Nico Dijkshoorn Beeld Ester Gebuis
Nico DijkshoornBeeld Ester Gebuis

Column

Nico Dijkshoorn: “Ik wilde de vaas aan mijn moeder geven om te laten zien dat ik een lieve jongen was”

Nico Dijkshoorn

Nico Dijkshoorn (60) woont samen met Tanja, heeft twee kinderen uit een vorige relatie en een heel eigen kijk op de wereld. Deze week vertelt hij over een vaas die hij aan zijn moeder gaf.

Ik was twaalf en ging met mijn vrienden naar de kermis in Amstelveen. Ik vond de kermis een magische plek. Daar waar anders saaie auto’s op het parkeerterrein stonden, draaiden nu verliefde mensen met de wangen dicht tegen elkaar in fel verlichtte attracties gillend hun rondjes.

Verliefd

De kermis is een prachtplek om verliefd te worden. Op de kermis in Leiden sta ik uren langs de kant bij de botsautootjes. Al die te hard pratende lieve jongens met het begin van een snorretje en de meisjes die, zogenaamd bang, hun hoofd tegen een jongensschouder leggen. Precies op zo'n kermis won ik een prijs bij de grijpmachine. Tot mijn stomme verbazing graaide mijn grijper een horloge uit de bak en deponeerde het in een stalen gleuf.

Vaas

Ik waarschuwde de kermisman: ik had een horloge gewonnen. Hij stelde mij een vraag die ik niet had verwacht: “Wil je het horloge of wil je iets anders?” Hij wees naar een elektrische deken, een horloge en een vaas. Ik koos de vaas. Mijn vrienden joelden. “Wat ga je daar mee doen, Dijkshoorn? Ga je er droogboeketten in zetten?” Ik wist precies wat ik met die vaas ging doen. Aan mijn moeder geven, maar dat durfde ik niet aan mijn vrienden te vertellen. Ik wilde de vaas aan mijn moeder geven om te laten zien dat ik een lieve, bijzondere jongen was.

Bijzonder

En het werkte. Steeds maar weer hoorde ik haar door de telefoon aan vriendinnen vertellen wat een geweldige zoon ze had. “Wat denk je? Hij komt binnen, met zijn jas over de vaas. Zo lief. Hij had een horloge kunnen kiezen. Dat is toch bijzonder!” Ik deed net alsof ik een Suske en Wiske las, maar ik hoorde ieder woord. Vooral het woord ‘bijzonder’ beviel mij. Drie weken lang was ik mijn moeders lieveling. Ik stond naast haar in de supermarkt en dan wachtte ik tot ze het verhaal vertelde. Ik wist dat er daarna naar mij werd gekeken en dan deed ik net alsof ik de achterkant van een pak wasmiddel stond te lezen. “Kijk hem nou, dat doet toch geen enkele ander kind?”

Schaamte

Nu, 49 jaar later, voel ik vooral schaamte. Dat ik een kermiscadeau nodig had. Dat toen al niet lukte wat mij de rest van mijn moeders leven ook niet is gelukt: haar even vastpakken en zeggen hoeveel ik van haar hou.

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden