null Beeld

column

Nico: “Ik kan elke week iets kopen waarnaar mijn ouders een maand uitkeken”

Nico Dijkshoorn

Deze week vertelt Nico Dijkshoorn over de manier van boodschappen doen in zijn gezin vroeger.

Ik worstel al veertig jaar met een vreemd probleem: ik vind kaas te duur. Met andere producten heb ik dat niet. Als ik twee grote biefstukken koop, reken ik lachend af. Sinaasappels die omgerekend één euro veertig per stuk blijken te kosten: geen probleem. Ik koop heel vreemde repen chocolade, omdat ik vaag het idee heb dat ik daarmee een cacaoboertje in Guatemala aan een nieuwe geit help. Maar meer dan vier euro betalen voor een kilo kaas raakt mij diep.

Even doorzetten

Ik denk dat het komt door de manier waarop mijn ouders boodschappen deden toen ik ongeveer acht jaar was. Er was weinig geld en naarmate de maand voorbijkroop, werd alles steeds kariger. Rond de twintigste van de maand aten we drie keer per week brood. En we aten meerdere dagen achter elkaar de hel die ‘spinazie à la crème’ heette.

Als piepjong Dijkshoorntje kon ik nog niet verwoorden wat er precies aan de hand was, maar ik voelde aan alles dat mijn moeder worstelde om elke avond een maaltijd op tafel te zetten. Nog even doorzetten, zo voelde het.

Vreugde

Dat spaarzame, sobere voedsel werd aan het begin van de maand – altijd op een zaterdag – opeens vervangen door boodschappentassen vol heerlijk eten. Chips, vleeswaren, snoep en fruit werden juichend de keuken in getild. Ik herinner me hoe mijn ouders de volle tassen naar de keuken droegen. Daar stond ik ze op te wachten. Ik sprong van vreugde als ik pakken rijst zag. Mijn moeder liet me een groente zien die er zo veel beter uitzag dan vloeibare spinazie. Het bleek venkel te zijn en met een beetje fantasie smaakte die naar drop. Tussen al die luxe boodschappen lag altijd een groot stuk kaas. Mijn moeder hield het in haar hand en toonde het ons. “Een kilo kaas en vanavond mag je opblijven om televisie te kijken.”

Nederig

Nu, als volwassene, begrijp ik hoe dit zat. Het salaris van mijn vader was gestort. Ze verloren zich in wilde aankopen. Iedereen was even twee dagen gelukkig. Daarna aten we weer brood en aardappelen.

Dat beeld krijg ik niet uit mijn hoofd. Het is denk ik schaamte. Dat ik elke week iets kan kopen waarnaar mijn ouders een maand uitkeken. Kaas maakt mij nederig. Opeens weet ik weer waar ik vandaan kom. Uit Amsterdam, waar kaas voor de Dijkshoorns niets minder was dan vloeibaar goud.

Hij woont samen met Tanja, heeft twee kinderen uit een vorige relatie en een heel eigen kijk op de wereld.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden