null Beeld Ester Gebuis
Beeld Ester Gebuis

Nico Dijkshoorn: “Mijn vader begon mij opeens te beschuldigen van diefstal”

Nico Dijkshoorn (60) woont samen met Tanja, heeft twee kinderen uit een vorige relatie en een heel eigen kijk op de wereld. Deze week vertelt hij over zijn vader die alzheimer had.

Column

Gisteravond vertelde ik Tanja dat ik op een Italiaanse manier koffie had gezet. Bij je apparaat gaan staan, erop slaan met een stuk ijzer, rare bewegingen maken met het kopje, heel hard zingen en het kopje daarna op tafel zetten alsof je een schilderij van Rembrandt op zolder hebt gevonden. Tanja onderbrak me. “Dat heb je gisteren al verteld.” Ik schrok. “Precies zo?” vroeg ik. “Ja”, zei ze. “Alleen was Rembrandt gisteren Vincent van Gogh.”

Alzheimer

Daar werd ik stil van. Leek dit niet ontzettend veel op de sluimerende alzheimer die langzaam bezit had genomen van mijn vaders hoofd? Met de nadruk op langzaam. Mijn vader is jaren geleden gestorven in een verzorgingshuis. Hij zat daar opgesloten. De paar keer dat ik hem opzocht, zat hij hand in hand met mijn moeder. Dacht hij. Hij vertelde mij dat hij ’s nachts op een binnenplaats in Duitsland een vrachtwagen vol dozen had uitgepakt. Ik keek naar een van zijn verzorgsters. Ze knipoogde.

Diefstal

Voor het zover was, voordat hij eeuwig door zijn eigen hoofd dwaalde, hadden mijn broers en ik hem langzaam zien wegglijden. Het ging bijna ongemerkt. Ik kan niet aanwijzen waar de verandering begon. Hij begon mij opeens te beschuldigen van diefstal. Hij lachte er wel bij als hij het zei, maar mijn vader was ervan overtuigd dat ik bijna al zijn langspeelplaten had gestolen. Dat zei hij steeds vaker. Ik legde hem dan uit dat hij al zijn platen had verkocht, op de Zwarte Markt in Beverwijk. Zijn antwoord: “Dat kan ik me niet voorstellen.” Hij kon zich opeens heel erg veel niet meer voorstellen. Ik wees naar de televisie en zei: “Kijk, daar zijn wij ooit met de familie op vakantie geweest.” Hij kon zich dat niet voorstellen.

Doodsangst

Terugkijkend denk ik dat mijn vader – zes jaar voordat hij stierf – doodsangst moet hebben gevoeld. Hij heeft vrienden raar zien kijken als hij voor de derde keer hetzelfde verhaal vertelde. Hij moet wanhopig in zijn auto hebben gezeten, midden in een vreemde stad, op zoek naar zijn huis. Hij zal hebben gemerkt dat hij opeens met vreemde boodschappen thuiskwam. Mijn moeder zal hem dat ongetwijfeld hard hebben ingewreven: “En hoe gaan we die dan openmaken, een kokosnoot?” Ik vind dat nu opeens zo’n verdrietige gedachte, dat hij ooit is geschrokken van zijn eigen verhalen. Dat er een moment is geweest waarop hij dacht: het gaat niet goed in mijn hoofd.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden