null Beeld

Nico: “Laat mij een foto zien van een vrouw, en ik zit alleen maar naar de achtergrond te turen”

Hij woont samen met Tanja, heeft twee kinderen uit een vorige relatie en een heel eigen kijk op de wereld. Deze week vertelt Nico Dijkshoorn over hoe hij naar foto's kijkt.

Eind maart liep Kajsa Ollongren over het Binnenhof met een stapel geheime aantekeningen. Zij werd gefotografeerd en daarna ontstond er een rel. Er waren regels te lezen die wij helemaal niet hadden mogen lezen.

Ik geef het hier eerlijk toe: ik doe dat al tientallen jaren. Laat mij een foto zien van een fietsende vrouw en ik zit bezeten naar de achtergrond te turen. Die molen op de achtergrond, is dat niet die ene molen waar ik zelf ook eens langs ben gefietst? Waarom ligt er een tak op de weg? Wie gaat die tak weghalen?

Waarom staan er in de verte twee Japanners te zwaaien? Ik doe dat vooral met foto’s in tijdschriften. Het fijnst zijn foto’s van bekende Nederlanders die zogenaamd lekker ontspannen aan hun eettafel zitten. Ik kijk naar de boekenkast op de achtergrond. Ik zoek naar kookboeken. Als ze een boek van Ottolenghi in de kast hebben staan, weet ik genoeg: daar hebben ze één keer een recept uit gekookt. Iets met spruiten die je moet blancheren, door vermalen pistachenootjes moet rollen en daarna in een oven moet roosteren.

Ik denk dan niet: wat een leuke vrouw op de foto, maar ik denk: 84 spruiten roosteren, dat is vreselijk! Je moet ze van Ottolenghi halverwege allemaal ‘even omdraaien zodat ze gelijkmatig bruin worden’. En dat doet niemand. Die spruiten gaan mislukken en daarna verdwijnt dat kookboek voorgoed in de kast.

Ik kijk ook graag naar de bovenkant van de boekenkast. Daar staan objecten die de bekende Nederlander cadeau heeft gekregen en te lelijk vindt om vol in het zicht te zetten. Een plastic buste van Laurel en Hardy. Een geurkaars. Een vaas in de vorm van een lava-explosie. Een pepermolen in de vorm van een honkbalknuppel. Een radio in de vorm van een oor.

Heel soms heb ik geluk. Dan staan de bekende Nederlanders precies zo dat ik vlak achter hen een stapel elpees zie. Toon mij jouw elpeehoezen en ik ken je leven. Wish you where here van Pink Floyd: gevoelig type dat ’s nachts zachtjes platen draait en huilt om alle gemiste kansen. Donna Summer: op zaterdagavond keihard Hot Stuff draaien en terugdenken aan de avonden dat je nog midden in een discotheek kon dansen, zonder dat iemand je herkende. Woman in love van Barbara Streisand: keihard meezingen, je haar los gooien en aan Peter denken. Je man heet Jacques.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden