null Beeld

column

Nico: “Blijkbaar zie ik eruit als iemand die niet begrijpt waar hij naar kijkt”

Nico Dijkshoorn

Hij woont samen met Tanja, heeft twee kinderen uit een vorige relatie en een heel eigen kijk op de wereld. Deze week vertelt Nico Dijkshoorn over bewondering.

Gisteren stond ik in een kaaswinkel en keek naar een grote boerenbrie. Het was een fijn moment. Om mij heen het gegons van de andere klanten en verder alleen die brie en ik. Wat leken we eigenlijk veel op elkaar! Die kaas wilde ergens naartoe, maar waar? Ik herkende dat wel.

Betovering

Opeens werd ik op mijn schouder getikt. Ik draaide me om en keek in het gezicht van een vrouw met heel veel haar. Ze wees naar de brie en zei: “Heel lekker op een sesamcracker en dan een klein beetje selderiezout eroverheen strooien. Je weet niet wat je proeft.” Weg betovering. Ik weet niet waarom, maar dit gebeurt mij altijd. Ik zie er blijkbaar uit als iemand die niet begrijpt waar hij naar kijkt. Stuur mij een winkel in, en binnen een paar minuten staat iemand mij ongevraagd uit te leggen waar ik naar kijk.

“Dat is een kruimeldief. Voor kleine kruimels. Je kunt er niet mee stofzuigen. Fijne dag nog.” Daar sta ik dan. Ik dacht juist iets heel anders. ‘Wat een lief klein ding. Met een heel schattig zuigstukje. Zou hij een zusje hebben?’

Pinguïn passé

Slechts één keer heb ik overwogen terug te gaan praten. Dat was in Artis. Ik stond te kijken naar een pinguïn die heel veel op mijn opa leek. En daar begon het uitleggen alweer. Dit keer was het een man. Hij zei: “Die pinguïn is stervende. Dat zie je aan de manier waarop hij loopt. Ik geef hem nog vier maanden. Dan is het pinguïn passé.”

Ik wilde toen zeggen: ‘Meneer, het is een pinguïn. Hij lijkt op mijn opa. Ze lopen precies hetzelfde. Mijn opa is dood. Die pinguïn niet. Laat mij maar even.’ Maar ik zei dus niets, wat die man als een aanmoediging zag. Ik heb een kwartier staan luisteren naar een verhaal over fietsen in de Ardennen en dat je dan terugkomt als een ander mens.­­­

Kind van vier

Gisteren vroeg ik aan Tanja waarom mensen mij altijd alles beginnen uit te leggen. Ze zei: “Dat komt door je ogen.” Ik wachtte tot ze doorpraatte, maar er kwam verder niets. Daar moet ik het dus mee doen. Het komt door mijn ogen. Ik schijn te kijken als een kind van vier. Ik heb daar vrede mee, want eigenlijk is dat het allermooist: een leven lang kijken of je alles voor de eerste keer ziet.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden