null Beeld

Nico: “Ze vertelde haar broer dat ze twee bolletjes ijs mochten. Dat ontroerde me”

Nico Dijkshoorn

Hij woont samen met Tanja, heeft twee kinderen uit een vorige relatie en een heel eigen kijk op de wereld. Deze week vertelt Nico Dijkshoorn over een bezoekje aan de ijssalon samen met zijn twee kinderen.

Gisterenmiddag stond ik met mijn kinderen, allebei ouder dan 25 jaar, in een ijssalon. Ik zag hoe zij naar de verschillende bakken tuurden. Dit kende ik van vroeger: de doodsangst dat je de verkeerde smaak koos en dan je broer, die het je goed inwreef. “Hoezo citroen? Kijk, ik heb toffee-smaak met stukjes knalsuiker. Lekker joh! Zuur zeker, citroenijs?” Er was niets veranderd. Er hing nog steeds veel af van precies de juiste keuze.

Kees

Ik zag dat mijn zoon iets zocht in het segment ‘fris en toch lekker’ terwijl mijn dochter leek te gaan kiezen voor de iets robuustere smaken, met noten en stukjes koek er in. Het deed mij sterk denken aan een scène in een van de mooiste boeken ooit: Kees de jongen, van Theo Thijssen.

Dit is hoe ik mij dat fragment herinner. Kees mag een atlas kopen. Zijn vader is straatarm. Kees kiest een atlas met een slappe kaft, omdat die goedkoper is. Zijn vader koopt, omdat Kees zo lief is, de atlas met de harde kaft. Daarna volgt de innige omhelzing.

Twee bolletjes

Mijn dochter keek zenuwachtig om. Ze deed haar mond vlak naast mijn oor en vroeg: mogen we twee bolletjes? Ik knikte. Ik zag haar naar haar broer lopen. Ze ging hem vertellen dat ze twee bolletjes ijs mochten kiezen. Dat ontroerde mij enorm. Van het ene moment op het andere was ik weer hun vader en niet de man die aan tafel alweer dat verhaal vertelde over een legendarisch concert in Paradiso. “Een kaartje kostte nog niks, in die tijd!” Nee, ik was weer heel even een vader die beschikte over hun lot: heel zuinig moeten doen met 1 bolletje ijs. En dan maar hopen dat je de goede hebt óf twee bolletjes, zodat een eventueel teleurstellend eerste bolletje ruimschoots wordt goedgemaakt met de volgende smaak: kokosnoot met iets erin.

Ik zelf nam ook twee bolletjes. Voor de dwangmatige lezers onder u: sinaasappel en banaan. Daarna gingen we fijn wandelen met een ijsje in ons hand. Ik merkte dat ik anders ging lopen als iemand ons tegemoet kwam. Snel ging ik naast mijn kinderen wandelen. Ik hoopte dat de voorbijganger daar thuis over zou vertellen. “Ik liep net op straat, zag ik een man met twee volwassen kinderen een ijsje eten. Twee bolletjes. Dat zag er zo lief uit. Laten wij dat ook weer eens doen. In welke stad woont onze zoon nu?”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden