null Beeld

PREMIUMcolumn

Nico: “Wat werd het? Bloemetjes met bijtjes, abstracte vierkantjes of toch gouden strepen?”

Nico Dijkshoorn

Nico koopt een cadeau voor zijn vriendin, maar met welk inpakpapier pak je zo'n cadeau in?

In het allerliefste winkeltje van Leiden kocht ik twee koffiekopjes. Ik vind het fijn om van iets twee exemplaren te kopen. Dan zien de mensen dat ik niet alleen ben. Ze pakken de kopjes aan, vragen of ze die moeten inpakken en als ik dan ‘nee’ antwoord, weten ze dat ergens op deze wereld iemand bestaat die dat oudemannenhoofd van mij op de koop toe neemt en samen met mij koffie wil drinken.

Ik vertoon dat gedrag ook in andere winkels. Even een rondje zelfvertrouwen tanken. Ik koop een thee-eitje en zeg: ‘Het is voor mijn vriendin. Zelf drink ik geen thee.’ Het is allemaal heel kinderachtig. Boeken kopen, zelfde verhaal. Drie kookboeken op de balie leggen en dan zeggen: ‘Die over zelf kroketten maken is voor mijzelf, die andere twee zijn voor mijn vriendin.’ Ik zeg niet haar naam, want dan kunnen ze denken dat het een vage kennis is.

Maar ter zake. Die koffiekopjes moesten worden ingepakt en nu gebeurde er iets waarop ik niet was voorbereid. Het meisje achter de kassa vroeg welk papier ik wilde. Ze liet me drie rollen zien. Paniek. Ik had daar nog nooit over nagedacht, inpakpapier. Ik wist helemaal niet dat dat bij de opvoeding hoorde, iemand leren welk papier bij welk cadeau hoort. Dat had ik natuurlijk weer eens aan mijn ouders te danken. Van alles hebben ze me geleerd, maar allemaal zinloze dingen. Dat je een steen in de stortbak van een toilet kunt leggen zodat hij sneller volloopt. Dat je een ei, als je hem goed vasthoudt en een goede aanloop neemt, wel veertig meter ver kunt gooien. Hoe je aan een caravan kunt zien wat mensen graag eten.

Wat heb ik daaraan? Ze hadden me moeten leren hoe je inpakpapier kiest. Ik keek. Wat werd het? Bloemetjes met bijtjes eromheen, abstracte vierkantjes met gekleurde stippen of toch gouden strepen op een blauwe achtergrond? Ik aarzelde. Bij de bloemetjes en bijtjes zou mijn vriendin misschien denken dat ze een pot honing cadeau kreeg. Gouden strepen op blauw, dat vond ik op een of andere manier weer te veel ‘Jort Kelder koopt gezellig een luchtje’. Het werden de abstracte vierkantjes met gekleurde stippen.

Ik keek hoe mijn kopjes werden ingepakt. Helemaal uit het niets zei ik opeens: het is voor zomaar. De inpakster keek even op en glimlachte. Nu zou ze me nog leuker vinden.

Nico Dijkshoorn woont samen met Tanja, heeft twee kinderen uit een vorige relatie en een heel eigen kijk op de wereld.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden