Maksym, Viktoria en Bogdan zijn herenigd met hun hondjes Archi en Buddy (rechts). Het Oekraïense gezin heeft een huis gevonden in Vlissingen.  Beeld Dirk-Jan Gjeltema
Maksym, Viktoria en Bogdan zijn herenigd met hun hondjes Archi en Buddy (rechts). Het Oekraïense gezin heeft een huis gevonden in Vlissingen.Beeld Dirk-Jan Gjeltema

PREMIUM

Oekraïens gezin eindelijk herenigd met hun hondjes: “Een onbeschrijflijk gevoel”

Eindelijk. Eindelijk hebben Viktoria, Maksym en hun zoon Bogdan (6) een plek voor zichzelf, samen met hun hondjes. Het Oekraïense gezin heeft een huis gevonden in Vlissingen.

Cornelleke BlokDirk-Jan Gjeltema

Maksym (34) en Viktoria (31) en hun zoontje Bogdan (6) en Yuri (35), Maria (24) en hun zoontje Timor (11 maanden) ontvluchtten de oorlog in hun thuisland Oekraïne, en vonden onderdak in Zeeland.

Archi en Buddy springen door de woonkamer in Vlissingen. Al dagen knuffelen Viktoria, Maksym en Bogdan zich suf met de Yorkshire terriërs. “Ze zijn zó enthousiast dat we weer samen zijn. En wij ook. Het is een onbeschrijflijk gevoel,” zegt Viktoria. “Toen we de sleutel van het huis kregen, zijn we ze meteen gaan halen.” Maksym knikt. “Die hondjes hebben zó veel moeten doorstaan.”

Archi en Buddy woonden al een tijdje in een dierenpension in Axel. Toen hun baasjes eind februari uit Oekraïne naar Nederland vluchtten, konden ze niet mee. De moeder en oma van Viktoria zorgden voor de hondjes, en namen ze later mee tijdens een dagenlange busrit naar Polen. Maksym en Viktoria haalden ze daar begin juli op, maar moesten ze weer achterlaten. In hun kleine appartement bij de alpacaboerderij van Jacco en Mara Houmes-Vlaander in Aagtekerke was geen ruimte voor Archi en Buddy.

Eindelijk weer samen

“We reden elke twee dagen naar Axel om ze te knuffelen,” vertelt Viktoria. “De eerste keren blaften ze enorm hard, omdat ze steeds bang waren dat we niet terug zouden komen.” Maksym: “Nu zijn ze rustiger. We zijn eindelijk weer samen als gezin, zoals het voorheen was.”

Enkele weken geleden verhuisde het gezin naar een huurhuis in Vlissingen. Ze vonden hun gemeubileerde onderkomen via een makelaar. “We zijn er zo blij mee”, zegt Maksym. “We hebben onze privacy terug. Dat geeft rust.” Ze zijn ontzettend dankbaar dat ze op de camping in Aagtekerke mochten verblijven. “Maar we voelden ons daar altijd te gast. Nu kunnen we een normaal leven leiden.”

Het gezin is van plan om een toekomst op te bouwen in Nederland. “We hopen en bidden al maanden dat de oorlog in Oekraïne stopt. Maar de hoop dat dat in de nabije toekomst gebeurt, verdwijnt langzaam. Onze zoon is het belangrijkst. We kunnen hem toch niet terugbrengen naar een land in oorlog? En zelfs als de oorlog stopt, dan is het daar gevaarlijk door alle landmijnen die er liggen. En wat voor onderwijs kunnen we hem daar bieden?”

Verblijfsvergunning aangevraagd

Viktoria, Maksym en Bogdan kunnen twee jaar in hun Vlissingse huurhuis blijven. “We hebben een verblijfsvergunning aangevraagd. Die hebben we nodig om een hypotheek te krijgen. Want uiteindelijk willen we een huis kopen”, vertelt Maksym.

Het gezin kan nog maar even genieten van hun tijd samen. Want over twee weken vertrekt Maksym weer naar Afrika. Hij werkt daar op een schip, voor een Nederlands bedrijf. “Ik wil voor half november terug zijn, want dan is Bogdan jarig. Ik heb al twee verjaardagen gemist door mijn werk. Dit jaar wil ik er wel zijn. Dat is belangrijk voor hem. Juist nu.”

Yuri en Maria Dolganov, met hun zoontje Timor (11 maanden). Beeld Dirk-Jan Gjeltema
Yuri en Maria Dolganov, met hun zoontje Timor (11 maanden).Beeld Dirk-Jan Gjeltema

“We kunnen geen plannen maken”

Terwijl Viktoria en Maksym weer aan de toekomst denken, lijkt voor Yuri en Maria Dolganov de tijd stil te staan. Zo voelen ze het. Ze weten dat dat gevoel niet klopt, want hun zoontje Timor groeit als kool. Hij is bijna een jaar: hij brabbelt, en zet stapjes door de kamer, aan de hand van zijn ouders.

Maar de tijd in Nederland voelt vaak als wachten, legt Maria uit. Wachten tot de oorlog voorbij is. “In Oekraïne dachten we jaren vooruit. We maakten toekomstplannen. We waren ons nieuwe huis aan het verbouwen, we wilden over een paar jaar aan een tweede kindje gaan denken. En als ze oud genoeg zouden zijn, wilde ik weer aan de slag als fotograaf.”

“Alles is veranderd”

Natuurlijk, ze zijn dankbaar dat ze veilig in Vlissingen wonen. In hun thuisstad Mykolajiv vallen nog dagelijks bommen. “Maar we hebben hier niet het leven dat we gewend waren. We zien geen doel, want we hebben geen idee of we ooit weer terug kunnen naar Oekraïne.” Maria is al maanden nerveus en gestrest. Door de oorlog, de zorgen om haar familie. Ze kan haar gevoel moeilijk onder woorden brengen. “Alles is veranderd, en ik heb geen controle over de situatie. Dat is het denk ik.”

Afgelopen week was ze eindelijk weer even gelukkig, want haar moeder was negen dagen in Nederland. “Toen ze hier was, voelde het alsof alles goed kwam. Ik dacht dat de oorlog mijn persoonlijkheid veranderd had. Maar dat blijkt toch niet zo te zijn: ik kon weer grapjes maken en ik voelde me relaxed en kalm. Gewoon zoals een kind zich hoort te voelen bij zijn moeder.”

“Neeltje Jans heeft het beste strand”

Het gezin maakte uitstapjes met Maria’s moeder. “We wilden het beste van Zeeland aan haar laten zien. We zijn naar Neeltje Jans gegaan. Daar is het beste strand, vinden we. Het strand is zo schoon, en het zand zo zacht. En je kunt er heerlijke mosselen eten bij Proef Zeeland, met een prachtig uitzicht. Mijn moeder wilde ook graag de molens van Kinderdijk zien. Prachtig vond ze dat. Ze heeft er altijd van gedroomd om molens in het echt te zien.”

Het gezin kreeg nog meer bezoek. De beste vriendin van Maria, die naar Duitsland gevlucht is, kwam logeren. Zij is ook de peetmoeder van Timor. Maria geniet nog even na. “Het was heerlijk om even met een vriendin te kunnen kletsen over vrouwendingen.”

Het leven kabbelt voort. Yuri werkt in Goes bij een bouwbedrijf en Maria zorgt thuis voor Timor. Soms komt de oorlog weer even heel hard binnen. Yuri zag drie weken geleden video’s van de verwoesting van de universiteit in Mykolajiv. Tot februari was hij daar docent en onderzoeker. “Wat een drama”, blikt hij terug. “Mijn jeugd ligt daar. Ik heb er mijn proefschrift geschreven.” De school van Maria is ook gebombardeerd. “Dat maakt me zo verdrietig”, zegt ze. “Ik beleefde daar de gelukkigste momenten van mijn jeugd. Waarom doen ze dit? Het is terrorisme.”

Bron: AD

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden