null Beeld Ester Gebuis
Beeld Ester Gebuis

Nico: “Ik ben weerloos als op een markt iets wordt gedemonstreerd”

Hij woont samen met Tanja, heeft twee kinderen uit een vorige relatie en een heel eigen kijk op de wereld. Deze week vertelt Nico Dijkshoorn over zijn ervaringen op de markt.

Het gaat om het idee

Ik zou heel graag kunnen dunschillen. Het maakt me niet zo veel uit wat. Het gaat om het idee. Een kamer vol mensen, ik kom binnen, ik ga op een speciaal dunschilkrukje zitten en daarna schil ik iets. Een aardappel of een kiwi. Daarna laat ik de mensen om mij heen de schil zien. Iemand zegt: “Dunner kan niet. Hoe doe je het?”

Hetzelfde geldt voor het verwijderen van hondenhaar. Ik kom binnen met een borstel, loop naar een driezitsbank, haal de borstel eroverheen en trek daarna met mijn hand twee ons hondenvacht van de magische hair-disappear-laag. Daarna zeg ik: “Ook handig als je geen hond hebt.” Dat is niet waar, maar wat maakt het uit? Het gaat om het idee. Je hebt een borstel waar je van alles mee kunt doen.

Negeren

Dit vreemde verlangen is ontstaan door marktbezoek. Ik loop moeiteloos langs viskramen, ik negeer schreeuwende sinaasappelverkopers (“En dan zegt Jan de Sinaasappelman, ik geef er niet twee, ik geef er niet drie, nee, Jan de Sinaasappelman is vandaag helemaal gek worden mensen, Jan geeft vijf sinaasappels voor de prijs van vier!” ) en ik koop geen Vietnamese loempia’s die ergens achter in een Nederlandse woonkamer in elkaar zijn gevouwen, maar als er een standwerker staat ben ik weerloos.

Weerloos

Wat ze demonstreren, dat kan van alles zijn. Een apparaat waarmee je een radijs verandert in een piepklein boeketje bloemen, een nieuw systeem om broeken op te vouwen of een hoed die zich langzaam naar je hoofd modelleert door de revolutionaire techniek. Als ik iemand een droogshampoo op zijn kop zie spuiten en hij zegt: “Het ruikt nog lekker ook, mensen, naar Noorse fjorden”, dan sta ik al met geld in mijn knuistje. Ik ben weerloos als op een markt iets wordt gedemonstreerd.

Het gaat altijd hetzelfde. Ik koop het product, ik kom thuis en roep in het voorhalletje heel hard: “Tanja, ik heb nu toch iets gekocht!” Daarna demonstreer ik wat ik heb gekocht. Ik tik met mijn vingers op een vliegenvanger en daarna zeg ik: “Bij die vrouw op de markt maakte hij nu een grappig geluid.” Of ik druk op een knop en zeg: “Bij die man op de markt verwijderde hij nu zijn neushaar.” Daarna word ik getroost door Tanja en beloof ik nooit meer iets van een standwerker te kopen. Al vijftien jaar lang.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden