Nicole (46) verloor twee partners en twee kinderen: “Ik sta iedere dag stil bij kleine dingen die wél leuk zijn” Beeld Privébeeld Nicole
Nicole (46) verloor twee partners en twee kinderen: “Ik sta iedere dag stil bij kleine dingen die wél leuk zijn”Beeld Privébeeld Nicole

PREMIUMNicole verloor 2 partners en 2 kinderen

Nicole (46) verloor twee partners en twee kinderen: “Ik sta iedere dag stil bij kleine dingen die wél leuk zijn”

Twee kinderen en twee partners verliezen: het is de absurde nachtmerrie waarin Nicole (46) belandde. Voorzichtig durft ze weer in het leven te geloven. “Maar ik denk nog vaak: het kan niet lang meer goed gaan.”

Eva BredaPrivébeeld Nicole

“Een paar dagen na het overlijden van mijn tweede man Loek, haalde ik mijn 5-jarige dochter op bij een vriendinnetje. Ik durfde amper te geloven dat ik ooit weer zou kunnen genieten. Maar onderweg naar huis begon mijn dochter vrolijk te huppelen. Zo eenvoudig kan het dus zijn, dacht ik ineens. Verdrietig zijn, maar daarnaast huppelend door het leven gaan. Op dat moment realiseerde ik me dat ook ik moest leren om die dingen naast elkaar te laten bestaan om door te kunnen met mijn leven. Ik moest wel. Voor mezelf en voor mijn kinderen.

Onze dochter was helemaal blauw

In mijn leven heb ik twee kinderen en twee partners verloren. ‘Het is misschien normaal voor je geworden’, zeiden sommigen na het zoveelste overlijden. Maar verdriet, rouw en verlies is keer op keer het ergste wat er is, dat went nooit. De eerste klap kwam toen ik 25 jaar was. Mijn man Gert Jan en ik kregen eerst een zoon, daarna een dochter. Ze was zes maanden toen mijn man het plotseling op een gillen zette terwijl hij haar uit bed haalde. Het geluid ging door merg en been. ‘Ze is helemaal blauw’, zei hij. ‘Ze moet naar het ziekenhuis!’ In paniek stormde ik naar ons kind toe, om daar een levenloos baby’tje van zes maanden aan te treffen. Ik zag meteen dat het ziekenhuis geen zin meer had.

Ze vonden me een overbezorgde moeder

Ik huilde iedere dag. Maar ik herinner me vooral dat ik vond dat ik sterk moest blijven. Ik had nog een kind om voor te zorgen! Daarbij had Gert Jan een rots nodig. Hij droeg het ergste trauma mee omdat hij onze dochter had gevonden. Een verhuizing naar een nieuwe buurt zou ons een nieuwe start geven. We kregen na onze eerste zoon en overleden dochter nog drie kinderen en waren gelukkig. Maar de angst en het schuldgevoel bleven me achtervolgen. De weken voor de dood van onze dochter was ik talloze keren bij de dokter geweest omdat ze veel huilde en amper ontlasting had. Dokters vonden me een overbezorgde moeder. Maar wat was er gebeurd als ik me niet had laten wegsturen?

Wakker worden naast een overleden man

Toen Gert Jan pijn op zijn borst kreeg en vermoeid was, gingen we weer naar de huisarts. Ook nu was er zogenaamd niets aan de hand. Vermoeidheid, stress, hyperventilatie. De hartinfarcten in Gert Jans familie werden genegeerd. Op vrijdagavond smeekte ik de huisarts nog om een onderzoek. Toen hij de volgende ochtend terugbelde voor een vervolgafspraak, was het al te laat. Die ochtend werd ik wakker van Gert Jans wekker. Wat is dit voor geintje?, dacht ik, waarom zet hij hem niet uit? Ik wilde hem een duwtje geven, maar toen ik me omdraaide, zag ik dat zijn lijf was bedekt met blauwe puntjes. Hij was allang overleden.

En toen bleek ik zwanger

Woede, onrecht, verdriet, schuldgevoel, gemis. Het was te groot om toe te laten. Net als die keer daarvoor schoot ik in een overlevingsstand. Ik had vier kinderen om voor te zorgen! En toen bleek ik zwanger, vier weken na Gert Jans overlijden. Gek genoeg was dat helemaal niet eng: ik droeg toch nog een stukje van mijn grote liefde bij me. Het haalde de scherpe randjes van het verdriet, tot na 20 weken zwangerschap de volgende klap kwam. ‘Als dit kindje überhaupt overleeft tot de bevalling, komt het ter wereld als een kasplantje’, vertelde de arts me bij een controle. Het is maar goed dat er tralies voor de ramen zitten, dacht ik terwijl ik naar buiten staarde, anders zou ik nu springen. Een paar dagen later kwam ik thuis in een ingerichte babykamer met een lege buik.

Sloeg mensen boos van me af

Ik duwde iedereen van me af die maar dichtbij probeerde te komen... Vrienden, familie, buren. Bij het overlijden van Gert Jan en ons eerste kindje hadden ze zo veel voor ons gedaan. Oppassen, eten brengen, mijn buurvrouw was zelfs iedere avond bij ons thuis geweest omdat ze vermoedde dat ik de avonden stil en moeilijk vond. Dat klopte. Soms dacht ik wel: gaat ze ooit nog eens naar huis? Maar achteraf ben ik blij dat ik die periode niet alleen heb moeten doormaken. Nu voelde ik me schuldig. Ik kon niet nóg meer van mijn omgeving vragen. Ik sloeg mensen boos van me af.

Een nieuwe liefde, maar toen...

Loek, een vriend die ik via via kende, was de enige die me, ondanks mijn afwijzingen, dagelijks bleef bezoeken. Hij was de enige die tegen me in durfde te gaan en door mijn muur heen brak. Wat hij zag was een gebroken vrouw die voor de buitenwereld de schijn ophield dat alles wel ging. Vanbinnen was ik alleen, verdrietig en bang. Bang om weer iemand te verliezen. Zeker toen ik gevoelens voor Loek ontwikkelde. De pijn die ik voelde na het verlies van Gert Jan wilde ik nooit meer voelen. Toch liet ik Loek stukje bij beetje dichterbij. Ik heb me nooit helemaal zo kunnen geven zoals ik bij Gert Jan deed, maar na een jaar kregen we een relatie en een paar jaar later zijn we getrouwd en kregen we twee kinderen.

Loek gaf me het vertrouwen dat het leven toch nog goed kwam. Maar - je raadt het bijna al - hij werd ziek. Moe, vooral. En toen er in 2019 hoge ontstekingswaardes in zijn bloed werden aangetroffen, was het al te laat. De stafylokokkenbacterie had hem in zijn greep. In een week tijd viel hij 20 kilo af en nog geen week later, na tien jaar liefde, blies hij zijn laatste adem uit. Hij werd slechts 62 jaar.

Op de automatische piloot

Ik kan er nu goed over praten, maar zoiets is niet te bevatten. Weer bleef ik op de automatische piloot werken en het gezin draaiende houden, maar ik sliep amper. Op het werk was ik een schim van mezelf. Toch vond ik stoppen met werken geen optie. Ík was toch niet dood, ík was toch niet ziek? Het was de bedrijfsarts in november mijn ogen opende door te zeggen: ‘Nicole, hoe lang denk je dit nog vol te houden?’

Het vertrouwen is weg

Ik zit nu een paar maanden thuis en kan voor het eerst zeggen dat ik mezelf weer een beetje heb gevonden. Ik heb gehuild, gerouwd, geslapen. Maar de littekens van wat ik de afgelopen jaren op mijn bordje heb gekregen, zijn altijd aanwezig. Het kan niet lang goed meer gaan, denk ik vaak. Het heeft tijd nodig voordat ik durf te vertrouwen dat het geluk nu eens wél aan mijn zijde is.

Oefenen met genieten

Ik oefen daarmee. Die dag dat ik mijn dochter zag huppelen, realiseerde ik me dat ik actief moest proberen om positief te blijven, anders ga ik ten onder. Mijn kinderen slepen me door het leven. Zonder hen was ik allang gevlucht naar een plek waar niemand me kent, of was ik er niet meer geweest. Daarnaast besloot ik iedere dag bewust stil te staan bij kleine dingen die leuk zijn. Want al waren ze soms moeilijk te vinden tussen al het verdriet, er was altijd wel íets moois te bedenken. Dat het eten lekker was, dat de zon scheen, of die keer dat mijn dochter zei: ‘Mama, het is eigenlijk helemaal niet zo erg om alleen maar met jou te wonen.’ Het zijn kleine oppeppertjes die ik mezelf geef als ik verdrietig ben, soms wel meerdere keren per dag.

Soms heb ik het gevoel dat ik me moet verantwoorden voor het feit dat ik weer een nieuwe relatie en toekomstplannen heb. Maar ik moet niet vergeten dat ik mág genieten, dat ik mág doorgaan met mijn leven. Het is het enige wat me de afgelopen jaren op de been heeft gehouden: doorgaan en blijven genieten van al het moois dat ik nog heb.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden