null Beeld Getty Images/iStockphoto
Beeld Getty Images/iStockphoto

Opmerkelijke vakantiesouvenirs: “Door de slaapkamerdeur viel mijn oog op een onopgemaakt bed”

Als je op vakantie gaat, kom je terug met honderden foto’s en evenveel herinneringen. Sommige terugblikken zullen je dan ook altijd bijblijven. We lichten vier verhalen uit van de leesspecial ‘Mijn bijzondere souvenir’ uit Libelle 30.

memorabele vakanties

Tasha

Marjo (49): “Een vriendin had net een huis in Toscane gekocht en ik kon na het overlijden van mijn cockerspaniël wel een vakantie gebruiken. De eerste ochtend slenterde ik door het dorp en hoorde ineens hondenpootjes naast me. Ik keek naar rechts en zag een enthousiast kwispelende cockerspaniël, helemaal alleen op een verlaten binnenplaats. Geen baasje te bekennen. Het beestje piepte om aandacht en ik was verkocht. Liefde op het eerste gezicht.

Van dorpsbewoners hoorde ik dat ze Tasha heette en dat haar baasjes weinig tijd voor haar hebben; ze zijn altijd aan het werk. Op mijn aanbod of ik haar mocht uitlaten gingen ze dan ook gretig in. Tijdens onze wandelingen leefde Tasha helemaal op, net als ik. Ik werd met de dag verliefder en vroeg of ik het hondje mee naar Nederland mocht nemen. Als ik er niet was, zat ze immers dagen alleen op die stenen binnenplaats. Maar het stel wilde haar niet verkopen. Bij ons afscheid pakte ik haar kopje vast: ‘Ik kom terug en dan neem ik je mee.’

Gelukkig bleef het contact met de eigenaars goed, ze stuurden geregeld foto’s. Ik bleef het contact onderhouden en stuurde brieven en cadeautjes voor Tasha op. Toen anderhalf jaar later hun eerste kind werd geboren, greep ik mijn kans. Voorheen schreven we elkaar in het Engels, nu schreef ik met hulp van een Italiaanssprekende vriendin een brief in het Italiaans. Of ze met de komst van hun kersverse spruit opnieuw wilden overwegen Tasha aan mij te verkopen. Ik kreeg een lieve brief terug, maar de boodschap was teleurstellend: ze waren er nog niet aan toe.

Een half jaar later was ik in New York en kreeg uit het niets een Facebookbericht. Ik zag de naam Tasha staan en raakte in paniek. Zou er wat aan de hand zijn? Ik gooide de Italiaanse tekst door een vertalingswebsite en kon vervolgens alleen maar huilen. Het stel in Toscane wilde afscheid nemen van Tasha, of ik haar nog steeds wilde hebben. Na twee jaar had ik dit nóóit meer verwacht. Januari vorig jaar heb ik haar met het vliegtuig opgehaald. Tasha is nu zeven jaar en ik hoop nog heel lang van mijn Italiaanse donna te kunnen genieten.”

Bondgirls

Saar (59): “Amper achttien waren mijn vriendin en ik toen we liftend naar Korfoe afreisden. Eenmaal aangekomen op dit Griekse eiland hoorden we van andere backpackers dat Roger Moore op het eiland was voor de opnames van For Your Eyes Only, zijn vijfde Bondfilm. In die tijd kon je je nog gemakkelijk opgeven als figurant. We twijfelden geen moment en schreven ons in. Met het geld konden we mooi de vliegtickets naar Egypte betalen. Maar het figureren viel tegen, het is vooral wachten, héél lang wachten.

We raakten op den duur zo verveeld dat we in onze chique filmsetjurken op onderzoek uit gingen. De trailer van Roger Moore hebben we nooit gevonden, wel namen we een plastic plantje van de filmset mee, als aandenken. Of we de film gehaald hebben? Ik heb mezelf nooit teruggezien, maar mijn vriendin beweert tot op de dag van vandaag dat ze als casinogast voorbijkomt als Roger Moore daar acte de présence geeft aan de goktafel. Nou ja, een flard van haar roze jurk is een paar seconden in beeld. We kunnen in elk geval zeggen dat we aan een Bondfilm hebben meegewerkt.”

Rode anjer

Marian (62): “In 1987 maakte ik in mijn eentje een reis door Spanje. Een groot avontuur, vol prachtige plekken en bijzondere ontmoetingen. Ik was een maand of drie onderweg toen ik in Ronda belandde. Op een mooie lenteochtend besloot ik een kerk te bezoeken. Het was het typische plaatje: veel goud, glas in lood, een rijkversierd altaar en hier en daar een streep licht door de hoge ramen.

Ik zat een beetje te mijmeren op de kerkbank toen er ineens een man voor me stond. Hij was de koster, vertelde hij, en al snel kregen we het over het nabijgelegen klooster, waar ik graag naartoe wilde, maar dat niet toegankelijk is voor publiek. Hij kon er wel in, zei hij, en stelde voor om het de volgende dag samen te bezoeken. We spraken af rond het middaguur bij zijn appartement. Voor ik wegging, gaf hij me een rode anjer uit het boeket op het altaar. Vreemd, maar ach, hij was koster, een beetje een sullige man. Ik zocht er niets achter.

Opgewekt liep ik een dag later naar zijn huis, vlakbij de kerk. Zodra de koster me binnenliet, voelde ik dat er iets niet klopte. Het was er een bende, overal lagen kleren, sigarettenpeuken en vieze was. Door de slaapkamerdeur viel mijn oog op een onopgemaakt bed. Wegwezen, dacht ik. Toen ik mijn hand op de klink van de voordeur legde, merkte ik dat die op slot zat. De zogenaamde koster zei: ‘Quiero besar tus ojos.’ Verstond ik dat goed: ik wil je ogen kussen? Hij bleef het herhalen. Hij wilde alleen maar even mijn ogen kussen, meer niet. Ik zie mezelf nog staan voor die donkerbruine deur. ‘Abre la puerta!’, riep ik. Open de deur! ‘Quiero besar tus ojos!’ ‘Abre la puerta!

Voordat ik het goed en wel besefte, duwde hij me tegen de muur, zag ik zijn hoofd naar me toe buigen en gaf hij me op elk oog een vieze, natte zoen. Daarna draaide hij de deur van het slot en maakte ik dat ik wegkwam. Een paar straten verder durfde ik pas te stoppen met rennen. Terug in mijn appartement zag ik de rode anjer liggen. Ik besloot hem in mijn boek te doen, daar zit-ie nu nog. Een gedroogde anjer als herinnering aan de schrik van mijn leven en mijn natte ogen in Ronda.”

Kleurrijk feest

Mandy (32): “Na een wereldreis kwam ik in 2016 aan in India voor het laatste deel van mijn trip. Een paar weken later zou ik terugvliegen naar Nederland. Jammer natuurlijk, maar ik keek er ook naar uit. Negen maanden zon en zee hadden me goedgedaan, ik zou zongebruind en met lange, blonde lokken mijn rentree maken in de Hollandse lente.

Mijn vriend was naar India gekomen om mijn reis samen af te sluiten en het leek ons leuk om nog een holifeest mee te pakken, een traditioneel hindoeïstisch feest waarbij iedereen met zakjes kleurpoeder en gekleurd water gooit. In Vrindavan, het stadje waar we toen waren, werd ook zo’n feest georganiseerd. We telden massaal af tot tien en het kleuren-spektakel barstte los.

Dat er in Vrindavan relatief weinig toeristen waren, maakte van ons met onze blanke huid en vooral mijn lichtblonde haar gewilde doelwitten. We werden van alle kanten bekogeld met poeder en kregen uiteindelijk zelfs hele emmers gekleurd water over ons heen. Uitgelaten en onherkenbaar liepen we na een paar uur terug naar het hotel. Gauw de douche in. Fris en schoongeboend draaide ik de handdoek uit mijn haar, maar wat bleek: mijn haar was nog steeds lichtroze en van schouderlengte tot in de puntjes zelfs knalroze. Nog eens wassen had geen nut, het chemische goedje was tot in de vezels doorgedrongen.

Terug in Nederland ging ik direct naar de kapper, waar mijn lange, zongekuste haar werd teruggebracht tot een geblondeerde halflange bob. ‘Vergeet je haar niet in te vetten met kokosolie en draag een pet’, las ik later in een artikel over de holifeesten. Tja…”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden