Nico Beeld Ester Gebuis
NicoBeeld Ester Gebuis

Column

Nico: “Niet de foto’s van de soep ontroerden mij, maar de weg ernaartoe”

Hij woont samen met Tanja, heeft twee kinderen uit een vorige relatie en een heel eigen kijk op de wereld. Deze week vertelt Nico Dijkshoorn over het fotograferen van eten.

Ik weet niet precies wanneer ik de eerste foto maakte van mijn avondeten. Dat zou weleens in Griekenland kunnen zijn geweest. Ik was eenentwintig, had nog nooit een Griekse salade gezien en maakte een foto van mijn bord.

Ik liet al mijn foto’s dubbel afdrukken. Als iemand zei: “Nou nou, dat heb je mooi gefotografeerd, die tandeloze vrouw met veertien katten om haar voeten voor een blauwe deur in een wit huis”, dan kon ik zeggen: “Je mag hem houden.”

Mobieletelefoniegekte

Mijn moeder keek naar de foto van mijn Griekse salade. “Heb jij daar je eten zitten fotograferen?” Ik kon het niet ontkennen. Ze had het bewijs in haar hand. Ze liep naar de keuken en tijdens het koffiezetten riep ze: “Had je niet beter een mooie berg of een ravijn kunnen fotograferen? Dit is toch raar, je bord fotograferen?”

Gelukkig heeft mijn moeder alleen het eerste stukje van de mobieletelefoniegekte meegemaakt. Ik herinner mij onze laatste vakantie samen, in Spanje. Bijna onafgebroken probeerde ze haar moeder te bellen. Na elke mislukking zei ik: “Dat zit niet in je abonnement, mam.”

Duizenden foto's van eten

Het is jammer dat ze dood is, maar er is enige troost: ze heeft nooit hoeven kijken naar duizenden foto’s van borden vol met eten. Ik had haar moeten uitleggen dat Tanja en ik dat ook doen. Elke avond. Mijn kinderen ook. Daarna sturen we die foto’s naar elkaar en wachten we op de bekende vraag: “Oh, lekker! Wat is het?” Daarna leggen we uit wat we hebben gegeten.

Ik geef onmiddellijk toe dat er belangrijkere zaken zijn dan je avondeten fotograferen. Het is decadent Westers gedrag. Ik beken schuld, maar toch had ik door al dat fotograferen deze week een van de leukste dagen van het jaar.

De weg ernaartoe

Mijn dochter maakte zelf pho, een Vietnamese soep. Zelden zag ik een beter gedocumenteerd gerecht. Eerst de foto van haar boodschappentas vol met verse ingrediënten. Daarna een foto van haar aanrecht vol met pannen, snijplanken en messen. Daarna van elke bewerking een aparte foto. De bouillon en uiteindelijk na tientallen andere foto’s de soep in twee prachtige kommen.

Niet de soep zelf ontroerde mij, maar de weg ernaartoe. Ik zag het aan de foto’s: mijn dochter is gelukkig, rijdt in de zon op haar fiets door de stad, komt zingend thuis en maakt daarna foto’s van wat haar blij maakt: Vietnamese soep voor twee personen.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden