Inge Nammensma en haar gezin.  Beeld Privébeeld Inge Nammensma
Inge Nammensma en haar gezin.Beeld Privébeeld Inge Nammensma

PREMIUM

Nederlandse Inge (37) vluchtte uit Oekraïne: “Mijn zoontje vraagt steeds wanneer we weer naar huis gaan”

Vlak voor de oorlog in Oekraïne uitbrak, verliet Inge Nammensma (37) haar huis en haard in Lviv voor een veilig onderkomen in Nederland. Met haar kinderen, maar zonder haar man. “Ik mis ons fijne gezinsleven en de kinderen missen hun vader.”

Laura van der MeerPrivébeeld Inge Nammensma

“Ik hield van ons leven in Lviv, een stad in west-Oekraïne. Mijn man Willem werkt er voor een internationaal landbouwbedrijf en onze kinderen, Elise van 10 en Thijs van 5, gingen er naar een Oekraïense basisschool. Ik genoot van de ongereptheid van het land, de natuur, de vrienden en kennissenkring die we hadden opgebouwd en het gevoel van avontuur dat we hier met z’n vieren een leven leidden. Elise en Thijs zaten goed in hun vel, Willem had plezier in zijn werk. Maar anderhalve week voordat de oorlog uitbrak, besloten we om tijdelijk naar Nederland te gaan.

Al het nieuws rondom de dreiging van Rusland maakte me onrustig. Willem bracht ons met de auto naar familie in Friesland en keerde met het vliegtuig terug naar Lviv om verder te werken op de boerderij. We zouden de situatie even aankijken en uiteindelijk met z’n vieren weer terugkeren. Het zou vast bij oorlogsdreiging blijven, dachten we. Het was dan ook heel onwerkelijk toen ik om vijf uur ’s ochtends een berichtje ontving van Willem: ‘Oekraïne wordt aangevallen’, schreef hij. De oorlog was een feit. Hij zat daar en ik en de kinderen zaten hier. Ik moest me groothouden voor Elise en Thijs, maar mijn hart ging als een razende tekeer.

Paniek

Het luchtruim was gesloten, dus Willem kon niet meer met het vliegtuig terug. De kinderen kregen ondertussen online les. Ze zagen klasgenootjes huilen en de juffen stonden in paniek voor de camera. Ik wilde dat hij zo snel mogelijk naar Nederland zou komen, ook al moest hij te voet de grens over. Maar Willem bleef nog een tijdje in Lviv om de bedrijfsvoering op de boerderij waar hij werkt zo goed mogelijk te regelen. Het voelde voor hem alsof hij de mensen daar in de steek laat door weg te gaan.

Hij bleef nog drie weken daar. De kinderen misten hem steeds meer en dat maakte hem verdrietig. ‘Ik moet naar huis, naar mijn gezin’, concludeerde hij, en een collega bracht hem met de auto een eind op weg. Zodra hij mij een sms’je stuurde dat hij veilig de grens over was en het oorlogsgebied had verlaten, viel er een gigantische last van mijn schouders.

Gevluchte en gebleven vrienden

We waren met één koffer en wat nooddocumenten naar Nederland gekomen, omdat we het als een soort vakantie benaderden. Inmiddels gaan de kinderen hier naar school. ‘Wanneer gaan we weer naar huis?’, vraagt Thijs geregeld. Hij mist zijn vriendjes, zijn speelgoed en zijn fiets. Het is heftig voor een kind om plotseling alles achter je te laten. Nu moeten we hier ons leven op de rails zien te krijgen. Ik gruwel van de nieuwsberichten die ik op het journaal langs zie komen van burgers die worden vermoord. Ik wend mijn ogen er voor af, terwijl ik tegelijkertijd niet wil wegkijken voor het leed wat zich daar afspeelt. Ik voel me schuldig naar de mensen daar, maar er is niets wat ik kan doen. Veel van onze vrienden en kennissen zijn gevlucht, anderen zijn gebleven, maar bijna iedereen voelt zich neerslachtig of depressief.

Terug naar Oekraïne

Willem besloot na een tijdje terug te gaan naar Lviv en werkt nu weer op de boerderij. Hij ziet hoe de omgeving is veranderd. De charme van ons Oost-Europese stadje is helemaal verdwenen. Er zijn nu overal wegafzettingen, schuilkelders, checkpoints, loopgraven en luchtaanvallen die de stad teisteren. Waarom laten jullie alles niet gewoon achter je, zou een ander misschien denken. Maar heel zijn ziel en zaligheid zit in het landbouwbedrijf waar hij al jaren werkt. Juist nu is het belangrijker dan ooit dat de aardappels in de grond gaan en straks geoogst kunnen worden. De voedselvoorziening komt in groot gevaar en dan is Oekraïne nog veel verder van huis.

Inge Nammensma en haar gezin Beeld Privébeeld Inge Nammensma
Inge Nammensma en haar gezinBeeld Privébeeld Inge Nammensma

Hulpactie

Willem belde me op een dag en zei: ‘Er is geen groente, fruit en brood meer in de supermarkt. Alle schappen zijn leeg. Kunnen we met elkaar vanuit Nederland niet iets doen?’ Ik vroeg een lijst op bij de Oekraïense overheid waarop stond aan welke spullen een tekort was. Naast voedsel ging het om kleding, slaapzakken en matrassen. Mensen lagen in de noodopvang op de grond. Twintig minuten nadat ik een bericht op Facebook had geplaatst met een oproep om dit soort spullen, kwamen al de eerste auto’s het erf van mijn schoonouders oprijden. Na drie dagen puilde hun loods helemaal uit.

Mijn zwager en ik regelde de logistiek, mijn schoonmoeder organiseerde alles er omheen. Uiteindelijk hebben we in samenwerking met transportbedrijven achttien volle vrachtwagens naar Oekraïne kunnen sturen, waar humanitaire hulporganisaties de goederen konden sorteren en verdelen. Nog steeds zamelen we goederen in waar behoefte aan is. En ondertussen is Willem druk bezig te zorgen dat de aardappels in Lviv gepoot kunnen worden. Wanneer dat klaar is, kan hij tijdelijk even naar Nederland komen.

Onzeker

We proberen zo goed als het kan onze draai te vinden, ook al staat ons leven op z’n kop en wonen we nu in het huis van een oom en tante in een stad waar we niemand kennen. Mijn praktijk als hormoontherapeut kan ik hier voortzetten. Daarnaast ga ik veel naar buiten, even wandelen in de frisse lucht om me iets meer te ontspannen. Nu Willem daar is en ik met de kinderen hier, kan ik het me niet permitteren dat het niet goed met me gaat. Waar dit heen gaat en hoe lang deze situatie zal duren, blijft onzeker. Het is even niet anders, maar ik mis ons fijne gezinsleven en de kinderen missen hun vader.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden