Nico Beeld Ester Gebuis
NicoBeeld Ester Gebuis

Column

Nico: “Niets is mooier dan samen met je kinderen een concert bezoeken”

Hij woont samen met Tanja, heeft twee kinderen uit een vorige relatie en een heel eigen kijk op de wereld. Deze week vertelt Nico Dijkshoorn over concerten.

De laatste tijd denk ik steeds vaker: waarom gingen mijn ouders nooit met mij naar een theater? Waarom zijn ze zelf nooit samen naar een concert geweest? Vooral dat laatste is onbegrijpelijk. Er werd bij ons thuis veel naar muziek geluisterd, dwars door de dagelijkse beslommeringen heen. Ik werd wakker gezongen door Van Morrison of door The Beatles. Mijn moeder zong in haar ochtendjas hard mee met The Bee Gees. Die klonken toen nog gewoon als mensen en niet als drie hondenfluitjes.

Gitaar

Niets is mooier dan samen met je kinderen een concert bezoeken. Ontelbare keren ben ik met mijn zoon en mijn dochter naar Paradiso, Amsterdam geweest en alles was prachtig. Het gedoe in de garderobe, een fijn plekje zoeken in de zaal, samen naar de instrumenten op het podium kijken. “Pap, daar links, die gitaar heb jij toch ook?” Het waren magische avonden. Met Tanja en mijn kinderen, naast elkaar in Carré, luisteren naar de stem en de gitaar van Sufjan Stevens is tot nu toe het hoogtepunt in mijn leven.

Het afscheid nemen, vlak na een concert. Ook zo heerlijk. Hoe ik mijn kinderen op de fiets naar hun eigen huis zie rijden. Bij mij weg, zoals het hoort. Elkaar de volgende dag bellen om te overleggen wat het mooiste liedje was. Dat hebben mijn ouders allemaal gemist.

Denkbeeldige accordeon

Tot 3 juli 1991. Die avond nam ik hen en mijn broers mee naar The Texas Tornados in Paradiso. Flaco Jiménez, de favoriete accordeonist van mijn vader, speelde in deze band. Tijdens verjaardagen werd er wild gedanst op zijn soloplaten. Mijn vader bespeelde, midden in de woonkamer, een denkbeeldige accordeon. De benen wijd, de buik naar voren. Wij moedigden hem aan.

Ik herinner mij elke minuut van die avond in Paradiso. Hoe mijn vader steeds in zijn baard wreef, omdat hij nerveus was. De kaartcontrole en hoe mijn moeder haar beide armen omhoog deed om zich te laten fouilleren. Hoe ze samen – hand in hand – om zich heen keken. Ze begrepen opeens dat Paradiso een kerk was geweest. Hoe het licht uitging en hoe de band begon te spelen en hoe mijn vader even snel opzij keek. Naar mij. Of ik het ook hoorde. Of ik het ook voelde.

Ja pap.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden