null Beeld Ester Gebuis
Beeld Ester Gebuis

Column

Nico: “Niets is zo oorverdovend stil als een huis zonder het geluid van je kinderen”

Hij woont samen met Tanja, heeft twee kinderen uit een vorige relatie en een heel eigen kijk op de wereld. Deze week vertelt Nico Dijkshoorn over de geluiden van zijn kinderen en zijn oude koelkast.

Na mijn scheiding huurde ik een jaar lang een gemeubileerde flat vlak bij mijn oude huis. Ik herinner me de eerste nacht dat ik alleen sliep. In mijn oude huis kende ik het geluid van de boom in de tuin. Ik hoorde ’s nachts onze buurman thuiskomen. Ik herkende het geluid van zijn deur. Als mijn ex-vrouw haar auto twintig meter van de deur parkeerde, zette ik het eten op tafel. Als onze vaatwasmachine een bepaald kort klikje liet horen, dan wist ik: nu gaat hij drogen, nog dertien minuten en dan is hij klaar.

Zingende koelkast

In mijn nieuwe flatje herkende ik niets. Het kraakte, piepte, ik hoorde stemmen in de verte en ik hoorde auto’s rijden op een weg die ik niet kende. Dat was allemaal nog wel te overzien, maar wat ik vreselijk miste was het geluid van mijn kinderen en mijn oude koelkast. Eerst die koelkast. De koelkast in mijn oude huis zong een Hongaars liedje uit 1976. Zo klonk het in ieder geval. We zaten televisie te kijken en dan begon hij opeens. Een hoog geluid en daarna een prachtig gezongen gebedsdienst in een vreemde taal. Ik wist dat het de motor van de koelkast was, maar ik maakte er een mens van.

Zo klonk het ook. We hadden zomaar, gratis en voor niets, een koelkast die af en toe zong als een vrouw. Soms zong ze ook ’s nachts. We lagen in bed en luisterden naar de koelkast.

Oorverdovend stil

Dan mijn kinderen. Niets is zo oorverdovend stil als een huis zonder het geluid van je dochter en je zoon. In mijn raar gemeubileerde nieuwe flatje begreep ik opeens dat zij jarenlang het huis hadden gevuld met heerlijke geluiden. Blote voeten op het zeil, het kraken van een trap en daarna mijn zoon die voor de zeventiende keer kwam vertellen dat hij naar het toilet was geweest. Het geluid van mijn dochter, die in haar kamertje haar eerste zelf gekochte cd opzette. Het geluid van schoolvakanties. Gegil, gehuil en gelach op doordeweekse dagen. Maar vooral de achteloze geluiden. Mijn dochter die thee zette. Mijn zoon die de beker te snel aan zijn mond zette.

Deze week sliep mijn zoon een paar dagen bij mij in Leiden. Ik zat boven te schrijven en hoorde hem ritselen. Hij probeerde zachtjes te doen. Het is een van de fijnste geluiden die ik de afgelopen tien jaar heb gehoord.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden