Patricia (37): “Ik hield mijn vaders hand vast en hoopte dat hij mijn liefde voelde” Beeld Getty Images
Patricia (37): “Ik hield mijn vaders hand vast en hoopte dat hij mijn liefde voelde”Beeld Getty Images

PREMIUMVrouwen

Patricia (37): “Ik hield mijn vaders hand vast en hoopte dat hij mijn liefde voelde”

Iedereen heeft een verhaal. Groots en meeslepend of juist klein en ontroerend. Deze week vertelt Patricia (37) over het overlijden van haar vader.

Tineke BeishuizenGetty Images

Patricia (37): “Zodra het winter is en kouder wordt, denk ik meer dan anders aan mijn vader die zeven jaar geleden op een gure novemberdag overleed. Ik zat aan de ene kant van het ziekenhuisbed, mijn moeder aan de andere kant en we hielden zijn hand vast. Het waren de laatste uren van zijn leven, het kon elk moment afgelopen zijn. Mijn moeder en ik durfden geen moment van zijn bed weg te gaan, bang dat het in juist die ogen-blikken zou gebeuren.

Ik keek naar zijn hand in de mijne, de dikke aderen, de levervlekken. Dezelfde hand die jaren eerder over mijn haren streek als ik ziek was.

De hand waarop ik mijn handen legde als ik half bevroren terugkwam van de ijsbaan. Daar bovenop legde hij dan weer zijn andere hand en tussen die twee grote, warme, veilige handen verdween dan langzaam de kou. Soms met zo veel tintelingen in mijn vingers dat ik huilde van de pijn. Dan wreef mijn vader mijn handen heel zacht, terwijl hij probeerde mijn aandacht van de pijn af te leiden met een gek verhaaltje. Het waren de handen die het deeg kneedden van de appeltaart die hij elke winterse zondag bakte. Handen waarmee hij kuiltjes in de tuin maakte om voorzichtig de planten in te zetten die mijn moeder op de markt had gekocht. Zijn handen waren zo vanzelfsprekend altijd bezig geweest en nu lagen ze als vreemde dode vogels op het witte laken van zijn bed. Ik hoopte dat hij voelde dat ik ze streelde en ik hoopte dat mijn liefde voor hem door mijn handen werd overgebracht. Het is vreemd om afscheid te nemen van iemand die zijn ogen dicht heeft en niet kan praten. Ik wist niet eens of hij mijn stem wel hoorde, hij reageerde nergens op. Toch bleven mijn moeder en ik zacht tegen hem praten, totdat duidelijk was dat het echt voorbij was. Er moesten allerlei dingen met hem gebeuren, vertelde de verpleegkundige, we konden beter even weggaan. Pas toen merkte ik dat zijn hand die ik vasthield nog steeds warm was door de mijne. Voor het eerst in mijn leven verwarmde ik hem in plaats van hij mij.”

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden