null Beeld

PREMIUMColumn

Nico: “Ik vind niets mooier dan kijken naar mensen die luisteren”

Nico Dijkshoorn

Hij woont samen met Tanja, heeft twee kinderen uit een vorige relatie en een heel eigen kijk op de wereld. Deze week vertelt Nico Dijkshoorn over Paul McCartney van The Beatles en Carlos Santana in de film Woodstock.

Ik keek zojuist naar Paul McCartney, de bassist en de zanger van The Beatles. (Even voor de 16-jarige die Libelle leest bij de kapper, vlak voordat hij de afbeelding van een dennenappel in de zijkant van zijn hoofd laat scheren: The Beatles maakten de eerste plaat waar je opa en oma op dansten.)

Weer negentien

Paul, inmiddels 79 jaar oud, luisterde samen met een beroemde producer naar opnames van The Beatles en er vond een wonder plaats. Paul was van het ene moment op het andere weer negentien. Hij bewoog zijn benen en zijn heupen zoals hij ze ooit bewoog toen er negenhonderd gillende vrouwen in het publiek zaten. Paul luisterde naar zijn eigen baspartij in het liedje Let it be en deed net alsof hij een bas in zijn handen had. Sommige zinnetjes zong hij mee, met een heel breekbare stem. Daarna vertelde hij wanneer hij voor het eerst een symfonieorkest zijn melodie had horen spelen. Ik keek alleen maar naar zijn handen en zijn mond. Het werd weer eens bewezen: niets is mooier dan kijken naar mensen die luisteren.

Carlos Santana

Ik herinner me de film Woodstock. Ik stond met mijn ouders op een camping in Callantsoog. Met een groep vrienden en vriendinnen keken we, tijdens de vaste filmavond, met tegenzin naar naakt dansende mensen en bands waar we helemaal niets aan vonden. Tot Carlos Santana gitaar begon te spelen.

Het scherm werd in tweeën gesplitst. Links zag je Carlos, met de mond open en de ogen dicht, soleren en rechts zag je een vrouw die op honderd meter afstand naar hem keek en naar hem luisterde. Mijn vrienden moesten lachen om de rare gezichten die Carlos trok, maar ik keek ademloos, minutenlang, naar een wonder. Ik zag dat iedere noot die Carlos Santana speelde rechtstreeks door het lichaam van de vrouw trok. Afstand speelde geen enkele rol. Het was alsof ze een halve meter naast hem zat. Dat ontroerde mij.

Een dag later ben ik gitaar gaan leren spelen. Sinds Carlos ga ik tijdens concerten van bands een beetje aan de zijkant van de zaal staan en kijk hoe muziek bezit neemt van lichamen. Hoe stramme mannen, als de drummer op een trommel slaat, opeens rare bewegingen maken met hun vuist en hoe beeldschone oudere vrouwen de ogen wijd open doen als de zanger een hoge noot zingt. Zo mooi, hoe leeftijd verdwijnt als muziek het lichaam overneemt.

Heb je ook zo’n zin in een dag vol gezelligheid? Kom dan naar Dé Winterfair in de Brabanthallen, want deze worden van 19 tot en met 25 november van top tot teen in kerstsferen gehuld. Op het ‘Samen’-podium is een dagvullend programma, gepresenteerd door onze eigen Pien, luister naar Libelle Nieuwscafé en de interviews met met onze coryfeeën, van Nico Dijkshoorn en Elle van Rijn tot James Worthy en Wieke Biesheuvel.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden