null Beeld Robert Alexander
Beeld Robert Alexander

PREMIUM

Onvergetelijke vakantieliefdes: “Na mijn scheiding dook Harry weer op, mijn vakantieliefde van 20 jaar geleden”

Een vakantieliefde kan je de rest van je leven bijblijven. Omdat je nog nooit zo vurig verliefd was, omdat het je leven veranderde of omdat hij of zij je hart in duizend stukjes brak. Negentien is Marie-Cecile Sol (49) als ze smoorverliefd wordt op reisleider Harry. Na de trip ontmoeten ze allebei een ander. Toch kunnen ze elkaar maar niet vergeten.

Angela JansRobert Alexander

Marie-Cecile: “Het was in de zomer van 1989. De tijd vóór internet en vóór de mobiele telefoons. Samen met een nichtje was ik op vakantie in Griekenland. Eerst een weekje op het water, daarna nog een week aan wal. Harry was 24, de reisleider op een georganiseerde jongerenvakantie van My Way. We hadden meteen een klik. Maar ja, de reisleider: we weten allemaal wat dat betekent en dat was nou niet het type jongen dat ik zocht. Alhoewel… zelf hield ik veel van reizen en ik zag dat hij zich als een vis in het water voelde in het buitenland.

Harry zorgde voor reuring aan boord, was een echte sfeermaker. We zaten met een groep van 24 jongeren op de boot en hij was verantwoordelijk voor ieders vakantieplezier. Toch slaagde hij er al de eerste avond in om mij extra aandacht te geven. Daar bleef het niet bij. Tussen de bedrijven door wist hij regelmatig tijd voor me vrij te maken. Al snel waren we smoorverliefd. Na veel geregel had Harry het voor elkaar gekregen dat we er met z’n tweeën een middag tussenuit konden. We hebben toen een eiland met een mooi strandje bezocht. Heel romantisch. Alleen gezoend hoor, beetje geflikflooid, verder is er niets gebeurd. Achteraf vertelde Harry dat hij dat juist zo bijzonder had gevonden. Het maakte me extra speciaal.

Onze liefde groeide en bloeide. Toen het einde van mijn vakantie in zicht kwam, vroeg Harry me om bij hem op de boot in Griekenland te blijven. ‘Nee’, zei ik, dat was absoluut geen optie. Ik had een leven en verplichtingen in Nederland. ‘Wat als’, heb ik me later nog regelmatig afgevraagd. Wat als ik was gebleven? We hebben elkaar na de vakantie nog een paar keer geschreven. Die liefdesbrieven heb ik altijd bewaard, Harry had op zijn beurt nog een foto van ons tweetjes. In het najaar van 1989 zagen we elkaar uiteindelijk weer bij een grote reünie van de reisorganisatie. Harry had het toen erg druk en het vuur tussen ons leek enigszins gedoofd. Hij vertrok als skileraar naar Oostenrijk, ik ging op wereldreis en aan het werk en leerde niet lang daarna de vader van mijn zoon kennen.”

Facebookberichten

“Ik verhuisde van Brabant naar Broek op Langedijk, in de buurt van Bergen, de plaats waar Harry vandaan komt. Ik wist niet of hij er nog woonde en heb dat ook nooit uitgezocht. Maar als ik in Bergen kwam, dacht ik toch vaak: wie weet kom ik hem wel tegen. Dat is nooit gebeurd en op een gegeven moment zijn mijn partner, zoontje en ik naar Spanje verhuisd. We wilden van de zon genieten en hadden allebei een baan waarbij de afstand geen probleem was. Later kwam daar de verhuur van vakantiewoningen bij. Eerst een, toen twee en inmiddels hebben we ruim honderd woningen op de website staan.

Onze zoon wilde uiteindelijk terug naar Nederland en ging bij mijn ouders wonen. Ik pendelde heen en weer. Ik moest in Spanje zijn om het bedrijf te runnen, maar ik was ook vaak in Nederland bij mijn zoon omdat ik hem natuurlijk niet kon missen. Eigenlijk was dit het begin van het einde van mijn relatie. Dat voelde voor mij als een natuurlijk proces. We waren letterlijk en figuurlijk uit elkaar gegroeid. Gelukkig hebben we alles goed kunnen regelen. Het contact is goed gebleven en we hebben nog steeds samen ons bedrijf in Spanje.

Precies in die tijd dook Harry op. Hij had me gevonden op Facebook en stuurde me af en toe berichtjes. Ik besefte dat het gevoel er na al die jaren nog was, maar ik hield de boot steeds af. Tot ik op een middag met een vriendin in een restaurant had afgesproken en Harry plotseling in de deuropening stond. Hij had me de tijd willen geven, maar toen hij door een gedeelde foto op Facebook zag waar ik was, kon hij niet langer wachten. Hij was meteen in de auto gesprongen en was het halve land doorgereden om me te kunnen zien. In zijn blik herkende ik de Harry van toen en mijn hart maakte een sprongetje. Jee, hij is nog steeds leuk, flitste door me heen.”

De loveboat

“Ik ben echt thuisgekomen bij Harry. Als we samen zijn, kunnen we honderd procent onszelf zijn. We willen nog zo veel dingen doen samen, er is tenslotte twintig jaar in te halen. Al heb ik geen spijt over de ‘verloren’ tijd. Dat voelt niet goed, want dan had ik andere dingen gemist, zoals mijn zoon. Bovendien denk ik dat Harry nu misschien een nóg mooier mens is dan toen. Hij is evenwichtiger geworden. Hij kan snel schakelen, is positief en legt nog altijd makkelijk contact. Het lijkt ons mooi om samen veel te gaan reizen, de wereld te zien. Over een paar jaar, als de kinderen op eigen benen staan, gaan we dat doen. Nu kan dat nog niet, vinden we zelf.

Harry heeft een dochter van 23 en een zoon van 21. ‘Als het niet klikt met de kinderen, kun je het schudden’, riep hij aan het begin van onze relatie. Ik was het daar volledig mee eens, maar dat is helemaal goed gekomen. Onze zoons zijn in hetzelfde jaar geboren en echt broers geworden. Op 9 december 2017 zijn we getrouwd. Ruim 25 jaar na onze reis op de Griekse zee, het was echt een loveboat.”

Harry Roosenboom (54): “Toen Marie-Cecile aan boord stapte, viel ze me meteen op. Ik vond haar bijzonder, ze was helemaal zichzelf en natuurlijk heel mooi om te zien. Ik had hiervoor al jaren als skileraar in Oostenrijk gewerkt en had vaker vakantieliefdes gehad. Toch voelde dit anders. Na de bootreis ging Marie-Cecile samen met haar nichtje nog een week naar een eiland. Daar ben ik toen met mijn hele vakantiegezelschap nog een paar keer naartoe gevaren. Het lag niet op de route maar ik verzon allerlei smoesjes om haar te kunnen zien. Ook heb ik haar gevraagd de rest van de zomer bij mij te blijven, maar dat deed ze niet. Bij het afscheid beloofden we elkaar te schrijven. Dat hebben we ook gedaan. Maar na een ontmoeting tijdens een grote My Way-reünie in het najaar, waar ik druk was met andere zaken, waaide het over. Eerlijk gezegd heb ik daar op dat moment niet heel lang bij stilgestaan. We gingen ieder onze eigen weg. Een jaar later heb ik mijn inmiddels ex-vrouw ontmoet en ben ik getrouwd. We kregen twee kinderen en zijn in 2000, na zeven jaar weer gescheiden. Daarna heb ik nog wat andere relaties gehad maar Marie-Cecile kon ik niet vergeten. Zij was voor mij de mooiste en de liefste. Meerdere malen heb ik haar gezocht en ik ben ook een paar keer door het dorp Best gereden in de hoop het bedrijf van haar ouders te vinden. Dat is niet gelukt. Logisch, want het bleek in Eindhoven te staan. Gelukkig heb ik haar uiteindelijk toch teruggevonden. De eerste keer dat ik haar weer zag, dacht ik wel: o, we zijn allebei wat voller geworden, haha. Maar in haar ogen zag ik heel duidelijk dat de vonk er nog was. Na een paar jaar heb ik haar als verrassing mee teruggenomen naar Griekenland. Daar heb ik haar ten huwelijk gevraagd. Ze zei volmondig ‘ja’.”

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden