Niemand weet... dat ik spijt heb van mijn dochter Beeld Getty Images
Niemand weet... dat ik spijt heb van mijn dochterBeeld Getty Images

PREMIUM

Niemand weet... dat ik spijt heb van mijn dochter

Iedere week deelt een lezeres een geheim met ons. Deze week Ilona (32) die spijt heeft van haar kind. “Zij was de reden dat ik mezelf was kwijtgeraakt, ik continu doodmoe was en mijn relatie routine werd.”

Cathelijne BeijnGetty Images

“Het dieptepunt kwam toen Jayden anderhalfjaar oud was. Op een ochtend hadden we met z’n drieën ontbeten, vertrok Martijn naar kantoor en begonnen Jayden en ik aan de dag. Maar tijdens het aankleden wilde Jayden niet meewerken. Op de commode kreeg ik haar armpjes onmogelijk in haar truitje gewurmd en bleef ze naar me trappen. Na een paar minuten krijste ze zo hard dat ze rood aanliep. Ik gaf het op en zakte moedeloos op de grond. Ik keek om me heen en zat tussen kleertjes, een poepluier, babydoekjes en speelgoed, terwijl mijn dochter huilend op de commode zat. Haar schoudertjes schokten, ze was net zo radeloos als ik. Ik kon het niet meer, moeder zijn. Ik sloot mijn ogen en wenste dat Jayden zou oplossen in het niets, zodat het stil was om me heen. Ik wilde alleen zijn en in bad liggen, of uren een serie kijken in bed en een glas wijn drinken wanneer ik daar zin in had. Even geen kind, even geen gezin. Gewoon weer alles zoals het was voordat zij kwam.

Steeds hetzelfde ritueel

Ik schrok wakker uit mijn gedachten. Hoe kon ik dit denken over het kleine meisje dat daar snikkend tegen de muur zat? Ik stond op en probeerde het opnieuw. Maar het leek of er een knop was ingedrukt. Ik wilde en ik kon niet meer. De rest van de dag werkte ik routineus af. Boodschappen doen, eten, spelen, een slaapje, naar de speeltuin, koken en onze dochter op bed leggen. Elke dag was hetzelfde en ik had er genoeg van. Het leek me allemaal zo leuk, fulltime moeder zijn. Wij wilden geen ouders worden die de zorg van hun kind aan anderen overlaten. Dus zegde ik mijn baan op en beloofde de perfecte moeder voor Jayden te zijn. Maar het lukte niet; ik was eenzaam en leeg. De sprankelende, energieke Ilona die ik was bleek nergens meer te bekennen.

Zij was de schuld

De gedachte dat ik mezelf volledig was kwijtgeraakt liet me sinds die middag niet meer los. Vanaf nu was ik alleen nog de moeder van Jayden en stond mijn leven in het teken van haar. Maar wilde ik dat wel? Ik had toch ook een eigen leven? Een leven waarin ik reisde, uit eten ging, spontaan uitstapjes maakte en uren met Martijn in bed bleef luieren? Door Jayden was dat allemaal voorgoed voorbij. Als een deken vielen steeds meer donkere gedachtes over me heen. Ik voelde plotseling afkeer naar mijn dochter. Zij was de reden dat ik mezelf was kwijtgeraakt, ik continu doodmoe was en mijn relatie met Martijn routine werd.

Een goed gesprek

Overdag nam ik niet meer de moeite om me op te maken. Ik liep dagen in dezelfde kleding en keek tv als Jayden sliep. Martijn zat op kantoor en merkte niets. De koelkast was gevuld, het huis was schoon en ’s avonds stond er eten op tafel. Voor ons gezin was ik de perfecte vrouw en moeder. Maar van binnen was ik geknakt. Ik speelde minder met Jayden en verzorgde haar op de automatische piloot. Mijn schoonmoeder zag het gelukkig wél. Tijdens een onverwacht bezoekje schrok ze van mijn uitgebluste blik. Jayden lag boven en werd wakker uit haar slaapje. Ze huilde, maar ik hoorde het niet. Huilen werd schreeuwen, tot mijn schoonmoeder ingreep en haar zonder iets te zeggen uit bed haalde. Ik dronk mijn thee en glimlachte dankbaar. ‘Het gaat niet goed hè?’, vroeg ze, en pakte mijn hand. Met horten en stoten vertelde ik hoe eenzaam ik was. En over de verwarrende gedachten ik had. Voor het eerst in lange tijd voelde ik me gehoord en gezien.

Leren loslaten

Mijn schoonmoeder kwam meteen in actie. Ze stond erop dat ik met Martijn praatte en paste voorlopig drie ochtenden per week op Jayden. Ik hoefde geen perfecte vrouw te zijn; het werd tijd dat ik voor mezelf zou kiezen. Dat kon ook mét Jayden, verzekerde ze me. We zijn nu een jaar verder, maar ik ben er nog niet. Martijn weigert nog steeds opvang voor Jayden en ik wil mijn schoonmoeder niet te veel belasten. Af en toe denk ik nog: waar ben ik aan begonnen? Het perfecte plaatje is niet voor mij weggelegd, hoe hard ik het ook probeer. Ik vind het moederschap zwaar maar kan Jayden niet de schuld geven dat dingen niet gaan zoals ik had gehoopt. Stap voor stap gaat het beter en leer ik dat perfecte plaatje los te laten. Misschien ga ik binnenkort weer werken. Tot die tijd ga ik genieten van wat er wél is.”

NIEMAND WEET...: OOK ZOIETS MEEGEMAAKT?

Heb jij ook een geheim dat niemand van je weet? Vertel het ons door onderstaand formulier in te vullen en misschien verschijnt het verhaal binnenkort op Libelle.nl. We vragen je om je verhaal zo uitgebreid mogelijk te vertellen. Het mag uiteraard anoniem.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden