null Beeld

Nadines dochter wordt gepest: “Alleen op haar kamer voelt ze zich veilig”

Isabelle, de 16-jarige dochter van Nadine de Groot (46), wordt al vijf jaar lang dag in dag uit gepest. Op school én via social media.

“Een jaar of drie geleden was er veel media-aandacht voor de twintigjarige Tim, die zelfmoord pleegde omdat hij werd gepest. Isabelle kreeg van haar pesters te horen dat ze ‘maar moest zorgen dat ze ook die kant opging, want ze konden haar gehandicapte benen niet meer aanzien’. De dingen die ze naar haar hoofd geslingerd krijgt, zijn keihard. Ze wordt geduwd, geslagen, uitgescholden en krijgt vreselijke verwensingen te horen, zowel ‘live’ als op social media.”

Anders dan de rest

“Isabelle is er eentje van een drieling. De meisjes werden drie maanden te vroeg geboren, heel risicovol, maar ze hebben het gered. Michelle en Louise zijn inmiddels gezonde, zorgeloze pubermeiden, alleen Isabelle heeft aan de vroeggeboorte wat overgehouden. Door zuurstoftekort is ze licht spastisch, maar je moet het weten, wil je het zien. Toen de meiden ouder werden, merkte ik dat Isabelle ‘anders’ was. Ik heb met drie dochters natuurlijk wel vergelijkingsmateriaal, en mijn vermoeden bleek juist. In 2015 werd de diagnose PDDNOS gesteld: ze heeft een lichte vorm van autisme. Ze is heel wijs, maar heeft een ander denkpatroon. Chaos kan ze niet aan, ze heeft structuur nodig. Dat haar ‘anders’ zijn een naam kreeg, vond ik fijn. Dingen vielen op hun plek. Zelf vindt ze het verschrikkelijk dat er een stempel op haar is gedrukt. Ze wordt vaak niet begrepen en is jaloers op haar zussen, bij wie alles lekker gaat."

Depressieve puber

"Het pesten begon in de brugklas. Daarvoor was er niets aan de hand, ze was een vrolijk meisje, de grote levensgenieter van ons gezin. Ze vond het spannend om naar een nieuwe school te gaan, maar ze had er zin in. Helaas ging het snel fout, eigenlijk al vanaf dag één. Er waren groepjes kinderen die het op Isabelle hadden voorzien. Ze kreeg een negatief zelfbeeld en veranderde van een vrolijk meisje in een depressieve puber. Ontsnappen aan haar pesters kon niet, het waren er te veel. En thuis ging het door via social media. De school deed zijn best om een einde te maken aan het pesten, op het laatst zat de mentor bijna dagelijks bij ons thuis om te praten over een oplossing, maar niets hielp. Zowel Isabelle als ik was op, dit kon zo niet langer. We gingen naar de huisarts en die zei meteen: ‘Jij gaat daar niet meer naartoe. We gaan een andere school voor je zoeken.’ Isabelle was nog leerplichtig, maar als ik problemen met de inspecteur zou krijgen door haar thuis te houden, mocht ik hem doorsturen naar de huisarts.”

Nieuwe school

“Isabelle ging naar een vmbo-school waar ook praktijkonderwijs wordt gegeven. Hier zitten kinderen met een beperking. Eigenlijk hoort ze er niet, ze is er te gezond en te slim voor, maar we kozen er toch voor. Want op deze school zouden geen pesters zitten. Dachten we. Het pesten begon echter meteen weer, en het duurt nu al vijf jaar. Het moeilijkste is dat deze ‘veilige’ school er weinig tot niets tegen doet. Als ze al in actie komen, proberen ze het op een kinderlijke manier op te lossen. Het pesten wordt afgedaan als onacceptabel gedrag."

Eigen rechter

"Eén keer is er op school een gesprek geweest tussen Isabelle en de ergste pester. Ze moesten elkaar een hand geven, daarmee dacht de school dat het opgelost was. Ik voelde me bijna gedwongen om eigen rechter te spelen, en op een zwak moment heb ik dat ook gedaan. Isabelle belde me van school, ze zat weer onder de blauwe plekken. Ze doet haar best om haar pesters zo veel mogelijk te negeren, maar als ze het echt niet meer trekt, belt ze mij. Ik kreeg een waas voor mijn ogen en zei: ‘Ik kom er nu aan.’ Toen ik aankwam, zag ik haar grootste pester meteen zitten, in zijn eentje in de aula. Ik ben op hem afgestormd met in mijn achterhoofd: Nadine, bedreig hem niet, raak hem niet aan. Met vuur in mijn ogen heb ik hem de waarheid verteld, ik stond te trillen, te zweten, ik was bijna in tranen. Het verdriet, de woede en de onmacht van al die jaren kwamen eruit. De jongen deed en zei niets, hij liet het emotieloos over zich heenkomen. Na een tijdje stond hij op en liep weg alsof er niets was gebeurd. Zelf werd ik meegenomen naar het kamertje van de directeur, waar ik op mijn gedrag werd aangesproken."

Niet anoniem

"Ik blijf bellen, mailen en sms’en met bewijzen dat Isabelle wordt gepest. Ik bewaar alles, zoals uitdraaien van de hatelijke teksten die ze krijgt op social media. We weten wie het zijn, het cyberpesten gebeurt niet anoniem. Ze krijgt WhatsApp-berichten met naam inclusief profielfoto. Laatst is er een WhatsApp-groep aangemaakt met de naam ‘Ik haat Isabelle’. Eraan ontsnappen lukt niet. Ze heeft zich al zo vaak afgesloten van social media, maar WhatsApp heeft ze nodig om mij te bereiken en een nieuw telefoonnummer hebben de pesters zo achterhaald.”

Altijd binnen

“De gevolgen van het pesten zijn groot. Isabelle is getraumatiseerd en heeft straatvrees. We zijn zelfs verhuisd, want in onze oude buurt woonden alle pesters van haar vorige school. Nu wonen we aan de rand van de stad, aan een doodlopende straat waar ze niet komen. Toch durft ze ook hier niet naar buiten. Soms probeer ik het, dan wil ik haar meenemen voor een wandeling omdat het zo belangrijk is dat ze frisse lucht krijgt. We hebben zelfs een hond genomen, een maatje voor Isabelle waarmee ze buiten kan wandelen. Maar ze komt niet verder dan onze straat en kijkt constant angstig om zich heen. Als we in de auto zitten, zie ik haar soms wegduiken als ze een van haar pesters ziet. Ze is altijd bang. Isabelle is nu óf op school, waar ze altijd binnen zit omdat ze het schoolplein niet op durft, óf thuis in haar kamer. De enige plek waar ze zich veilig voelt."

Pesten via WhatsApp

"Ze heeft geen leuk leven, al weet ik gelukkig hoe ik haar een beetje blij kan maken. Samen in de auto naar een andere stad rijden, een neutrale plek waar haar pesters niet zijn en waar we rustig een taartje kunnen eten. Sinds een paar weken is er nog een lichtpuntje. Ze is ontzettend goed in het monteren van films en we hebben een stageplek voor haar gevonden waar ze dat kan doen. Om de week mag ze daar een dag zijn. Eindelijk krijgt ze ergens erkenning voor en zie ik haar groeien. Het geeft ons hoop voor de toekomst, en voor nu klampen we ons eraan vast."

Zo red ik het

"Ik kom zelf elke dag om één uur uit mijn werk en om drie uur is Isabelle thuis. Die twee uurtjes voor mezelf heb ik nodig om me op te laden. Ik weet dat ze altijd met een verhaal thuiskomt, en dat vreet energie. Aan haar voetstappen op de trap kan ik al horen hoe erg het die dag is geweest. Soms wil ze alleen maar huilen, de andere keer gaat ze op haar kamer zitten, maar ze praat gelukkig wel met me. Ik denk dat dat haar redding is, ik heb echt contact met haar en ze kan haar verhaal kwijt. Soms wordt het me te veel, Isabelle ziet dat en wil me niet belasten. Ik ben alleenstaande moeder, mijn dochters zijn altijd bij mij. Als ik het even niet trek, ga ik naar buiten met de hond, om mijn hoofd leeg te maken. Op die manier red ik het.”

Hoop voor de toekomst

“Isabelle’s leven is al vanaf de brugklas een groot probleem. Mijn andere dochters hebben geen zorgen, zoals het hoort. Ze zijn er voor haar, maar hebben een eigen leven. Dat moet ook. Ze vragen haar weleens: ‘Ga mee de stad in, onze vriendinnen vinden je wél lief.’ Maar Isabelle gelooft het niet, ze vertrouwt niemand meer behalve mij en haar zussen. De toekomst vind ik moeilijk en zo ver kijk ik ook niet. Zoals ik al zei, geeft haar stage hoop. Ook krijgt ze therapie. En misschien horen de angstgevoelens en haar lage zelfbeeld bij de puberteit en kan ze er beter mee omgaan als ze ouder wordt. Maar wat er nu aan de hand is, maakt me laaiend. Dat er in onze maatschappij jongeren zijn die zo met anderen omgaan, anderen zo de grond in trappen, en dat daar niets aan wordt gedaan. Isabelle is niet de enige, er zijn zo veel kinderen die gepest worden en daardoor zelfs een einde aan hun leven maken. Ze heeft me beloofd dat niet te doen, maar ik ben er wel bang voor. Ze zegt geregeld: ‘Ik wil hier niet meer zijn’. Als moeder is dat het ergste wat je kunt horen. Ik zie aan haar gezicht dat ze het meent: ze wil ontsnappen aan dit leven.”

Zo kom je erachter of je kind gepest wordt:

Hoera! Libelle is genomineerd voor Website van het Jaar. Help jij ons naar de overwinning? Stemmen kan hier.

Interview: Annemieke Riesebos (dit interview verscheen in 2016 in Libelle). Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden