null Beeld Ester Gebuis
Beeld Ester Gebuis

Column

Nico: “Allebei wisten we dat we dit ding twee keer zouden gebruiken”

Hij woont samen met Tanja, heeft twee kinderen uit een vorige relatie en een heel eigen kijk op de wereld. Deze week vertelt Nico Dijkshoorn over zijn thuistap.

De laatste tijd rijd ik steeds vaker naar mijn gehuurde opslagplaats en mijmer ik tussen alles waar ik ooit heel blij mee was.

Ik was en ben een bezeten koper van zinloze objecten. Als het glimt verander ik in een torenkraai. Ik heb dat van mijn vader. De laatste keer dat ik in zijn schuurtje stond, een week na zijn overlijden, telde ik zeventien oude radio’s en acht roestige straalkacheltjes.

Elk object in mijn opslagplaats roept zoete herinneringen op. Een zinloze thuistap, uit de tijd dat mannen in hun onderbroek, naast een heel klein vaatje bier, deden alsof dat net zo gezellig was als een bezoek aan de kroeg. Ik heb het hele concept thuistap – een apparaat waarmee je thuis zelf bier kunt tappen – nooit goed begrepen. Ik vond het zo’n eenzame bedoening. Dat minuscule vaatje bier, dat kindertapje erbovenop. Daar zat je dan met je biertje, op dezelfde driezitsbank als altijd.

Toch kijk ik graag naar de opgeborgen thuistap, omdat ik weet hoe hij in mijn bezit kwam. Ik had net twee maanden verkering met Tanja. Zij was naar een feest en ik was alleen thuis. Om half tien ’s avonds belde zij mij. Ik hoorde tientallen mensen heel hard iets van Frans Bauer zingen, er werd luid gelachen en daarbovenuit hoorde ik het hoge gegil van Tanja. Pas na drie minuten verstond ik wat ze riep. “Mannetje, ik heb een thuistap gewonnen! Met de bingo. Ik kon kiezen. Het vleespakket of de thuistap. Ik dacht: ik heb een nieuw mannetje. Ik kies de thuistap. Leuk hè!”

Daarna heb ik mij urenlang verheugd op haar thuiskomst. Ik herinner mij hoe ze binnenkwam: een lief hoofd boven een enorme doos. Ik herinner mij het uitpakken: we deden allebei alsof we een zak juwelen openmaakten. “O, wat is hij mooi! Met een extra vaatje bier erbij! Wat een uitkomst. Nu hoef ik nooit meer naar de kroeg. En kijk eens, o lieverd, wat ben ik blij! Een plastic ding waarmee je het schuim van je bier kunt vegen. Het is net als in het echt.” Allebei deden we alsof we zojuist de staatsloterij hadden gewonnen. Allebei wisten we dat we dit ding twee keer zouden gebruiken. Maar wat maakte het uit. We hadden elkaar. “Vind je het leuk?” vroeg Tanja steeds. Elke keer zei ik ‘ja’ en daarna volgde de verliefde omhelzing

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden