Niemand weet... dat ik onze kitten in de wasmachine heb meegewassen Beeld Getty Images/iStockphoto
Niemand weet... dat ik onze kitten in de wasmachine heb meegewassenBeeld Getty Images/iStockphoto

PREMIUM

Niemand weet ...dat ik onze kitten in de wasmachine heb meegewassen

Iedere week deelt een lezeres een geheim met ons. Deze week Marja (50) die per ongeluk haar kitten meewaste. “Ik zal het nooit vergeten: die pootjes en dat koppie achter het glas...”

Germaine van AstGetty Images/iStockphoto

Marja (50): “Vier kittens had onze lapjeskat Lola ter wereld gebracht. Drie poesjes leken exact op hun moeder, de vierde was een rood katertje. Een boefje, bleek later. Hij was de eerste die uit de ‘kraamdoos’ klom en de eerste die in de gordijnen hing. De katjes waren gewild: ze hadden al snel een onderkomen waar ze na zestien weken naartoe mochten. Boefje was beloofd aan het vriendinnetje van mijn toen dertienjarige dochter Lisa. Tot haar grote vreugde, want nu zou ze de favoriete fur baby altijd kunnen opzoeken.

Dat koppie achter het glas

Het was maandagochtend, mijn thuiswerkdag. Tijdens het bellen met een collega stopte ik nog een wollen trui bij de overige was en zette de machine op een kort opfrisprogramma. Na twintig minuten was-ie klaar en omdat het wollen truitjes waren, wilde ik ze gelijk op een handdoek drogen. Ik zal het nooit vergeten: die pootjes en dat koppie achter het glas... Ik had Boefje meegewassen! Van schrik drukte ik eerst de verkeerde knoppen in om de deur te openen, waardoor de wasmachine opnieuw dreigde te gaan draaien. Ik was in totale paniek.

Naar de dierenarts

Het katje was helemaal versuft en slap, maar ademde nog. Ik kon wel janken, wat was dit erg. Ik heb hem in een handdoek gerold en ben naar de dierenarts geracet. Die legde Boefje meteen onder de warmtelamp. Hij kreeg extra zuurstof en antibiotica toegediend en een kalmeringsmiddel, zodat hij de komende uren goed kon bijkomen. ‘Als het geen wiegend wolwasje was geweest, had hij het waarschijnlijk niet gered,’ zei de dierenarts. ‘Leg hem straks maar in een doosje op de verwarming.’ Van de zenuwen vroeg ik bij het weggaan semi-grappig of dierenartsen ook geheimhoudingsplicht hebben, maar eigenlijk was het een serieuze vraag. Dit zou ik mijn puberdochter nooit durven vertellen. Ik, die haar altijd toespreek dat ze moet nadenken bij wat ze doet. Toen Lisa uit school kwam en vroeg waarom Boefje op de verwarming lag, loog ik dat de kittens buiten aan het spelen waren en Boefje in de sloot was gevallen. ‘Hij ruikt wel lekker’, zei ze. Ik antwoordde dat ik hem een beetje had gewassen. En dat was niet gelogen.

Boefje bleef ziek

Boefje knapte godzijdank op, werd weer speels en had alleen wat last van diarree. Dat vertelde ik ook aan Lisa’s vriendinnetje Eva en haar moeder, toen ze hem een week later kwamen ophalen. Mijn dochter ging vanaf dat moment elke dag na schooltijd met Eva mee om Boefje te zien. ‘Hij heeft nog steeds diarree en ook wat andere klachten’, zei ze op een dag. ‘Ze zijn nu met hem naar de dierenarts.’ ‘O, jee’, reageerde ik oprecht geschrokken, ‘hebben ze dezelfde als wij?’ Dat was niet het geval. Ik was opgelucht dat het wasmachine-verhaal nu niet naar buiten zou komen. Voor Boefje was het wellicht beter als de dierenarts de oorzaak van de klachten had geweten, maar ik durfde het nu niet meer vertellen. Niet aan de meiden en niet aan Eva’s moeder. Wat zou zij ervan vinden als ik achteraf opbiecht dat hun kat in de wasmachine heeft meegedraaid?

Ze moesten hem laten inslapen

Boefje heeft nog twee weken geleefd. Hij raakte steeds meer verzwakt, had chronische diarree en wilde nauwelijks eten of drinken. Op aanraden van de dierenarts hebben ze hem laten inslapen. Lisa heeft dagen op haar kamertje zitten huilen. Afschuwelijk. Het is nu drie jaar geleden en altijd als ik Eva’s moeder in de stad tegenkom, flitst Boefje door mijn hoofd. En hoeveel verdriet en geld mijn onoplettendheid heeft gekost. We hebben nog één keer een nestje gehad, daarna heb ik Lola laten steriliseren. Het waren twee rode katertjes en een mini-Lola. Eén katertje was voor Eva, de andere twee hebben wij gehouden. Eigenlijk vind ik drie katten te veel, maar uit schuldgevoel heb ik ja gezegd tegen Lisa. Op de wasmachine heb ik een sticker geplakt: denk om de katten! ‘Uit voorzorg’, zei ik tegen mijn dochter, ‘het schijnt dat ze daar graag een dutje doen en we willen ze niet mee wassen.’ Ze vindt het maar raar. Ik niet.”

Iedere dinsdag vind je een nieuwe ‘Niemand weet...’ op Libelle.nl. Wil je zelf graag je geheimen delen? Dan kun je een e-mailtje sturen naar redactie@libelle.nl t.a.v. ‘Niemand weet...’

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden