null Beeld

Open brief: “Laten we voor liefde gaan.”

Esther heeft een nieuwe broer: Rahat uit Syrie. Als ze ontdekt hoe ongelukkig hij hier is, schrijft ze deze brief. 

online redactie Libelle Daily

Zijn naam is Rahat, 28 jaar oud, geboren en getogen in Damascus. Hij was hard op weg om een succesvol muzikant te worden in de Arabische wereld. Maar zijn droom werd onderbroken door de oorlog, gevolgd door de even noodzakelijke als mensonterende vlucht naar Nederland waarin hij zijn verloofde Aisha en 2 vrienden heeft verloren - ze zijn verdronken op zee.

Als broer en zus

Zelf is hij op het nippertje aan de dood ontsnapt. Soms vraagt hij zich af waarom hij niet ook op zee mocht sterven. Een eeuwig veilig heenkomen onder de golven zonder angst, verdriet en zorgen. Maar deze gedachten schudt hij vaak toch snel weer van zich af. Hij is niet het type dat bij de pakken gaat neerzitten. Hij doet zijn best om een nieuw leven op te bouwen hier in Nederland. Totdat hij weer terug kan naar Syrië. Zijn Syrië, het land dat hij zo mist.

Hij noemt mij zijn Nederlandse zus, ik hem mijn Syrische broer. We praten veel over wat hij heeft meegemaakt, over zijn leven voor de oorlog en over de toekomst. Tijdens deze gesprekken probeert hij sterk te blijven maar soms winnen de tranen het. Dan sla ik mijn arm om hem heen, terwijl ook bij mij de tranen over de wangen lopen.

Bang

Ik voel me machteloos, maar weet ook dat ik zijn problemen niet kan of hoef op te lossen. Het enige dat ik kan doen is liefdevol aanwezig zijn. De eerste keer dat dit gebeurt, zegt hij door zijn tranen heen: "Ontzettend bedankt. De laatste keer dat iemand mij zo vasthield en troostte was ruim een jaar geleden in Syrië”.

Naast dit soort moeilijke momenten, hebben we ook veel leuke momenten. Zoals in elke andere vriendschap. We eten samen, hij kookt heerlijke Syrische gerechten voor me, we luisteren muziek. Hij laat mij Arabische muziek horen, ik hem mijn favoriete latinnummers.

Fakenaam op Facebook

Tegelijkertijd slaapt hij soms nachten niet. Bang om zijn ogen dicht te doen en weer Aisha's gezicht te zien, vlak voordat ze voor altijd in de diepte van de zee verdwijnt. Bang, om weer de doodskreten te horen van de andere vluchtelingen op het zinkende schip. Bang voor de toekomst van zijn land. Bang, voor de levens van zijn vrienden en familie die nog in Syrië zijn. Hopen, dat dat gevreesde telefoontje nooit gaat komen. Een fakenaam op Facebook, uit angst voor de Syrische regering.

Ondanks alles blijft hij bewonderenswaardig positief en doet hij zijn best om zijn leven weer op de rit te krijgen. Zijn Nederlands gaat met sprongen vooruit, hij heeft veel nieuwe vrienden gemaakt en hij werkt sinds kort bij een AZC. Ook heeft hij het voor elkaar gekregen dat hij elk weekend mag optreden in een restaurant. Sinds ik hem ken, heb ik er altijd vertrouwen in gehad dat hij 'het' wel redt.

Terrorist

Ik ben dan ook geschokt en verdrietig als ik zijn appje vandaag lees: Ik moet je wat vertellen. Ik hoop dat je het begrijpt, maar ik ga misschien binnenkort weg hier. Ik snap niet wat hij bedoelt. Hoezo weg? We bellen. Ik ben blij hier in Nederland, maar veel mensen haten ons.

Natuurlijk weet ik best dat er mensen zijn met de ‘laat-ze-allemaal-verdrinken-op-zee-want-elke-Syriër-is-terrorist-en-kost-geld-mentaliteit’ maar dit is ineens heel dichtbij en echt. In míjn omgeving, in míjn vriendenkring. “Misschien moet ik gewoon terug gaan naar Syrië. We gaan toch allemaal een keer dood. Dan kan ik beter daar sterven, met mijn vrienden en familie”.

Hij snapt ook wel dat deze mensen eigenlijk gewoon bang zijn en dat er heel veel mensen zijn hier die wél om hem geven, maar toch. Het voelt zo onrechtvaardig. Niemand kwaad doen en toch zo behandeld worden.

Ik voel me verdrietig als we hebben opgehangen. De wereld is niet eerlijk en dat weet ik. Maar toch geloof ik er nog steeds in dat wij als mensheid in staat zijn een betere wereld te creëren, samen.

Eerlijke kans

En ja, ik begrijp dat mensen bang zijn voor wat er momenteel allemaal gebeurt. En ja, ik snap ook dat we niet heel Syrië hier op kunnen vangen. Ja, ik geloof ook dat er tussen de gewone vluchtelingen mensen zitten waar we grote problemen mee kunnen krijgen.

Ik ben niet zo naïef om te denken dat iedereen is zoals Rahat. Maar laten we in ieder geval elke vluchteling die we persoonlijk ontmoeten een eerlijke kans geven om te laten zien wie hij of zij is, in plaats van hen bij voorbaat al af te schrijven.

De aanslagen in Parijs maken mij ook bang. Ik vraag me ook af wat de toekomst gaat brengen voor Europa en Nederland. Hoe we al die cultuurverschillen kunnen laten samensmelten zonder af te doen aan onze Nederlandse normen, waarden, tradities en principes.

Oplossing

Ik heb de antwoorden niet. Ik besef dat deze problematiek bijzonder complex is, met eindeloos veel partijen en (al dan niet verborgen) uiteenlopende belangen. Maar wat ik wel weet, is dat individuen afwijzen en uit de weg gaan omdat ze toevallig tot een bepaalde bevolkingsgroep behoren niet gaat leiden tot een fijner Nederland. Door dat te doen, roepen we een self fulfilling prophecy in het leven en creëren we met z’n allen juist datgeen waar we zo bang voor zijn.

Ik geloof dat elke keuze die we maken ten diepste altijd op slechts twee dingen gebaseerd kan zijn: liefde of angst. En ik streef er naar om altijd die eerste te kiezen. Pretendeer ik daarmee in wat voor opzicht dan ook beter te zijn dan een ander? Nee, geenszins. Maar leven uit liefde is wél mijn streven. En soms lukt dat, en soms lukt dat van geen kant. Maar liefde is het enige waarin ik geloof. Ik hoop jij ook.

Auteur: Esther Jonker.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden