Racisme

Waarom heb ik toen niets gezegd?

Natacha (42): “Mijn mannelijke collega's onderbraken me en namen me niet serieus”

RacismeBeeld Libelle

Soms is een situatie zo bizar, ongewenst of ongemakkelijk, dat we met onze mond vol tanden staan en niet weten hoe we moeten reageren. Iedere week vertelt een lezeres in ‘Waarom heb ik toen niets gezegd?’ over zo’n voorval. Deze week Natacha (42) die vaak met seksisme en ‘manterrupting’ te maken krijgt in haar werk in de politiek.

Eva BredaLibelle

“Ik zit in een meeting over een nieuw project in onze gemeente. Als wethouder ben ik de samenstelling van dit soort meetings gewend: het is altijd een delegatie van mannen, en ik. Iemand van de directie leidt de meeting in en richt zich dan tot mij: ‘Mevrouw de wethouder hier heeft al een mooi jurkje aan, dus het gaat helemaal in orde komen.’ Ik kijk hem verdwaasd aan. Wat heeft mijn jurkje in hemelsnaam met deze meeting te maken? Met mijn mond vol tanden lach ik een beetje, maar vanbinnen kook ik. Waarom word ik beoordeeld op mijn uiterlijk in plaats van mijn inhoud? Seksisme in mijn werkveld is nog altijd hartstikke hardnekkig.”

Niet serieus genomen

“Voordat ik in de politiek belandde, was ik directeur van een zorginstelling. Het was een vrouwenwereld, waarin ik me altijd op waarde geschat voelde. Toch wilde ik meer impact maken. Ik sloot me aan bij een lokale politieke partij en toen ik uitgroeide tot wethouder, kwam ik op een andere planeet terecht: die van de mannen. Vanaf moment één merkte ik een groot verschil in dynamiek. In meetings werd amper naar me geluisterd, ik werd vaak onderbroken en ik voelde me niet serieus genomen. Zelfs in vergaderingen over de zorg werd er niet naar me geluisterd, terwijl ik aanzienlijk meer bagage had dan mijn collega’s.

Lang zei ik er niets van. Soms probeerde ik ondanks een onderbreking stug door te praten, maar het werd te frustrerend. ‘Ik wil dat jullie naar me luisteren!’, riep ik één keer. De mannen in de meeting reageerden lacherig. ‘Oh, pas maar op, ze wordt boos.’ Kwader kan je me niet krijgen.”

Handicap

“Mijn vriendelijke en sociale persoonlijkheid was altijd mijn kracht, maar bleek in de politiek mijn handicap. Gaf het mensen de indruk dat ik inhoudelijk niets in te brengen had? Ik wilde niet streng doen, anderen het woord ontnemen en mijn stem verheffen om de aandacht te krijgen. Ik zou mezelf tekort doen als ik mannelijke gedragspatronen aan zou nemen, om mijn boodschap over te brengen. Ik koos ervoor om trouw aan mezelf te blijven, maar er moest iets veranderen als ik ook maar een beetje een bijdrage in de politiek wilde leveren.”

Manterrupting

“Ik heb over veel schaamte heen moeten stappen om tegen een mannelijke collega te zeggen: ‘Heb je door dat je mij in meetings continu onderbreekt en dat ook andere mannen dit doen en jij dan niet voor me opkomt?’ Hij geloofde me niet. In de volgende vergadering ben ik naast hem gaan zitten en gaf ik hem iedere keer dat hij me onderbrak een klein schopje onder tafel. Hij stond versteld, had geen idee dat hij zo aan manterrupting deed, zoals het fenomeen heet waarbij mannen vrouwen structureel onderbreken omdat ze hun eigen boodschap waardevoller vinden dan die van een vrouw.

Deze collega en ik spraken af dat hij het in meetings voortaan voor me zou opnemen. Als ik er niet tussenkom, zegt hij met zijn luidere, zware stem: ‘Volgens mij wil mevrouw de wethouder iets zeggen.’ Ik vind het vernederend dat het nog zo moet in 2022, maar het geeft me ook veel rust omdat ik weet dat ik niet meer alleen hoef te vechten om dingen te kunnen zeggen.”

‘Nou meiske, dat zal ik je uitleggen’

“Ondertussen kennen directe collega's mijn meerwaarde. Maar in een eerste contact stuit ik nog steeds op vooroordelen. Laatst nog, tijdens een meeting met een lokale sportclub werd ik de hele vergadering lang niet aangekeken. Anderhalf uur negeerde de man in kwestie mij gewoon, terwijl hij geld van óns nodig had. Als ik af en toe een vraag stelde, begon hij zijn zin met: ‘Nou meiske, dat zal ik je even uitleggen.’ Hoe neerbuigend wil je het hebben!”

Mond opentrekken

“Ik heb geleerd van het verleden en had veel eerder mijn mond open moeten trekken. Zoals bij die opmerking over mijn jurkje. ‘En u draagt – verrassing – een blauw pak met bruine schoenen. Wat zegt dat precies over deze vergadering dan?’ had ik willen reageren. Inmiddels sta ik sterker in mijn schoenen en leer ik hoe ik in een mannenwereld mijn vrouwtje sta. Toen ik met ‘meiske’ werd aangesproken, reageerde ik: ‘U spreekt alle heren hier aan met hun officiële titel en ik wil dat u dat ook bij mij doet.’ ‘Sorry meiske. Oeps! Sorry mevrouw’, lachte hij terug. ‘Ik ben nou eenmaal altijd sympathieker tegen de vrouwtjes.’ Sommige mensen zullen het nooit begrijpen.”

Er moet nog veel veranderen

“Er moet nog veel veranderen in de maatschappij én de politieke sector voordat vrouwen echt gelijk behandeld worden. Mensen spreken me bijvoorbeeld vaak aan over mijn drie kinderen. ‘Hun moeder is altijd van huis’, zeggen ze dan. Uh, hallo, ik werk gewoon fulltime en ben er naast mijn werk altijd voor de kinderen. Mijn man werkt evenveel als ik en krijgt zo’n opmerking nooit.

Toch zeggen veel mannen in mijn omgeving en op mijn werk vaak: ‘Jullie vrouwen hebben toch niets meer om over te klagen? Je bent wethouder, je was directeur, wat is het probleem nog?’ Maar het zit soms in de kleine dingen. Een vergadering die lastminute om 18.00 uur wordt ingepland. Mijn mannelijke collega’s zien daar het probleem niet van in. Ik gok dat zij een partner thuis hebben die zorgt dat de kinderen van de opvang worden gehaald, die kookt en ze naar bed brengt. Voor mensen met een evenwichtige relatie als de mijne, is 18.00 uur niet zo’n flexibel tijdstip. Het wordt tijd dat de politieke sector zich bewuster wordt van de vrouwen in de samenleving, zodat ik mijn werk fijn kan blijven uitvoeren. Dat zeg ik niet als feminist. Dat zeg ik als vrouw die net als haar mannelijke collega’s gehoord en gezien wil worden.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden