Silhouette of Woman on Swing during Golden Hour Beeld Pexels
Silhouette of Woman on Swing during Golden HourBeeld Pexels

Nathalie (46): “Toen ik wegging bij mijn man had ik niet verwacht dat ik werkelijk álles zou kwijtraken”

Als Nathalie Beck (46) verliefd wordt op Fokke Jan en haar man verlaat, verliest ze niet alleen haar huwelijk, maar ook haar huis en baan. Van een riant bestaan gaat ze terug naar het minimum. “Geld heeft een andere betekenis voor me gekregen sinds ik aan de grond heb gezeten.”

“Ik heb het heel lang tegen proberen te houden. Hield afstand en liet mijn gevoelens niet toe. Maar er was geen houden meer aan. Het was liefde op het eerste gezicht toen ik Fokke Jan op het hockeyveld tegen het lijf liep.

Gevoelens

Ik kende hem vaag van vroeger, maar ik had nog nooit met hem gesproken. ‘Wat een knappe man’, dacht ik toen we aan de praat raakten in de kantine. ‘En wat een energie straalt hij uit.’ Ik werkte in die tijd, ik was begin dertig, als manager marktonderzoek bij Wehkamp. Fokke Jan was samen met een familielid een bedrijf gestart en een nieuw koffermerk aan het lanceren. Toen hij me vroeg bij hen in het bedrijf te komen werken bedacht ik me geen seconde. Een mooie kans om iets nieuws in de markt te zetten. En mijn gevoelens? Die had ik onder controle.

Dat bleek wat te naïef gedacht. Alhoewel ik gelukkig was met mijn man - we waren tien jaar samen waarvan één jaar getrouwd - was er geen houden meer aan. Het gevoel, een zielsherkenning, was te sterk. Maar Fokke Jan was ook getrouwd. Ik voelde me verscheurd, wist niet wat ik met mijn gevoelens aan moest. Toen ik uiteindelijk de knoop doorhakte en wegging bij mijn man had ik niet verwacht dat ik werkelijk álles kwijt zou raken.

Op het randje

Van het ene op het andere moment stond ik op straat. Letterlijk. Toen het familielid van Fokke Jan erachter kwam dat we een relatie hadden, heeft hij ons allebei uit het bedrijf gezet. Ik was mijn lieve man en zijn familie kwijt, mijn riante appartement in Amsterdam en ook mijn nieuwe baan met fijn salaris kon ik vaarwel zeggen. ‘Wat heb ik gedaan?’ dacht ik maar bij mezelf. ‘Waar kies ik in hemelsnaam voor?’ Maandenlang zwierf ik van het ene huis naar het andere. Dan sliep ik weer een paar nachten bij mijn ouders, dan kon ik weer via via een tijdelijke kamer huren. Ik weet nog dat ik bij mijn moeder in de auto zat en naar mijn handen keek. Mijn nagels had ik helemaal afgekloven van de stress. Na mijn ontslag kreeg ik namelijk nog een dikke factuur voor spullen in bruikleen. Ik had in die tijd heel weinig spaargeld. Van het geld dat ik had moest ik leven. En nu had ik ook nog eens een enorme schuld op mijn naam staan.

De radio stond aan in de auto en ik hoorde dat Robert Long overleden was. ‘Wat fijn voor hem,’ schoot het door me heen. ‘Eindelijk rust.’ Ik schrok van mijn eigen gedachte. Blijkbaar ging het slechter met me dan ik dacht. Ik zat op het randje. Er moest iets gebeuren. Maar wat?

Back to basic

Toevallig las ik een advertentie over vrijwilligerswerk op Bali. Tegen kost en inwoning werden er mensen gezocht die Engelse les wilden geven aan kinderen. Ik voelde meteen: dit is het. Ik ga weg. Dan kan ik tot mezelf komen en Fokke Jan ook. Want ik wilde niet dat hij voor mij bij zijn gezin weg zou gaan. Ik wilde hem de ruimte geven. Hij moest zelf zijn eigen keuzes maken.

Op Bali ging ik pas écht back to basic. Ik sliep bij de lokale bevolking, het toilet was een gat in de grond, er waren ratten in de slaapkamer en met mijn handen at ik m’n bakje rijst. Geld gaf ik niet uit. En bleek ik ook niet nodig te hebben. Surflessen? Welnee. Uit eten gaan? Absoluut niet. En het beviel me prima. Langzaam merkte ik dat ik mijn energie weer terug kreeg en plannen kreeg voor een eigen bedrijf. Ik miste Fokke-Jan. Na drie maanden besloot ik: ik ga terug naar Nederland.

Bubbel

Ik zie ons nog zitten in ons tijdelijke onderkomen. Een klein huisje, heel anders dan ik gewend was. Daar zaten we dan: met z’n tweeën, en soms met z’n zessen als de kinderen van Fokke Jan er waren, onder dekentjes op de bank. Vrienden vonden het een armoe. Maar toch voelde het niet zo.

Toen ook Fokke Jan de knoop had doorgehakt en voor mij koos, voelde dat als een bevrijding. En ik dacht ook: dieper dan dit kunnen we niet gaan. Vanaf nu kunnen we alleen nog maar bouwen. Ik bleek erg creatief te worden van het hebben van weinige geld. Maakte de lekkerste maaltijden van de aanbiedingen bij de Aldi. Kleding? Die kocht ik niet. Kapper? Tijden niet gezien.

Het leven werd erg overzichtelijk en gek genoeg bracht dat ook ontspanning. Het enige wat ik belangrijk vond was dat de kinderen van Fokke Jan gezond te eten kregen en dat het gezellig was. En dat lukte wonderwel met weinig geld. Doordat ik in mijn eigen bubbel zat, ik zag weinig vrienden en kennissen meer uit Amsterdam, hoefde ik ook niets uit te leggen als zij wel uit eten of naar een duur concert gingen. Ik wilde maar één ding: mijn leven weer opbouwen. Samen met Fokke Jan.

Bluem

Inmiddels zijn we ruim tien jaar verder en runnen we een internationaal bedrijf in gezonde mondverzorgingsproducten. De vakantiewoning hebben we verruild voor een vrijstaande villa. Maar dat ging niet zonder slag of stoot.

Terwijl Fokke Jan met onze compagnon Johan het bedrijf aan het opbouwen was, greep ik de ene na de andere interim opdracht aan om maar voldoende inkomsten te hebben. Zij hadden nog geen salaris, dus ik werd kostwinner, al wilde ik niets liever dan fulltime werken in de zaak. Als een wonder kwam er een Braziliaanse investeerder op ons pad die geld in Bluem, ons bedrijf, wilde stoppen. En nu verkopen we samen onze gezonde tandpasta.

Contrast

Het contrast kon niet groter zijn. Doordat we zo aan de grond hebben gezeten heeft geld echter een heel andere betekenis voor me gekregen. Ik hecht er veel minder waarde aan. Natuurlijk kan ik dat makkelijk zeggen vanuit mijn huis met zwembad – en als ik de berichten lees dat veel mensen door de coronacrisis geen geld meer hebben voor een weekje vakantie dan grijpt me dat zeker aan – maar zelf heb ik ervaren: ook met weinig geld kan ik gelukkig zijn. Geld is puur een ruilmiddel voor me geworden. Niets meer en niets minder. Bedrijfsmatig durf ik daarom dure investeringen te doen en risico’s te nemen.

In ons privéleven leven we juist heel sober. We gaan basic op vakantie, kopen weinig kleding en zijn niet materialistisch. Waar we het meeste geld aan uitgeven, is gezonde voeding en sportbenodigdheden. Want dat is wat ik geleerd heb en ook aan onze kinderen – inmiddels hebben Fokke Jan en ik ook twee kinderen gekregen – mee wil geven: geluk zit ‘m in een gezond lichaam en een gezonde geest. Dure etentjes? Weekendjes weg? Niet aan ons besteed. Vriendjes die om de haverklap naar Zuid-Afrika of Azië gaan? Leuk voor hen, maar wij gaan naar een basic camping.

Toen wij onze vestiging in Brazilië gingen opzetten hebben we maandenlang met de kinderen op vijfendertig vierkante meter gewoond. En nu ze ouder zijn vinden we het belangrijk dat ze de waarde van geld leren kennen. Ze helpen mee in ons bedrijf en leren op die manier met geld omgaan. En ik? Ik ben gelukkig dat alles op z’n plaats is gevallen. Dat ik mag samenleven met de liefde van mijn leven en een bedrijf mag runnen dat aansluit op mijn gezonde manier van leven. Alles klopt. En daar ben ik enorm dankbaar voor.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden