null Beeld Stocksy
Beeld Stocksy

“Nu we elkaar vrijheid geven, hebben we nooit meer ruzie”

Inez (52) is zestien jaar samen met Joost, waarvan tien jaar getrouwd. Sinds drie jaar hebben ze allebei een partner naast hun relatie.

bijzondere relaties

“In de beginjaren gaf ik onze relatie een tien. Ik had Joost, een gevoelige man, een kunstenaar, leren kennen toen ik begin dertig was. Ik was nog niet zo lang gescheiden en had twee kleine kinderen. Met Joost ging alles soepel. We werden gemakkelijk opgenomen in elkaars vriendengroep en konden over alles praten. Als de kinderen op bed lagen, dronken we samen tot diep in de nacht rode wijn. We hadden een symbiotische relatie, deden alles samen. Toen Joost me ten huwelijk vroeg, dacht ik: waarom ook niet? We vierden een prachtig feest met al onze vrienden en voelden ons echt een gezin. Ik was gelukkig. Toch ontstonden na een tijdje irritaties, soms hadden we dagenlange ruzies over van alles en nog wat. Ik denk dat het kwam doordat we ons aan het losmaken waren uit die symbiose. Het was tijd om ons eigen pad te bewandelen. Het ging uit en weer aan, uit en weer aan. Vrienden werden in die periode gek van ons: ‘Ga dan gewoon uit elkaar!’, riepen ze weleens. Toch bleef ik altijd het gevoel houden: Joost is mijn man. Ondanks alles waren we nog steeds gek op elkaar.”

Straalverliefd

“Toen het weer een periode uit was, had Joost een andere vrouw leren kennen, Anna. Daar was hij open over geweest, maar ik vond het niet leuk. Het maakte me onzeker, helemaal toen ik ontdekte dat ze nog weleens appten toen wij weer bij elkaar waren. Gelukkig konden we er goed over praten. Joost respecteerde mijn grens en stopte het contact met Anna. Maar ik merkte gewoon dat hij nog wat uit te zoeken had met deze vrouw. Op een dag kreeg ik een inzicht: ik reageerde vanuit angst. De angst om verlaten te worden, de angst dat hij haar leuker zou vinden… Maar wat als ik hem nou eens wél de ruimte zou geven? Wat als ik het hem zou gunnen de leukste, liefste versie van zichzelf te zijn? Ik voelde opeens dat ik nergens bang voor hoefde te zijn, dat inzicht was er gewoon ineens. Vanaf dat moment heb ik nooit meer jaloezie gevoeld. We spraken af dat ook ik de ruimte zou krijgen om eens met anderen te daten, want ik vond dat het wel in balans moest zijn. En, eerlijk is eerlijk, mij leek het ook fijn om weer verliefd te zijn en begeerd te worden.
Kristiaan was al jaren mijn beste vriend. Ik pestte hem altijd een beetje met zijn ‘harem’, zoals ik het noemde. Hij had verschillende vrouwen met wie hij het bed deelde en was daar heel open in. Ik vond dat leuk, die levensstijl paste bij hem. En toen ineens, ongeveer drie maanden na het gesprek met Joost, zaten we te zoenen. In eerste instantie deed ik er lacherig over, maar al snel werd ik straalverliefd op Kristiaan. En hij op mij. Enerzijds was het heerlijk om verliefd te zijn, anderzijds betekende dit het begin van een zwaar jaar met Joost. Hij gunde het mij, maar hij vond het ook bedreigend. We zijn altijd met elkaar blijven praten, gingen in therapie en kwamen tot de conclusie dat we noch elkaar, noch onze andere liefdes wilden opgeven.”

null Beeld

Dansen in de kamer

“Inmiddels zijn we drie jaar verder en hebben we een goede modus gevonden. Om de week ga ik een weekend naar Kristiaan, die aan de andere kant van het land woont. Dan komt Anna in ons huis om samen met Joost te zijn. De weekends bij Kristiaan zijn heerlijk. Hij brengt me in contact met mijn lichte kant. We hebben veel plezier en dansen vaak samen, gewoon in de woonkamer. Bij hem ben ik misschien wel de meest authentieke versie van mezelf. Toch denk ik er nooit aan om mijn boeltje te pakken en bij Kristiaan te gaan wonen. Ten eerste wil híj dat niet, daar is-ie veel te autonoom voor – al ben ik sinds corona de enige overgeblevene uit zijn harem. Ten tweede wil ík dat niet, omdat ik nog steeds veel waarde hecht aan alles wat ik met Joost deel. Ik bewonder zijn wijze kijk op de wereld en we delen natuurlijk een heel netwerk van vrienden en familie samen. Het gaat goed tussen ons, we hebben eigenlijk nooit meer ruzie of gedoe. Toch zit er ook een verdrietig kantje aan. Joost en ik hebben nog nauwelijks seks. Soms vind ik het jammer dat we dat allebei met een ander, maar niet meer met elkaar delen.

Onze relatievorm is niet geheim. Vrienden weten ervan. Negatieve reacties krijgen we eigenlijk niet. Wel valt op dat het iets met mensen zelf doet, het laat ze altijd ook nadenken over hun eigen relatie. Op een gegeven moment heb ik het ook de kinderen verteld, die inmiddels begin twintig zijn. Ik moest toch een verklaring hebben voor het feit dat ik elke veertien dagen naar Haarlem afreis. Zij vinden het niet oké, dat raakt me wel. Ik wil graag iedereen tevreden stellen. Aan de andere kant denk ik: zij zijn volwassen en dit is wel míjn leven. Het zij zo. De enige die ik wil beschermen, is mijn moeder van negentig. Haar heb ik niks verteld, dat ga ik haar niet aandoen. Ze zou er niks van begrijpen.”

Dankbaar

“De basis van alles is liefde. Met de woorden ‘minnaar’ en ‘minnares’ zou ik Kristiaan en Anna tekortdoen; ze zijn beiden volwaardige liefdes. Ik ben dankbaar voor Anna, omdat ik weet dat ze net zo veel van Joost houdt als ik. Ik zie haar nooit, maar we hebben weleens appcontact. Andersom voel ik mezelf ook door twee mannen gedragen. Door hen beiden ben ik een levendige, sprankelende versie van mezelf. Pas toen ik de angst losliet, kon ik echt vrij zijn.”

  • Inez, Joost, Kristiaan en Anna heten in werkelijkheid anders.
Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden