Niemand weet… dat ik teleurgesteld was omdat ik een meisje kreeg Beeld Getty Images/Cavan Images RF
Niemand weet… dat ik teleurgesteld was omdat ik een meisje kreegBeeld Getty Images/Cavan Images RF

PREMIUM

Niemand weet… dat ik teleurgesteld was omdat ik een meisje kreeg

Iedere week deelt een lezeres een geheim met ons. Deze week Aymay (38), die teleurgesteld was toen bleek dat ze zwanger was van een meisje. “Mijn man juichte. Ik dacht alleen maar: o ja, dat kan óók nog.”

Eva BredaGetty Images/Cavan Images RF

“Je moet gewoon blij zijn. Gewoon blij zijn dat het kindje dat in je buik groeit groeit. Dat het is gelukt. Dat het gezond is. Ongeacht het geslacht. Omdat mijn man en ik zwanger werden na een fertiliteitstraject, voelde ik die druk extra sterk. Ik mócht niet teleurgesteld zijn. En toch, toen de verloskunde tijdens de geslachtsecho stralend vertelde dat we een meisje kregen, bleef het stil in me.

Mijn zoon voelde wel als míjn kindje

Toen ik mijn zoontje kreeg, was dat wel anders. Zwanger zijn vond ik niet per se leuk. Ik was continu ziek, terwijl iedereen maar zei dat ik ‘moest genieten’. Maar de zoon in mijn buik voelde wel als míjn kindje. Ik had nooit nagedacht of ik een jongen of een meisje wilde, maar toen ik hoorde dat ik een jongen kreeg, was het meteen goed. Als ik ’s avonds in bed lag en mijn handen om mijn buik sloot, voelde ik dat hij er was. Dan lagen we echt even met z’n tweeën.

Teleurgesteld toen ik zwanger was van een meisje

De tweede zwangerschap was veel zwaarder. Ik voelde me nog beroerder en werd heel somber. Mijn man hoopte dat ik me beter zou voelen als ik iets had om naar uit te kijken. Als we het geslacht wisten, kon ik kleertjes gaan kopen, de kamer optuigen en me misschien meer gaan verheugen op ons tweede kindje. ‘Een meisje!’, riep hij gelukzalig toen we het nieuws te horen kregen. Hij sprong op en aaide over mijn arm. Pas toen realiseerde ik me dat dat óók een optie was: een meisje. Op de een of andere manier had ik er nooit bij stilgestaan. Onze zoon Lasse was zo’n geweldig kind en ik zo’n goede moeder voor een jongen. Ik zag al helemaal voor me hoe Lasse met zijn jongere broertje zou spelen in de tuin. Wat moest ik met een meisje? Ik weet nog precies wat ik zei toen al die gedachten gingen liggen: ‘Een meisje. Oké? Een meisje. Oké.’

Een koningskoppel!

Het lukte me om enthousiast over te komen toen we onze omgeving vertelden dat we een dochter kregen. Ik wist mijn teleurstelling te maskeren met verrassing. ‘Wat wil je nog meer? Een koningskoppel!’, reageerde iedereen. Ik lachte, maar ik voelde het niet. Ik had helemaal geen zin om jurkjes en haarspeldjes te kopen. Ik verheugde me helemaal niet meer op de komst van dit kindje. Als ik mijn handen op mijn buik legde, voelde het niet alsof ze daar was, alsof ze van mij was. Ik wilde haar er zo snel mogelijk uit hebben.

Waarom was ik zo teleurgesteld?

Vaak heb ik me afgevraagd waar mijn teleurstelling vandaan kwam, maar lang wist ik het niet. Ik durfde het ook met niemand te bespreken. Wat als ze zouden denken dat ik een slechte moeder was? Dat ik niet van dit kind hield? Soms benoemde ik subtiel dat ik het ‘wel spannend’ vond om een meisje te krijgen, maar niemand ging erop in. Toen Edith geboren was en op mijn borst lag, lukte het me wel om verbinding met haar te voelen. Ik wil niet zeggen dat het allemaal goed was, maar ik voelde dat ze mijn kind was.

Pas toen Edith opgroeide, realiseerde ik me waar mijn teleurstelling vandaan kwam. Als haar broertje alleen met haar speelde, als mijn man haar wilde verschonen, als ze even uit mijn zicht was, was ik doodsbang dat haar iets overkwam. En ineens klikte het in mijn hoofd: mijn misbruikverleden speelt hier parten. Ik heb als jong meisje aan den lijve ondervonden dat de wereld niet altijd veilig is voor vrouwen. Dat ik nu zelf een vrouw op de wereld zette, voelde zo kwetsbaar. Dáárom had ik liever een jongen gehad. Het voelde makkelijker, minder eng en een stuk minder confronterend. Edith groeide op tot een pittig meisje met een grote mond, dat graag alles zelf wilde doen. Ze had mij niet nodig om haar te beschermen. Het maakte me doodsbang, maar ook jaloers. Boos zelfs. Met haar mondigheid en onbevangenheid liet ze me alles zien wat mij als klein meisje door het misbruik was ontnomen. Waarom zíj wel?

Het was makkelijker geweest als ze een jongen was

Edith is inmiddels 8 jaar. Met therapie probeer ik mijn misbruikverleden te verwerken en het lukt me steeds beter om ook een goede meisjesmoeder te zijn. Over mijn worstelingen praat ik met bijna niemand. Hoe leg je uit dat je teleurgesteld bent omdat je een meisje hebt gekregen? Mensen denken al gauw dat ik niet van haar houd. Dat is onzin. Edith is het leukste meisje ter wereld en ik kan haar niet meer wegdenken uit mijn leven. Maar ik kan niet ontkennen dat ik nog vaak denk hoeveel makkelijker het allemaal was geweest als ze een jongetje was.”

NIEMAND WEET...: OOK ZOIETS MEEGEMAAKT?

Heb jij ook zo’n verhaal? Vertel ons jouw verhaal dat (bijna) niemand weet door onderstaand formulier in te vullen en wie weet verschijnt het verhaal binnenkort op Libelle.nl. We vragen je om het verhaal zo uitgebreid mogelijk te vertellen. Het mag uiteraard anoniem.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden