Affaire Beeld Magda Rinkema
AffaireBeeld Magda Rinkema

Paula (39) had een affaire met een Italiaan: “Terwijl mijn man lag te slapen, kuste ik de ober”

Op vakantie met haar gezin had Paula (39) een zomeraffaire met een Italiaan. “Ik was als de dood dat mijn kinderen wakker zouden worden.”

Lekker lezen

“Via de Facebook-pagina van het restaurant waar we de avond ervoor hadden gegeten, vond ik zijn naam. Gianni, met iets ingewikkelds Italiaans erachteraan. Hij was de ober die me steeds doordringend aankeek als hij onze drankjes of eten kwam brengen. Ik proefde niets van de pizza die hij me voorzette. Hij was sterk, gespierd en lachte veel. Wát een leuke kerel. Totaal anders dan mijn eigen man, die nogal introvert is en niet eens in de gaten had dat ik met de ober zat te flirten.

Chatten

De volgende dag aan het zwembad stuurde ik Gianni een berichtje via Messenger. Dat het eten lekker was, of zoiets, ik weet het niet meer precies. Hij reageerde meteen en we begonnen te chatten. Opeens flapte ik eruit dat ik het jammer vond om hem alleen maar in het restaurant te zien. Hij reageerde met een smiley. Hij wist dat ik getrouwd was en ik denk dat hij het ingewikkeld vond.

Die nacht kon ik niet slapen. Alweer. Ik sliep de hele vakantie al slecht. Mijn huwelijk liep al jaren niet lekker. Twee jaar geleden had ik al eens tegen mijn man gezegd wat ik miste: lol hebben, elkaar begeren, over andere dingen praten dan de kinderen, eens samen uitgaan. Sinds de geboorte van de oudste hadden we dat maar één keer gedaan. Onze dochters waren de reden dat ik nog bij hem was; het leek me voor hen zo heftig als hun ouders gingen scheiden. Nu we van huis waren, los van de dagelijkse afleiding, voelde ik pas echt dat mijn relatie niets meer voorstelde.

Ik had mijn man weinig te vertellen, eigenlijk zat ik liever alleen aan het zwembad dan met hem. Het was beter om met z’n vieren naar een stadje te gaan voor een beetje afleiding. Of ik vermaakte me in het zwembad met onze dochters van zes en acht. We waren samen heel goede ouders voor onze meiden, maar daar hield het wel zo’n beetje op. Zijn rust en stabiliteit, waarvoor ik twaalf jaar eerder was gevallen, vond ik opeens heel saai. De vonk was er niet meer, sex hadden we nauwelijks. Wat deed ik eigenlijk nog bij hem?

De flirterige manier waarop de Italiaanse mannen hun blikken over mijn lichaam lieten glijden, deed iets met me. Zo had mijn man al heel lang niet meer naar me gekeken. Misschien was het de zon, maar ik genoot van de aandacht. Ik voelde me weer vrouw.”

Steentjes in mijn rug

“Ik wist dat ik een grens over ging toen ik Gianni die nacht een berichtje stuurde. Terwijl mijn man naast me lag te slapen, chatte ik met een onbekende Italiaan en vroeg of hij naar me toe kwam. Ik sloop het appartement uit en buiten viel ik in Gianni’s armen. Het ging me eerlijk gezegd niet om hem, ik was niet verliefd, maar er was iets aangewakkerd in mezelf dat ik wilde onderzoeken. Iets avontuurlijks, iets seksueels. Wat betekende dit? Eigenlijk was het een zoektocht naar mezelf.

Binnen een half uur was ik terug. Terwijl mijn man en kinderen lagen te slapen, had ik als een puber onder een boom met de ober staan kussen. Ik kende mezelf niet terug en voelde me slecht. Hoe had ik dit kunnen doen? Maar het werd nog erger. Twee nachten later sloop ik opnieuw het hotel uit, waar Gianni me opwachtte. In de olijfgaard naast het hotel hadden we sex. Het was een beetje onhandig, er prikten steentjes in mijn rug en ik kon er niet echt van genieten. Mijn jongste is een slechte slaper, wat als ze wakker zou worden? Ik wilde niet dat mijn dochter huilde om haar moeder, terwijl ik in de armen lag van een man die allesbehalve haar vader was.

Mijn man heeft niets gemerkt, ik lag alweer in bed voordat hij of de meiden wakker werden. Met een gigantisch schuldgevoel, dat wel. Het is bij die ene keer gebleven. Ik wilde mijn man niet opnieuw bedriegen. Bovendien wist ik genoeg: ik moest stoppen met dit huwelijk. Het feit dat ik dit had gedaan, dat ik het kón, had me dat duidelijk gemaakt. Het was over en het ging niet goed meer komen. Ik gunde mijn man een andere partner die hem adoreerde, en al het andere wat tussen ons verdwenen was. Mezelf gunde ik dat ook. We hadden beiden recht op meer geluk dan we elkaar konden geven.”

Relatietherapie

“De reis naar huis duurde lang. In mijn hoofd repeteerde ik het gesprek dat ik met mijn man moest voeren. Waarin ik zou zeggen dat ik wilde scheiden. Toen de meiden een week later bij mijn ouders logeerden, was het moment daar. Mijn man reageerde boos. Hij had het al zien aankomen, en verweet mij dat ik hem de hele vakantie het gevoel had gegeven dat hij een vervelend obstakel was dat alleen maar in de weg zat. Dat ik geen enkele foto had gemaakt waarop hij ook stond. Hij had het gevoel dat ik hem buitensloot. Het klopte allemaal.

Hij wilde mij niet kwijt en ik moet tot mijn schaamte bekennen dat ik terugkrabbelde. Ik was gestopt met werken toen de kinderen kwamen en was net weer gaan studeren. Ik had geen eigen inkomen, geen ander huis, niks. Waar moest ik mezelf van onderhouden? Omdat ik niet alleen voor zijn geld wilde blijven, dacht ik dat we misschien konden proberen om de relatie nieuw leven in te blazen. Ik stelde relatietherapie voor, maar mijn man wilde niet. Ik ben een paar keer in mijn eentje gegaan, maar dat sloeg nergens op. Werken aan je relatie moet je samen doen.

Ik heb echt geprobeerd om nog iets van mijn huwelijk te maken, maar er was geen liefde meer. Dit klinkt naar, maar ik heb mijn tijd uitgezeten totdat ik een diploma en een baan had en voor mezelf en de meiden kon zorgen. Als ik alleen was geweest, was ik bij mijn ouders ingetrokken, of bij een vriendin. Met twee kinderen ging dat niet. Ik moest rekening houden met hen. Ik geloof niet dat ze leden onder de spanning tussen ons. Op school ging het goed en thuis oogden ze gelukkig.”

Postzegeltuintje

“Het was mijn man die een jaar later de knoop doorhakte. Het gebeurde na wéér een zomervakantie die best oké was, maar ook confronterend voor ons allebei. Ik vond het irritant om de hele dag bij hem te zijn en hij voelde zich afgewezen. Terug van vakantie zocht ik steeds meer de grenzen op. Ik ging met een vriendin naar een terras zonder te zeggen waar ik was. Ik had inmiddels werk en werkte over, zodat ik niet met hem op de bank hoefde te zitten. Ik denk dat ik onbewust wilde dat hij de beslissing voor me nam, omdat ik het toch moeilijk vond om weg te gaan. Het zou het einde betekenen van ons gezin en ik gunde mijn dochters twee ouders in hetzelfde huis.

Op een dag zei mijn man: “Óf je wordt weer onderdeel van deze relatie, óf we stoppen ermee.” Ik hoefde niet lang na te denken, het werd het laatste. Natuurlijk werd het ’t laatste. Hij had gelijk, we waren al veel te lang aan het modderen. Ik moest sterk zijn en alleen verdergaan. Ik heb hem nooit verteld dat ik vreemd ben gegaan in Italië. Wat schiet ik daarmee op? Ik wil hem geen pijn doen. Gianni betekende weinig voor me, behalve dat dankzij hem voor mij duidelijk werd dat ik stappen moest zetten in mijn huwelijk.

Ik ben nu alleen en heb geen behoefte aan een nieuwe relatie. Eerst maar eens zorgen dat ik de boel op orde krijg. Er is werk te doen, ook aan mezelf. Ik ben achttien jaar geleden vanuit mijn ouderlijk huis meteen gaan samenwonen, nu moet ik ontdekken wie ik zelf ben, zonder man. Ik mis hem soms wel, vooral het samen één geheel vormen met onze dochters. Ons gezin in ons fijne huis in een leuke buurt. Nu woon ik in een klein huisje en moet ik elke cent omdraaien.

Toch ben ik gelukkig. Het contact met mijn ex is goed. We komen bij elkaar over de vloer en hij heeft geholpen bij de verhuizing. We hebben co-ouderschap, dus de meiden pendelen heen en weer. Dat gaat verrassend goed. Inmiddels weet ik ook dat ze meer hebben aan twee gelukkige ouders met allebei een eigen huis dan ouders die ongelukkig zijn onder hetzelfde dak.

Deze zomer zal anders zijn dan alle andere. De kinderen gaan met hun vader op vakantie en ik zit die drie weken in mijn eentje in mijn postzegeltuintje. Geen luxe vakantie, geen barbecues met de buren, die ken ik nog nauwelijks. Maar ik ben precies waar ik moet zijn. Het voelt goed om los te zijn en mijn eigen weg te gaan.”

Om privacyredenen is de naam Paula gefingeerd.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden