Nico Beeld Ester Gebuis
NicoBeeld Ester Gebuis

Column

Nico: “Alleen mijn eerste 3 verjaardagen herinner ik me niet, de andere 58 wel”

Hij woont samen met Tanja, heeft twee kinderen uit een vorige relatie en een heel eigen kijk op de wereld. Deze week vertelt Nico Dijkshoorn over jarig zijn.

Enkele weken geleden wandelde ik met een vriend door de duinen. Midden in een verhaal over zijn favoriete eten meldde hij in een tussenzinnetje dat hij jarig was geweest. Ik stopte met lopen.

“Wanneer?”, vroeg ik?

“Drie weken geleden. Niks aan gedaan. Heerlijk.”

Daarna praatte hij door over gebakken lof, maar ik hoorde hem al niet meer. Ik liep naast iemand die liever niet jarig was. Ik moest die informatie even verwerken, want ik doe het liefst zo veel mogelijk als ik jarig ben. Ik wil de hele dag om schouders van geliefden hangen. Zestien keer de voordeur opendoen als er alwéér wordt aangebeld, allebei mijn armen in de lucht steken en dan heel hard roepen: “Jarig!”

Kluizenaar

Ik weet niet zo goed waar dat vandaan komt. In het dagelijks leven ben ik een soort kluizenaar. Ik ben iemand die na zes jaar nog steeds zijn overbuurman niet herkent. Ik ben de man die doodstil op de trap staat als er wordt aangebeld en wacht tot de aanbeller - wie het ook is - weer verdwijnt. Maar als ik jarig ben, val ik iedereen geëmotioneerd in de armen. Dat is nooit anders geweest.

58 verjaardagen herinneren

Alleen mijn eerste drie verjaardagen kan ik mij niet herinneren, alle 58 andere wel. Ik weet zelfs van wie ik welke cadeaus kreeg. Ik weet wat mijn vader aanhad, toen hij een nieuwe fiets mijn slaapkamer in reed: alleen een onderbroek. Het was vijf uur ’s ochtends en ik hield het niet meer. Vanaf vier uur had ik me om de paar minuten aan de rand van mijn ouders bed gemeld. Of ik al jarig was.

Cadeaus

Alles aan mijn eigen verjaardag vind ik leuk: het nog halfbevroren gebak uit de vriezer, de gierende zenuwen als ik het cadeaupapier scheur, de vreugdegolf als ik eindelijk eens iets van mijn nicht krijgt wat ik nog niet had, het ingepakte geurtje van 3,95 van de drogist, mijn vriendin, die mij natuurlijk het mooiste cadeau geeft, het boek dat ik al heb, het zingen en dan net doen alsof ik dat niet wil en dan diep in de nacht zoeken waar iedereen zijn lege flesjes bier heeft laten staan.

Verheugen

De volgende ochtend. Nog een keer al mijn cadeaus bekijken. De instant-fotocamera omgekeerd voor mijn hoofd houden en een foto maken van mijn dolgelukkige hoofd. Meteen daarna begint het verheugen op mijn volgende verjaardag.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden