null Beeld

column

Nico: “Steeds maar weer voelde ik aan mijn rechterzak. Niks. Leeg…”

Nico Dijkshoorn

Nico en zijn portemonnee waren onafscheidelijk, tot het moment waarop hij hem kwijt raakte.

Ik voel al 52 jaar lang aan mijn broekzak. Zo kennen de mensen mij. “Ha, daar heb je Nico. Ja hoor, met een hand op zijn rechterbroekzak. Bang dat iemand zijn geld steelt.” En zo is het.

Portemonnee

Sinds ik voor mijn negende verjaardag van mijn moeder een portemonnee cadeau kreeg, voel ik aan mijn broek. Kijken of hij er nog zit. In al die jaren heb ik geleerd om heel geraffineerd met mijn vingers langs mijn rechterbroekzak te glijden. Ik voel de lichte bolling van mijn portemonnee. Ja, hij zit er nog. Dus nu kan ik nutteloze gebruiksvoorwerpen kopen, zoals een dunschiller die heel hard het woord KLAAR roept als de aardappel naakt is. Mijn moeder heeft wat aangericht met die portemonnee.

Ik leid een heerlijk leven. Ik wandel door de stad, schrijf een stukje, kijk een serie op de televisie en ik bestel nog een dunschiller. Dit keer een dunschiller die zegt dat mijn haar heel leuk zit. Ik heb een portemonnee, dus ik leef. Tot laatst.

Paniek

Ik was met Tanja naar de bioscoop geweest, we liepen naar buiten en daar ging ik alweer: even voelen. Niets. Daarna deed ik wat iedereen doet die zijn huissleutels kwijt is: 37 keer achter elkaar op dezelfde plek voelen of ze er inmiddels alweer zitten. Nee.

Steeds maar weer voelde ik aan mijn rechterzak. Niks. Leeg. Opeens drong het tot me door: ik was mijn portemonnee kwijt. Meteen kwam de zelfhaat. Het kwam allemaal door dat leuk doen van mij. O, meneer wist het allemaal zo goed. Ik kon niet eens zelfstandig een handdoek wassen. Daar kwam het door. Met die domme piepende lach van me. Dit was mijn straf. Ik had die film weer eens ongevraagd, heel zachtjes fluisterend, aan Tanja uit zitten leggen en dit kreeg je ervan. Al mijn pasjes weg. Nu moest ik dagenlang gaan telefoneren met onwillig bankpersoneel.

Verlossing

“Die moet binnen liggen”, zei Tanja. Ik liep terug naar de lege zaal. Ik wist bij benadering waar we ongeveer hadden gezeten. Daarna deed ik wat ik nooit eerder in een bioscoop deed: ik ging plat op mijn buik liggen, zag bergen kauwgom en… mijn portemonnee. De vreugde, de verlossing. Het gaat misschien wat ver, maar ik durf te zeggen dat ik nu weet wat een vrouw voelt vlak na de geboorte van haar kind. Kijken, zien dat alles goed is en dan hartverscheurend huilen. Voor altijd bij elkaar.

Nico Dijkshoorn woont samen met Tanja, heeft twee kinderen uit een vorige relatie en een heel eigen kijk op de wereld.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden