Column Nico Beeld Libelle
Column NicoBeeld Libelle

PREMIUMColumn

Nico Dijkshoorn: “Mijn vader zou in deze tijd geen influencer zijn geweest”

Nico Dijkshoorn

Nico Dijkshoorn (60) woont samen met Tanja, heeft twee kinderen uit een vorige relatie en een heel eigen kijk op de wereld. Deze week vertelt hij over zijn vader, die liever wilde dat alles bleef zoals het was.

Mijn vader was tegen technologische vooruitgang. Moderniteiten waren niet aan hem besteed. In deze tijd zou hij geen influencer zijn geweest. Ondenkbaar, mijn vader met een baardtrimmer in zijn hand en dan, recht op de camera: ‘Ja, mensen, met de Trim A Go Go Nosehair Detroyer heb je eindelijk een haarloos neusgat. Twee zelfs!’

Alles moest blijven zoals het was. Achteraf snap ik dat het pure overlevingsdrift was. Mijn vader was een automonteur en hij zag hoe allerlei slimme elektronica langzaam zijn werk overnam. Opeens zaten er twaalf waarschuwingslampjes in het dashboard van een auto. Ik herinner mij de keer dat hij thuiskwam en zei: ‘Er is nu een auto die je waarschuwt wanneer je bandenspanning niet goed is. Wat is er mis met mijn schoen?’ Ik snapte wat hij bedoelde. Mijn vader kon magistraal tegen autowielen trappen. Mensen die verstand hebben van auto’s trappen tegen wielen. Ze lopen zwijgend om een auto, schoppen, en zeggen daarna iets onbegrijpelijks: “Je koppakking is helemaal op. En je luchtfilter moet worden vervangen. Je remvoering kan nog net, maar het is kiele-kiele.” Dat was mijn vaders leven. Dat was zijn beroep.

Tegen auto’s trappen en onwetende mensen vertellen wat er kapot was. Daarna repareerde hij dat. Van dat geld kon ik dan een nieuwe broek kopen. Het was een overzichtelijk arbeidersleven. Als het vakantiegeld was uitbetaald, kwamen mijn ouders op zaterdagmiddag binnen met twee dozen vol boodschappen in plaats van een halve plasticzak met aanbiedingen.

Dat veranderde allemaal door de slimme elektronische auto’s. Mijn vader begreep ze niet meer. Hij was gewend een motorblok uit een auto te takelen of een rotte uitlaat te vervangen. Hij wist niet hoe je de software van een auto moest updaten. Mijn vader voelde aan een ruitenwisser en zei: kan nog wel even. Ik herinner mij dat hij voor het eerst een auto zag met elektronische parkeerhulp. Al het leven verdween uit zijn gezicht. Vijf jaar later was hij werkeloos. Daarom bewaar ik goede herinneringen aan de tijd dat hij zorgeloos was. Mijn vader leerde mijn moeder achteruit inparkeren. Op het parkeerterrein achter onze flat. Ik stond voor het raam en hoorde hem aanwijzingen roepen. Mijn moeder klemde haar vuisten spierwit om het stuur en ze deed wat mijn vader riep. ‘Nú insturen, ja nu, gaat goed zo, nu laten lopen, kijk in je spiegel. Ja! Helemaal goed! Ik zag het aan zijn gezicht. Hij was trots.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden