PREMIUMNationale dag van het Koor

Paulien (43): “Het koor bestond uit allerlei kliekjes die mateloos over elkaar roddelden”

Zangkoor Beeld Getty Images
ZangkoorBeeld Getty Images

Paulien (43) verlangde er al jaren naar: zo’n groot, gezellig koor om meerstemmig mee te zingen. Maar de realiteit bleek een stuk minder leuk.

Eva BredaGetty Images

“Toen ik als studente een concert van een koor bijwoonde, wist ik: dít wil ik. Ik werd overspoeld door de meerstemmige zang, de saamhorigheid van het koor, de magie ervan. Ik wilde ook muziek maken met zo’n gezellige groep. Maar toen ik eenmaal werd toegelaten bij het plaatselijke koor van mijn dorp, was dat droombeeld direct verdwenen. Niets gezelligheid, saamhorigheid en magie: het voelde alsof ik weer op de basisschool was beland.

Ik heb altijd al een grote voorliefde gehad voor muziek. Thuis zongen we vaak met het gezin en als jong meisje probeerde ik altijd al een tweede stem te knutselen bij kerst- en sinterkaasliedjes. Ik houd van meerstemmigheid: het is echt iets wat je niet alleen kunt. Je moet in harmonie samenwerken om het goed te kunnen doen. En als het lukt, geeft dat zo’n bijzonder gevoel. Dat wilde ik ook. En dus auditeerde ik een aantal jaar geleden bij een koor.

Kliekjes

Na een miserabele auditie – ik werd voor het blok gezet en zette uit paniek Hey Jude van The Beatles in – werd ik afgewezen. ‘We zoeken iemand met een stem als een kanon’, werd er gezegd. Oké, mijn auditienummer was dan niet bepaald kanonwaardig, maar toch werd ik onzeker. Was mijn stemgeluid zo lafjes?

Toch probeerde ik het nog eens ergens anders. Een 150-koppig koor in mijn dorp. Ik koos een klassiek nummer dit keer en werd ik tot mijn grote geluk toegelaten. ‘Zie je wel!’, dacht ik. Ik ben wél goed genoeg. Vol goede moed ging ik iedere donderdagavond naar de repetities en uit volle borst zong ik mee met de alten.

Al snel werd mijn enthousiasme ingedamd. Tijdens de eerste weken voelde ik al dat het sfeertje binnen het koor anders was dan ik me had voorgesteld. De groep bestond uit allerlei kliekjes die mateloos over elkaar roddelden. Tussen de alten en de sopranen bestond een enorme spanning. Het leek Ajax-Feyenoord wel. De alten vonden de sopranen maar aanstellers, en de sopranen vonden de alten ‘mislukte sopranen’ omdat ze niet zo hoog konden zingen. Ook was er een groep die al 30 jaar lid was van de vereniging en zich enorm verheven voelde boven de rest van de groep. Het resultaat: in de pauze zaten de groepjes apart van elkaar óver elkaar te praten. En ik? Ik was ‘die nieuweling’ die bij geen enkel groepje hoorde, en hing er dus maar een beetje bij. Niemand die moeite deed om met me te praten.

Een uitbrander

Van saamhorigheid was weinig sprake. De meeste koorleden vertoonden echt basisschoolgedrag. Gelukkig waren er de nummers, waar ik mijn ziel en zaligheid in kon leggen. Totdat ook dát de kop in werd gedrukt. Ik herinner me nog dat ik vol passie een nummer zong, toen de dame voor me zich met een ruk omdraaide en me geïrriteerd aankeek. ‘Je houdt je slot ss’en veel te lang aan’, bitste ze me toe. En daarmee was de toon gezet. Vanaf dat moment lukte het me totaal niet meer ontspannen te zingen. Als ik toch te hard, schel of nadrukkelijk iets zong, kreeg ik een uitbrander. En als ik een woord verkeerd zei, werd me toegesist dat ik mijn huiswerk niet goed had gedaan. Uit volle borst was er niet meer bij.

Toch hield ik het een paar jaar vol bij het koor. Echte vriendschappen sloot ik niet. Ik hing er altijd maar een beetje bij. Maar door de concerten, eens in de zo veel tijd, hield ik het vol. Dan waren er momenten dat ik wél genoot. Heel soms ontstond tijdens meerstemmige stukken zelfs die magie waar ik van tevoren zo op had gehoopt. Het publiek, de mooie muziek, dat groepsgevoel: alles klopte dan even.

Discussie over kleding

Héél even. Want niet veel later was er alweer gedoe en mijn zangplezier kelderde tot een nulpunt. Op een gegeven moment had ik de hele donderdag buikpijn omdat ik wist dat ik ’s avonds weer uitgefoeterd en buitengesloten zou worden. Waarom deed ik dit nog? Ik betaalde zelfs om bij deze club te horen!

De druppel kwam op een avond tijdens de algemene ledenvergadering. Een jaarlijks gebeuren waar alle 150 leden aan deel moesten nemen. Tijdens deze urenlange vergadering bespraken we financiën en praktische zaken. Zie dat maar eens voor elkaar te boksen met zo veel koorleden. Eindeloos werd er geleuterd over geld. En tot overmaat van ramp ontstond er discussie over onze kleding.

Zoals bij ieder koor zijn er altijd een paar paradijsvogels die opvallen tussen de rest. Dat was not done. Tijdens concerten moest iedereen er hetzelfde uitzien, anders zou dat het publiek te veel afleiden. Mannen met een wit overhemd of vrouwen met een decolleté… Het kon allemaal echt niet, volgens het koor. Geef het publiek ook wat om naar te kijken, dacht ik dan. Zo’n concert duurt uren en kan best saai zijn. Maar nee: alles moest hooggesloten, onopvallend en zwart. En dan wel allemaal dezelfde tint zwart, anders zou dát weer afleiden.

Genoeg is genoeg

Zelf had ik tijdens een optreden eens een panty gedragen die wat dunner was, waardoor mijn benen door mijn panty heen te zien waren. En daar werd ik op aangesproken. Een schande, was het. Ordinair! Vanaf nu zouden alle dames tijdens optredens verplicht een panty van 100 denier aan moeten. Ik vond dat zo overdreven. Weer wisten mensen alle lol uit het koor te slaan. En dus besloot ik dat het genoeg was: ik stapte eruit.

Dat is nu een jaar geleden en sindsdien is er een last van me af gevallen. Donderdagavond besteed ik nu aan mezelf. Heerlijk! Toch kriebelt het altijd nog een beetje om bij een koor te gaan. Ik mis het meerstemmig zingen toch. Daarom zet ik nu regelmatig een cd op met wat mooie koornummers en zing ik de altenpartij. Zo heb ik nog een beetje de magie van het meerstemmig zingen, maar niet al dat gezeik!”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden