Het voelde alsof ik naast de rails stond, terwijl de hele wereld doorging. Het besef dat iemand mij helemaal kapot kon maken, haalde alle grond onder mijn voeten vandaan. Ik was bang. Bang voor simpele dingen, maar vooral bang dat ik nooit meer de oude zou worden. De sterke en onafhankelijke Myrthe die moeiteloos haar werk, studie, moederschap en relatie combineerde, was in één klap verdwenen. Ik was niets meer, kon niets meer, wilde niets meer en had voor mijn gevoel niemand meer iets te bieden. Het ging gewoon niet, mijn hele leven was uit elkaar gevallen. Op een gegeven moment ben ik in de auto gestapt. Gelukkig besefte ik bij de spoorwegovergang dat zelfmoord plegen geen optie was. Ik ben doorgereden naar Michiels moeder in België en heb een week bij haar gelogeerd. Iedere dag heb ik vloekend, tierend, huilend en schreeuwend door het bos gelopen. In marstempo, om mijn pijn voor te zijn en met haar hond braaf hijgend naast me. Al die tijd had ik geprobeerd mijn hel naast me neer te leggen, maar ik ontkwam er niet meer aan: ik moest erdoorheen.

Wél dat mes

Nadat ik al mijn emoties er in België had uitgeschreeuwd, kon ik met hulp van een psycholoog en coach echt vooruit in mijn verwerkingsproces. In mijn laatste droom over de verkrachting heb ik wél dat mes uit de la gepakt en mezelf verdedigd. Vanaf dat moment ging het bergopwaarts. Doordat ik nu weet hoe diep mijn diepste put is, geniet ik heel bewust van mijn leven. Het is gek, maar eigenlijk heeft het me ook veel opgeleverd. Soms voel ik me nu zelfs gelukkiger dan voor die tijd: ik maak me niet druk over rondslingerende sokken en als ik geen tijd heb om te koken, halen we gewoon Chinees. Dat zou de oude Myrthe nooit hebben gedaan. Natuurlijk heb ik nog moeilijke momenten, maar ik heb mijn leven weer op de rit. Ik ben gelukkig weer aan het werk, maar wel bij een andere werkgever en ik draai geen nachtdiensten meer. Het allerbelangrijkste is voor mij dat ik mijn droom om mijn eigen coachingpraktijk te beginnen, heb laten uitkomen. Dat was ik altijd al van plan – met dat doe studeer ik psychologie – maar ik stelde het steeds uit. Door mijn verschrikkelijke ervaring is mij duidelijk geworden dat goede hulp hard nodig is en dat ik daarin vanuit mijn ervaring én als deskundige veel kan betekenen. Gek, dat zoiets vreselijks zoiets moois tot gevolg kan hebben. Het is raar om te zeggen, maar dat ik nu andere mensen help in mijn eigen praktijk, dat is het zeker waard geweest.”

De mooiste artikelen van Libelle Daily in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan op Libelle.nl/nieuwsbrief.

LEES OOK:

Bekijk ook deze video waarin Melany vertelde over haar onzekere periode:

Tekst: Marloes Keizer. Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden