null Beeld

Column

Nico: “Al zo lang ik kan praten, kijk ik op de omgekeerde manier naar huizen”

Nico Dijkshoorn

Hij woont samen met Tanja, heeft twee kinderen uit een vorige relatie en een heel eigen kijk op de wereld. Deze week vertelt Nico Dijkshoorn over Tanja en de kinderen, die graag samen naar huizen kijken.

Ik reed met mijn vriendin Tanja, mijn zoon Bob en mijn dochter Marlon door Amsterdam. Steeds als we stilstonden voor een stoplicht hoorde ik hetzelfde gesprek. “Kijk dan wat een huis. Je zal er wonen! O, wat leuk, een piano in de kamer. Grote tuin ook, zo te zien. Onbetaalbaar, maar je zal er toch wonen!”

Je zal er wonen

We reden verder door Oud-Zuid. In de auto waren ze niet meer te houden. “Kijk dan, die lamp! Geweldig! Je zal er toch wonen. Midden in de stad, maar toch ook weer er net buiten. Kijk, een bakkertje in de buurt en een park. Hier zou ik zó kunnen wonen. O, kijk, er komt iemand naar buiten. Die woont daar dus! Ik had een heel ander type verwacht. Hoe kan die daar nou wonen? Kijk dan, zijn baard. Die lamp past helemaal niet bij die man. Heel vreemd.”

Ik reed verder en meteen ging het weer over andere huizen die we passeerden. “Leuke gordijnen, als je van geel houdt. Jammer van die houten gans voor het raam. Dat verdient zo’n huis niet. Ja hoor, ik zou hier zó kunnen wonen.”

Weer thuis, samen met Tanja, ging ik midden in onze woonkamer staan, keek om mij heen en ik zei: “Je zal er toch wonen! Maar... wacht eens even, ik woon er!”

Huizen kijken

Ik dacht dat huizen kijken specifiek iets voor Tanja en mijn kinderen was, tot Tanja en ik dit weekend op de fiets een rondje door het Groene Hart reden. Vlak achter ons reden een vrouw en een man. De vrouw wilde ook overal wonen. Ieder huis werd gerecenseerd. “Kijk dan, wat enig. Met die deurtjes en die ramen. Moet je kijken naar dat uitzicht. Kilometers niks en dan een kerk.” Daarna mompelde ik, precies tegelijk met de vrouw: “Je zult hier toch wonen.”

Het is een zin die voor mij een heel andere betekenis heeft gekregen. Ik kijk al zo lang ik kan praten op de omgekeerde manier naar huizen. Ik ben dolblij met de plek waar ik woon en ik heb medelijden met mensen die in een ander huis wonen. Mijn vader had dat ook. Wij konden dat heel goed, bij een stoplicht samen naar links kijken en daarna weer recht voor ons uit. Daarna zei een van ons: “Je zal er toch wonen.” Daarna reden we dolgelukkig naar onze flat aan de rand van Amstelveen.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden